Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom bij Johannesdeloper
    PR's
    Afstand tijd datum
    5K         23:20    30-jun-10
    4 mijl     30:00    19-jun-05
    10K       46:39    14-jun-06
    15K     1:09:08    25-mei-06
    10mijl   1:19:31    23-sep-06
    21.1K   1:42:57   15-jun-08
    30K    2:41:14   11-feb-06
    42.2   4:06:03   26-09-10


  • Lopers die ik volg

  • Johannesdeloper.punt.nl

    Eindelijk zomertijd! Voor mij betekent dat weer meer op blote voeten lopen. Natuurlijk loop ik in het donker op fietspaden ook op blote voeten, maar de grofheid van asfalt is een beperkende factor. Op bos- en duinpaden en vooral op het strand loop je toch wat makkelijker weg zonder schoenen.

    Afgelopen week vertrok ik vanuit het bos in Bergen voor een blotevoetenloop van een kleine 2 uur. Het eerste stuk was de bodem wat ik noem enigzins vuil. Dan bedoel ik dat mijn pad bezaaid ligt met takjes, dennenappels, steentjes, beukenootjes en andere oneffenheden. Daar kwam bij, dat ik voor mijn gevoel met een hoop spanning in mijn lijf aan het lopen was. En dat merk je extra zonder schoenen. Elke oneffenheid voel je. Ja je voeten hebben elk 200 duizend zenuwuiteinden en die voelsprieten nemen alles waar. In mijn hoofd ontsproot zich een discussie. Moest ik maar het stuk tot het strand mijn meegenomen Sockwa sloffen aandoen? Wel nee zei een andere stem, je hebt hier vorig jaar prima kunnen lopen, ga eens op je techniek letten man! Die stem had gelijk, ik legde mezelf een lager tempo op. Liet mijn armen losjes langs mijn lijf meebewegen. Beetje voorover, beetje met gebogen knieen, kortere pasjes. Meteen ging het beter. De voelsprieten gingen van stand "pijnlijk" naar "bewustveruimend intens".

    Uit het bos, in de duinen, ging het meer op de automatische piloot. De mooie dag had het mulle zand heerlijk warm gemaakt en weer dacht ik aan het beeld van de voelsprieten. Maar ook aan hoe makkelijk je loopt zonder schoenen in dit zand. Iedereen weet dat, ga je naar het strand dan weet je niet hoe gauw je je schoenen uit moet doen.

    Vriendelijk groette ik 2 jongens van een jaar of 16, ze waren ietwat gedesorienteerd en vroegen me hoe ze aan zee kwamen. O dat is makkelijk loop gewoon richting de ondergaande zon en je komt er vanzelf, maar het is nog wel een kilometer of 2. Geeft niet zeiden ze, ik kon me dat voorstellen, op zo'n mooie avond.

    Een dikke 10 minuten later draaide ik het strand op. Het eerste stuk was nog druk, maar alras had ik het strand vrijwel voor me alleen. Het laatste restje vloed kwam opzetten. Bewust pakte ik een golf mee. Het voelde niet echt koud.Eigenlijk was het lekker dat koele water. Mijn voeten tintelden licht van het eerste "vuile" stukje, een beetje verkoeling kon geen kwaad. Bovendien zagen mijn onderdanen na een beetje badderen er weldra weer wat toonbaarder uit.

    Na 3 kilometer kwam ik bij de Kerf, een slufter hier, die door eerdere overvloedige regen vrij drassig was. De zompige bodem voelde lekker, het spriettende opkomende helmgras gaf een gek gevoel, enerzijds prikte het, anderzijds kietelde het een beetje, het voelde gewoon een beetje gek. Ik kwam op een prairie-achtig stukje, waar een slingerend 20 cm breed konijnenpad liep. De hei schuurde langs mijn enkels, voelde me een beetje oermens op konijnenjacht.

    Daarna een schelpenpad, als het niet te grof is gaat dat. Geldt ook voor een houtsnipperpad. Oude zachte snippers gaan beter dan harde nieuwe. Maar gauw een stukje ruiterpad genomen. Dat loopt heerlijk aan je voeten, maar is zwaar, ook al omdat je liever over de paardendrollen heenspringt.

    Het laatste stukje liep ik op Sockwa's. Mijn voelsprieten konden/kunnen een steenslagweg nog niet aan. Net voor het donker, kwam ik met een goed gevoel weer terug bij mijn auto.

    Reacties

    Als je de Duch Coast ultra by Night gelopen hebt, kom je hem onvermijdelijk tegen, de Hondsbossche Zeewering. Een kaarsrechte puist van een dijk 8 km lang en direkt daarachter het Noordhollandse polderland. Gek genoeg is die machtige serie van dijken de zwakste schakel in onze kustverdediging. Op school leerden we dat de dijk bestond uit de waker, de slaper en dromer. Ook leerden we, dat mocht de dijk in een uitzonderlijk geval breken, de slaper in zicht kwam om ons te beschermen en dat er dan ook nog - in worst case scenario - op de dromer kon worden gerekend.

    Onderussen, stijgt de zeespiegel en zagen we in zuid Engeland, Florida en New York, dat dijken ook kunnen breken, dat die niet altijd zo sterk zijn als we denken, en dat de ramp niet te overzien is als ze breken.

    Voor de Hondsbossche Zeewering geldt nu dat de kans is dat hij het niet houdt, eens in de duizend jaar is. Dat zou volgens de deltawet eens in de 10 duizend jaar moeten zijn. Maar daarvoor moet die dijk 7 meter hoger worden. Kost een klap met geld en het is geen gezicht, eigenlijk nu al niet.

    Wat dan? Er wordt nu gewerkt aan een plan om een soort zandbank voor de kust te leggen. De bedoeling is 400 miljoen kubieke meter zand te spuiten. In het verlengde hiervan gaat een 400 meter brede lijn van duinen en strand ontstaan. Dijk wordt duin en golfbrekers worden strand. Als hardlopers stuiten we tussen Callandsoog en Hargen niet meer op een brok steen van 8km lengte. Een mooi plan. Kost wel 200 miljoen, maar ja wat kost een dijkdoorbraak?

    De plannen zijn nog niet helemaal zeker. Waarom? De vogelbeschermers liggen dwars. Op die dijk nestelt de steenloper. Er is in de plannen al voor 5 miljoen euro rekening gehouden dat dijken op Texel en bij Petten geschikt gemaakt gaan worden voor deze ietwat lelijke gevederde vriend. Je zou zeggen een stukje extra vliegen is alleen maar gezond. Maar zo denken vogelfreaks niet. Ten koste van alles moeten de beestjes beschermd worden, er is in hun optiek veel meer geld nodig en zo niet dan moeten de plannen maar afgeblazen worden. Ik hou mijn hart vast.

    Eigenlijk is die 5 miljoen euro al ruimhartig weggegeven, je moet je bedenken dat er mensen uit verpleeghuizen worden gehaald wegens sluiting uit geldgebrek, waar hebben we het over. Veiligheid gaat voor, naar mijn idee. Als we het zo kunnen doen, dat we er mooie natuur en recreatiemogelijkheden voor terugkrijgen, dan moeten we dat vooral niet laten. Een beetje extra werkgelegenheid is mooi meegenomen.

    Reacties

    Voorlopig blijft de winter vooralsnog warm. Daar ben ik blij mee, want zeg eens eerlijk, een paar maanden gericht trainen op het lopen van de halve marathon van Egmond en dan geconfronteerd worden met stevige vorst, was niet mijn ding. Het ziet er nu naar uit dat het een graad of 6 wordt volgende week zondag. Er staat vermoedelijk een matige wind tegen en het kan wat regenen. Als ik het strand op draai, dan is het vloed. Le Champion waarschuwt hiervoor in het programmaboekje, van mij had die waarschuwing niet gehoeven, zo koud is dat water nou ook weer niet! En ja mijn voeten zijn als ze nat worden, in Bakkum vast al weer droog.

     

     

     

     

     

    Kort en goed, de omstandigheden zijn goed genoeg en ik ben er klaar voor, Egmond voor de 2e keer op blote voeten te lopen. Ik heb er alle vertrouwen in. Ondertussen heb ik de afgelopen tijd het parcours voor een groot deel 3x gelopen, technisch en mentaal kan er weinig mis gaan Het wordt nu zaak uitgerust aan de start te staan, geen gekke dingen meer doen en tijdens de loop mijn krachten goed verdelen.

    Zodoende geloof ik er niet in dat extra lopen op blote voeten gedurende de laatste 10 dagen voor Egmond nog iets oplevert. Mijn voeten krijgen rust en de verzorging als ware het voeten van een balletdanser. De laatste eeltkloofjes worden weggevijld en verwend met voetbalsem. 

    Gisteren heb ik het vizier al weer iets verder open gezet. Half februari en begin maart gaan er 2 trails gelopen worden. Eerst de Fullmoon Utrechtse Heuvelrug Trail (UHT) georganiseerd voor  Jesse Koeckhoven . 30km trail lopen heb ik hier al eens gedaan, maar het blijft een aardig eind en de meeste van mijn medelopers houden dat langer vol op tempo 6'00 dan dat ik dat doe. De 2e uitdaging wordt de Salland Trail . Vorig jaar liep ik de laatste 5km van de 25km op blote voeten, als het weer het toelaat wil ik nu starten op blote voeten en proberen de volle 25km op blote voeten te gaan lopen. 

    Daarom gisteren in de Schoorlse Duinen gelopen. Mijn startpunt was het bezoekerscentrum en de route, die van de witte pijltjes. De eerste kilometer leidt gelijk naar het hoogste duin van Nederland, 57 meter hoog. Verder is die route prachtig, maar op 2km strand na nergens vlak. Veel los zand ook. Deels overlapt de route van de Schoorl Duinen Trail. Hij is zwaarder doordat er meer kleine paadjes gevolgd worden en ook nog eens 2 km langer is dan de SDT. Zo een week voor Egmond hoefde ik van mezelf niet tot het gaatje, dus waar het wandelen me makkelijker afging, daar wandelde ik, het zal bij de Salland Trail niet anders zijn. 

    Reacties (3)

    2013 is bijna afgelopen en een mooi jaar geweest. Er vielen geen hoge pieken, maar zeker ook geen diepe dalen te melden. In plaats van een hele marathon, liep ik 2 halve marathons en ja hoor die liep ik ruim onder de 4 uur, toch een klein persoonlijk succesje. Drie keer deed ik aan een georganiseerde trail mee. Daarvan liep ik de Sallandtrail gedeeltelijk op blote voeten en de Wieringermeer Trail en de Schoorlse Duinentrail de volledige afstand. Nu ik dit genoemd heb, kan ik rustig stellen dat het lopen op blote voeten meer accent gekregen heeft dan in 2011 en 2012. Bijna elke week liep ik blootsvoets en legde ik totaal meer dan 600 km af. Het wordt steeds gewoner, het gaat me makkelijker af en is voor mij belangrijker geworden dan goede tijden of veel wedstrijden lopen. Op een ontstoken slijmvlies in mijn knie na, bleef ik vrijwel het hele jaar zonder klachten of problemen doorlopen. 

    In januari liep ik zoals elk jaar sinds dat ik begon in 2005, weer de Egmond Halve Marathon. Nooit waren de omstandigheden zo gunstig. Ik liep samen met mijn dochter Nadine. The best of both of us, bracht ons naar een mooie 1:53. Het strand was hard, de wind zat in de juiste hoek en zonder noemenswaardige problemen liepen we hem met gemak uit. Als je weet dat het doel was binnen de 2 uur, dan moge duidelijk zijn hoe geslaagd deze editie was. . 

    Na Egmond werd het kouder, lopen met sneeuw en ijs vind ik leuk. In elk geval prefereer ik dat boven tropische omstandigheden in de zomer. Vooral uit nieuwsgierigheid liep ik 2km met blote voeten door de sneeuw. De kou viel mee, wat bleef in mijn herinnering, was het gekke gevoel aan je voeten van knisperende sneeuw die zich voegde naar je voeten, bijzonder!

    In Castricum stond ik op de post bij de Dutch Coast Ultra van Rinus en Ferry. Een heel bijzonder gebeuren. Vol bewondering was ik getuige van al die lopers, die soms met half bevroren ogen, zich 50 kilometer over een ijskoud strand tegen de wind in voort hadden geploeterd.

    In maart had ik me ingeschreven voor de Sallandtrail. 25 kilometer door een mooie omgeving met een heerlijk gezelschap van Trailloper door het Twentse landschap banjeren. Alleen het weer zat niet helemaal mee, het regende van start tot finish. De laatste 5km liep ik zonder schoenen en in een boost van 'runnershigh' liep ik zo door tot aan de finish. Voor 2014 heb ik weer ingeschreven, nu maar eens proberen van start tot finish zonder schoenen te lopen.

    In mei deed ik mee aan de EK barefoot in Tilburg. Het sociale aspect van deze loop is eigenlijk net zo leuk als de loop zelf. Waar zie je zoveel lopers op blote voeten en op minimale schoenen bij elkaar als daar. Zelf liep ik daar niet echt lekker. Het asfalt manifesteerde zich onwillekeurig als schuurpapier, na een kilometer of 8 vormde zich een blaar en vlak voor de finish had ik die finaal kapot gelopen. Kort en goed het deed gewoon zeer. 

    In de zomer liep ik veel in natuur, ik genoot van de lange avonden en het vaak ideale hardloopweer. Voor de statistiek hier een willekeurig citaat uit mijn trainingslogboek:

    Loop vanuit t woud, rechts af door duinen richting rotonde bergen a zee. strand op tot vlak voor egmond, daar over duin en prikkeldraad naar witte paaltjes route. Beetje zwaar door mul zand maar wel lekker op bv. Via woudweg terug, eerste stuk is fakirasfalt maar hier is goed door berm te lopen.

    Twee keer dit afgelopen jaar organiseerde ik een loop via Facebook. In juni was dat een blotevoetenloop op het strand met helaas maar 3 deelnemers. Toch was het bijzonder vanwege de enorme hoeveelheid schuim die er op het strand lag. Het 2e evenement was een Fullmoon Trailrun bij Castricum. We liepen op een prachtige avond met goed gezelschap door de bossen. Helaas is er wat de klad in dit evenment gekomen. In 2014 pakt Jesse dit weer op door op 14 februari een UHT bij nacht te organiseren.

    In het najaar liep ik de Damloop en de Amsterdam halve marathon samen met mijn dochter, ik heb er van genoten en het is fijn dat je zo achter in de vijftig dat nog kunt, het hebben van een goede gezondheid en lichamelijke conditie is iets waar je gelukkig mee moet zijn. Prestaties zijn niet meer inherent aan tijden, maar meer voortvloeiend aan wat je kunt en aan de manier waarop je dat weet neer te zetten.

    In augustus maakte ik heel veel kilometers, maar het warme weer, de 3 andere wedstrijden in dezelfde perioden, deden mijn marathonaspiraties vervliegen. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Kortom geen Zeelandmarathon, jammer dan. 

    In september maakte ik op uitnodiging van Rinus met Rinus, Ferdy, Ton, Rob en Marcel een mooi dagje uit op het hoogoventerrein en met aansluitend een loopje door het loopgebied van Rinus mee.

    In de herfst liep ik geen wedstrijden. Ik genoot van de donderdagavondlopen met Ton, Ruud en Martin en hun loopgroep. In de periode van de zomertijd lopen we bij Duinvermaak en het prachtige loopgebied van de Schoorlse Duinen. In de winter pakken we telkens weer andere routes door de polder bij Heerhugowaard. Het is lekker vrijblijvend, maar de mannen lopen een zodanig tempo, dat ik stevig aan de bak moet. Hier word je echt beter van, en de sfeer doet de rest!

    Al met al was het een loopjaar waar ik met plezier op terugkijk, voor volgend jaar staat al weer het één en ander op de rol. Ik wens iedereen een mooi en gezond loopjaar, keep on running!

     

     



    Reacties (4)

    De nazomer was voor mij een beetje een inzinkertje. Natuurlijk ik bleef gewoon blessurevrij lekker doorlopen. Verder maakte ik ongeveer de helft van mijn loopkilometers op blote voeten, maar de echte duurlopen in aanloop naar de beoogde Zeelandmarathon gingen van geen meter. Zelfs het schrijven op dit blog schoot er bij in. 

    De Dam tot Damloop liep ik ontspannen samen met mijn dochter, niet snel en ook niet op blote voeten. Hetgeen overigens wel jeukte, ik doe die Damloop graag nog eens een keer "unten ohne". Na heel wat wikken en wegen besloot ik "Zeeland" niet te gaan lopen. Ver weg, niet de juiste voorbereiding en op een paar uitzonderingen na is een marathon lopen toch vreselijk afzien. 

    Dan is een trail lopen van zeg 15 tot 25 kilometer, heel wat leuker. De route van de Schoorlse Duinentrail 2012 staat vast in mijn Garmin, ik heb hem afgelopen jaar 3 keer gelopen, maar niet eerder op de wedstrijddag. Hij is mooi, heerlijk afwisselend maar ook door het mulle zand en de vele scherpe klimmetjes behoorlijk uitdagend. Mij lukt het niet de ronde zonder wandelen te doen. De route voert een aantal keer over schelpenpaden. Een kort stukje gaat nog, maar na een tijdje blijft dat schelpgruis aan je voet kleven en voelt het onaangenaam als een spijkerbed. 

    Maar over naar de orde van de dag. Kijkend op buienradar, zag ik afgelopen zondag een enorme buienpluim, die maar net ten zuiden van Schoorl bleef ronddraaien. Ik maakte me blij met een dooie mus en besloot die 10km naar Schoorl lekker rustig op de fiets te gaan doen zonder parkeersores. Fail! Nog niet de deur uit, of ja hoor het begon te regenen en het bleef regenen zoals bekend. Beetje verkleumd kwam ik al half doorweekt aan bij de sporthal.

    Banaantje, kopje koffie, sanitaire stop en ja toen kreeg ik er zin in. Pepte mezelf op voor de uitdaging toch maar proberen alles blootsvoets te gaan lopen. Leuk was het, een lezer van dit blog te spreken die belangstellend aan me vroeg of ik op blote voeten ging, dat was weer een extra duwtje in de rug. Gelukkig kunnen mijn voeten goed tegen kou en nattigheid.

    Na de start volgt een stuk meteen al vervelend ruw asfalt, alle lopers liepen op het fietspad, ik wist niet hoe snel het voetpad op te zoeken, want daar lag heerlijk glad asfalt. 100 meter voor me zag ik nog een 2e loper die het voetpad had genomen. Niet geheel verbazingwekkend, was dat een loper op blote voeten. Al vrij snel kom je bij een hoge trap die je een meter of 40 naar boven brengt. Hier liep de trail even spaak. Ik maakte een praatje met de blotevoetenloper. De meeste blote voetenlopers ken ik eigenlijk wel, maar deze was nog maar net begonnen.

    Vrolijk gingen wij dwars door de plassen waar de schoenenlopers angstvallig er omheen gingen. Bij een overstaphekje over het prikkeldraad raakten we elkaar kwijt. De route voerde over smalle konijnenpaden over de hei met af en toe een stukje los zand. Het was perfect te doen en lekker lopen zo in een treintje. Voor ik het wist doemde het strand op. Het was lekker weer even de ruimte te hebben, even niet als een arend de bodem te hoeven scannen op takken en andere obstakels. Iedereen bleef angstvallig een meter of 10 van de kustlijn af. Ikzelf dacht niet zo, eerst maar eens de voeten lekker schoonspoelen in de zee. Als ervaren strandloper weet ik dat het best beloopbare strand vaak de scheidslijn tussen water en zand is. Op schoenen krijg je daar binnen de kortste keren natte voeten, maar op blote voeten is dat een prima optie, verder voelt het gewoon lekker dat aquaplanen langs de waterlijn. Ongemerkt begon ik lopers in te halen. Al langer vraag ik me af, komt dat omdat ik heel vaak op het strand loop, of is het zo dat je voet zich veel efficienter aan de losse materie aanpast dan een zware stugge trailschoen? Na het strand volgde een stukje heerlijke betonplaten en ook een stukje foei irritant asfalt, maar met wat bermlopen kwam ik daar ook weer overheen.

    Na het parkeerterrein Bakkum, had Jolanda Linschooten bedacht, dat het niets leuker is dan ons dwars over een glooiende zandverstuiving te sturen. Mijn uitdaging en die van veel medestrijders was genieten en uitlopen, dus geen probleem af en toe een stukje wandelen en op adem komen. Afdalen werd hier af en toe een kunst en op blote voeten sta je zeker niet stablieler op je onderdanen. In het laatste stuk zat van alles wat traillopen leuk maakt, maar ook zwaar. Van de constante regenwolk die boven ons hoofd rondspookte merkte ik maar weinig. Het was flow van deze trail op blote voeten, die dat volledig deed wegzetten. Alle aandacht ging naar de bodem, de omgeving en ook wel de medelopers, het gehalte stoere jongens en meisjes is hoog bij zo'n trail. Jammer eigenlijk dat ik na een dikke 14 kilometer de schotse doedelzak hoorde, die bij de finsh stond. Snel doemde het tweede klimduin van Schoorl voor me op. Van 50 meter hoog kun je je met zevenmijlsstappen naar beneden laten vallen. Zo'n spectaculaire finish heb je nergens. Beneden staan de medelopers je toe te juichen en krijg je een Erdinger alcoholvrij biertje. Ik had dat al eens gehad aan het slot van mijn Berlin Marathon. Dat is een hele slimme marketingzet, zo'n biertje vergeet je niet zo maar, wat een flow!

     

     

    Reacties (3)

    Mijn vakantie naar Albufeira Portugal is voorbij. Door warmte, heuvels en ook het niet meest aantrekkelijke parcours, heb ik daar weinig gelopen. Al helemaal niet op blote voeten, dit vanwege de hitte en op de stoepen lagen van die kleine scherpe kinderhoofdjes, die ik daarvoor echt niet zag zitten.

    De voorbereidingen op het najaarsseizoen dienen zich aan. Tot nu toe was 2013 een jaar waarin ik nog weinig in georganiseerd verband liep. Dat gaat nu veranderen. Door mijn dochter heb ik me op sleeptouw laten nemen in te schrijven voor de Damloop en de halve marathon van Amsterdam.

    Een uitdaging van een andere orde wordt de Duinentrail van 15km in Schoorl. Het speet me dat ik me daarvoor vorig jaar niet kon inschrijven. Het is voor mij vlakbij en het gebied ken ik daardoor op mijn duimpje. Het komt niet echt uit in mijn verdere drukke schema voor september en oktober. Maar ik wilde dit jaar zowiezo geen spijt te hebben, me niet te hebben ingeschreven. Het kan altijd rustig en bedaard en dan zijn die 15km ook niet echt een hindernis. Ik ga niet op blote voeten, want schelpenpaden dat red ik zo nog niet.

    Een beetje in een opwelling heb ik me op 1 januari j.l. ingeschreven voor de zeeuwse Kustmarathon. Deze wordt geafficheerd als de zwaarste van Nederland. Tja wat moet ik daar als iets te zware, niet supergetalenteerde veteraan zoeken? De meeste gewone stadsmaratbons kwam ik mezelf al pijnlijk tegen, hoe ga ik dat fixen? Het positieve stemmetje in me, fluistert me in dat mijn laatste marathon toch heel aardig ging, dat ik toen niet hoefde te wandelen en dat ik relatief fris over de finish kwam. Dat kan toch weer? Ok Johannesdeloper, de positieve, maar dan moet er nog wel wat gebeuren!

     

    Als eerste heb ik het hiernaast afgebeelde marathonplanning sheet opgezocht. De eerste verrassing is dat ik nu na mijn vakantie 2 weken extra heb in vergelijking met de landschapsmarathon Twente vorig jaar.

    Normaal hou ik ik een schema van 10 weken aan. Gemiddeld loop ik zo'n 60 a 70 km per week en verdeel dat over 4 lopen per week.

    Qua duurlopen is het idee 2x 20km, 2x 25km, 2x 30km en 1 x 35km te lopen. De laatste 2 weken voor de marathon.

    Gisteren heb ik de eerste duurloop van 20km gelopen. Locatie was de Diederik bij Egmond binnen. Hier loop ik heel geregeld de uitgepijlde wandelroutes. De gele is 8.5 kilometer, de blauwe 7.5 km en als laatste de groene van 4km.

    Het mooie van rondjes lopen is dat je met deze huidige warmte geen bakken met water hoeft mee te torsen. Deze rondjes lenen zich alle drie prima om blootsvoets te lopen. Ik wilde in ieder geval het eerste rondje zonder schoenen lopen. Afgelopen donderdag liep ik 10 kilometer op 5fingers van Vibram. Die KSO's heb ik nu bijna 100km in gebruik, maar ik moet er nog steeds aan wennen. Voornaamste punt is dat de hiel van deze schoen rond is en niet mijn eigen hiel volgt. Dat geeft extra wrijving en uiteindelijk blaren. Ook is het gek dat mijn grote teen keurig in de schoen zit, maar mijn kleine teen, maar nauwelijks of totaal niet. Heb ik dan zulke gekke voeten mijnheer Vibram?

    Gelukkig had ik de 16km op blote voeten en de 4 km op Nike Free's geen centje last van mijn toch nog steeds iets gevoelige hielen. Dat ik het laatste rondje toch schoenen aan deed had een reden. Op km 14 liep ik in een harde doorn. IK kon hem niet terugvinden, maar het voelde toch alsof er een dikke naald in geprikt had. Een tape-je erop en schoenen aan was daarop de beste remedie.

    Vorig jaar liep ik dit zelfde parcours ook in de trainingsopbouw. Nu op gevoel lopend kwam ik op 2 uur 2 minuten over 20km totaal. Vorig jaar was dat 1:58:40. Maar het was 8 graden koeler en ik was 4kg lichter. Ik denk dat ik niet ontvreden hoef te zijn over deze proloog. Tja die 4kg, ja die moeten er nodig weer af!

     

     

    Reacties (6)

    Halo of flies is een seventies hit met een geweldig intro, daar wil ik het niet direkt over hebben. Meer wil ik het over de vliegen hebben, maar kom laat ik bij het begin beginnen.

    Gisteren besloot ik bij het Woud te gaan lopen, als je van mijn huis in een rechte lijn van 6km naar de kust wilt, kom je uit bij het Woud, een buurtschap met een stuk of wat huizen en een restaurant met een zonnig terras. Je kunt daar over een heuvelachtig fietspad direkt naar de kust lopen, maar veel leuker is het hier over de rustige duinpaden te lopen. In het zuiden van het fietspad stuit je al gauw op een vogelgebied, waar je tussen 1 maart en 1 juli niet mag komen. Gisteren mocht dat dus weer en ik greep mijn kans.

    Het pad is niet gemakkelijk te belopen, geen meter vlak en vol zandverstuiving met een dikke laag dun zand. Als herstelloop op mijn Wieringermeer Trail, had ik met mezelf afgesproken niet met een hartslag hoger dan 160 te lopen. Hier tikte ik al snel aan, maar door het tempo terug te leggen naar 7:00 per kilometer, ging dat precies. Na een paar minuten kom je bij een trap 60 treden af naar beneden, 10 meter lopen en dan weer net zo'n trap op 60 treden omhoog. Liep Tarzan eigenlijk ook op blote voeten? Zou je niet mooi net als deze held met een liaan naar de overkant kunnen zwaaien?

    In het vogelgebied, was het aan het pad te zien dat er weinig of niet gelopen was. Hier en daar was het pad overwoekerd met duindoorndistel. Op z'n zachtst gezegd niet de meest ideale ondergrond. Die planten steken niet alleen als een soort prikkeldraad in je voeten, maar de blaadjes geven je jeuk te vergelijken met brandnetels. Ik liep zo veel mogelijk door mul zand en vermeed die distels zover dat ging.

    Na een klein half uurtje stopte ik even om iets te drinken. Een irritant gezoem van een paar vliegen was me al opgevallen. Stilstaand werd ik ineens belaagd door zeker 30 vliegen. Wat was dit? Ik loop al een kleine 10 jaar hier in de duinen, zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Waren die beesten hoogzwanger en hadden ze dringend behoefte aan bloed en zweet om eitjes te leggen of zo? Hoogst irritant. Weer gaan lopen dat hielp, ze zoemden nog steeds, maar konden niet op me gaan zitten. Blijven die vliegen trouwens met 9 km per uur met je meevliegen of sluiten er zich steeds weer nieuwe gedrochten zich aan bij de zwerm. Even stoppen bij twijfel over de juiste weg, was killing. Die beesten doken dan als kamikaze vliegtuigen op hun prooi af. Kennelijk was ik het enige levende wezen binnen een straal van een kilometer en zaten ze allemaal op mij te wachten!

    Man, wat was ik blij dat ik het strand op kon draaien. Die rotzakken hielden duidelijk niet van zand en zee. Het strand was heerlijk, lekker hard zand, prima temperatuur en totaal geen wind. Het plan was naar een rustig stuk te lopen en voor het eerst deze zomer (welke zomer?) tussendoor even een stukje te gaan zwemmen. Ik liep een kilometer of 2 noordwaarts en gooide mijn kleren om een strandpaal. Het water was een graad of 15 a 16. Niet warm, maar toch goed te doen. Voelde me eigenlijk ook wel een beetje vies, zwarte voeten, zweet, zand en natuurlijk ook van die vliegen. De watertemperatuur werd alras lekkerder en ik bleef een minuut of vijf poedelen. Weer heerlijk verfrist liep ik verder, mijn hartslag bleef nu keurig steken op 145. Vlak voor Bergen aan Zee draaide ik de strandopgang op en ging nog een klein stukje noordwaarts voordat ik me weer begaf op een echt singletrack trailpad. Al gauw kom je dan bij een duinpoel, meestal kom je daar ook paarden of hooglanders tegen. De combinatie water, paarden en poep, betekende maar één ding: weer die vliegen. Ik kwam een kleine kudde van een stuk of 10 van die halfwilde steppenpaarden tegen. Er zaten 2 veulentjes bij, op zich heel schattig, maar ik weet dat moederpaarden er niet zo van gediend zijn, als jij tussen hen en hun jong door gaat rennen. Dus ik wandelde rustig langs die paarden, dat werd weer partytime voor die vliegen. Hele zwermen belaagden me. Ik sloeg er een stuk of drie dood, maar er leken er wel weer 30 voor in de plaats te komen.

    Prettig lopen is anders, flarden van het nummer Granchester Meadow van Pink Floyd schoten door mijn hoofd. Een nummer van ze uit 1969 van het album Ummagumma. De hoofdpersoon hoort eerst allemaal vogelgeluiden, vervolgens een luid gezoem van een dikke vlieg. Hij gaat een trap af, pakt een krant en geeft die vlieg een doodklap. Daarna wordt hij door allerlei dieren belaagd, met een soort keltische bezwering legt hij die dieren het zwijgen op. Niet zo bekend maar door zijn geluidseffecten een geweldig nummer, boven dit stukje vind je het terug. Tja, je kunt ook minder avontuurlijk rustig je rondje op een athletiekbaan lopen...

     

     

     

    Reacties (1)

    Als je wedstrijden op blote voeten wilt lopen, moet je zorgvuldig een keus maken, zeker als je zoals ik, nog maar sinds vandaag 1000 km op je blote voeten hebt gelopen. Wat ik vooral wil vermijden is langdurig op scherp asfalt lopen of lopen op schelpenpaden. Een trailrun leent zich daar goed voor. In maart liep ik al eens de Salland Trail een gedeelte op blote voeten.

    De Wieringermeer Trail Run is wat korter en het parcours leent zich ook beter voor het lopen op blote voeten. Het hardlopen op blote voeten wordt steeds meer geaccepteerd, gekke opmerkingen hoor je zelden. Men is vaak verbaasd en verwonderd, soms ook wel een beetje nieuwsgierig. Eric Molenaar , die ik alleen ken van gezicht van de Wijkenlopen, en van z'n blog sprak ik even aan de start, hij was op een leuke manier geinteresseerd.

    Het eerste stuk was een klein beetje lastig. Er ging een pad direkt na de start omhoog, maar wat het vooral lastig maakte was dat er vollop hoogovenslakkenachtige stenen lagen. Gelukkig kon ik in de berm lopen, maar uiteindelijk kostte dat de eerste 3 kilometer toch wat extra energie. Daarna volgde een betonpad. Heerlijk! Beton is weliswaar hard, maar doordat het glad is en je niet geremd wordt door allerlei rotzooi, loop je op beton gewoon sneller dan op wat voor schoenen dan ook. Zomaar wist ik een man of 10 te passeren.

    Hierna kwamen we op het mountainbikepad. Ik zat in een mooi treintje van een man of 8, het tempo lag voor mij precies goed op 6:00 per km. Het was hier goed uitkijken. Soms kwam je verraderlijke boomstronken en takken tegen. Uit voorzorg liep ik een meter of drie achter mijn voorgangster. Dit was niks te veel gezegd, toen ze even een bekende groette, duikelde ze, gelukkig zonder zich te bezeren onderuit.

     

    Het was eigenlijk best een leuk groepje waar ik mee opliep, van die echte sportieve westfriese meiden, beetje kletsen. Mijn voorbuurvrouw riep steeds: "man dit is genieten". En bij 10 kilometer: ' jammer, 't is nog maar 8 kilometer genieten'. Zij zei het, ik dacht het. Dat pad liep best lekker, het slingerde als een doolhof door het bos, korte klimmetjes en af en toe een bruggetje. Hier was het even opletten en inhouden, je blote voeten hebben op die platgestampte modder maar weinig grip.

    Er volgde weer een keer dat betonpad, een stukje lastig asfalt als fietspad. Als kort intermezzo liepen we dwars door een boerenschuur heen en moesten we over een stel strobalen klauteren. Het laatste stuk ging het tempo wat omlaag, zompige prut, hooggras en vers gemaaid gras, is dan allemaal zeker te doen, maar het heeft zijn eigen weerstand. Toch vlogen de kilometers ongemerkt voorbij en voor ik het wist, liep ik weer op die laatste helling voor de finish. Het was wat warmer een zonniger geworden, echt snel ging het niet meer door die berm, maar uiteindlijk wist ik toch nog redelijk fris te finishen. Mijn voeten hadden zich prima gehouden, volgend jaar weer. Vorig jaar liep ik met een gemiddelde van 6:11 per kilometer dit jaar met 6:12 per kilometer. Als je bedenkt dat ik vorig jaar eerder startte, dan kan ik alleen maar concluderen dat ik op blote voeten zeker zo hard loop als op Vibrams en dat stemt tot tevredenheid, zeker omdat ik daarbij ook nog eens heerlijk ontspannen gelopen heb. O ja en natuurlijk een woord van dank voor de organisatie en de vele vrijwilligers: jullie hebben weer een prima evenement neergezet!

     

     

     

    Reacties (4)

    Als baby zie je je ouders op 2 benen voortbewegen. Natuurlijk wil jij dat ook, op naar dat mooie gekleurde kastje, zelf de trap op waar je kruipend niet tegenop kunt. Ouders doen het lopen onbewust voor. Maar kinderen bepalen zelf wanneer ze gaan lopen en bepalen ook goeddeels zelf de waggelende eerste schreden. Kinderen hebben een duidelijke blauwdruk in hun hoofd hoe te gaan lopen.

    Verder kijken ze de kunst af van hun omgeving en vinden proefondervindelijk gemakkelijk uit hoe ze het meest efficient kunnen lopen. Dreumessen hebben weinig behoefte aan ouders die uitgebreid oefeningen gaan doen om het leren lopen te vervolmaken. "zelluf doen" is in die leeftijd een gevleugelde uitspraak.

    Als je later besluit, net als een oermens weer op blote voeten te gaan lopen, is het volgens mij in principe een soortgelijk proces. Je hebt iets in je, het heeft dan nog observatie, oefening en aanpassing nodig, om tot volle ontplooiing te komen. In een ideaal geval ga je eerst eens na hoe een natuurmens dat doet, lopen op blote voeten. Met die kennis in je achterhoofd ga je eens wat proberen.

    Je weet dat babies liever leren lopen op een zacht tapijt of een grasveld, dan op de stoep of een spekglad parket. In mijn optiek moet je als blotevoetenloper ook gewoon beginnen waar het het gemakkelijkst is: strand of gras.

    Wat dan volgt is het spel van steeds een beetje meer, een beetje verder en een beetje moeilijker. Neem je te veel hooi op je vork, dan waarschuwt je lichaam meteen in vorm van zere kuiten, blaren en slijtage aan je voetzolen. Het wordt een mooi spel van vallen en opstaan. Als je het goed doet, word je door de opgewekte endorfine in je brein, vanzelf beloond en ga je als vanzelf voorruit.

    Ik kom weer terug op "zelluf doen". Dat blijft gewoon het leukste. Je kunt je natuurlijk voor een "barefoot clinic" inschrijven of een dik boek kopen over "barefoot-running". Maar is dit ook leuk, oefeningen drillen, vaste stramienen doornemen? Het kan efficient zijn, maar geeft het dan ook dezelfde voldoening?

    Volgens mij niet. Met zelluf doen ben je mogelijk minder doelgericht, maar volg je veel meer de blauwdruk die in je zit. Blotevoetenlopen is sowieso een zaak van verhoogde waarneming. Kijk scherp en kritisch naar jezelf en trek een plan voor jezelf. Geniet vooral van je nieuwe mogelijkheden en de resultaten die je boekt.

    Reacties (4)

    De vierde aflevering in deze serie  is geschreven door Jesse Koeckhoven met ook door hem een mooie gedeelde ervaring over het lopen op blote voeten op verschillende ondergronden.

    Jesse, voetafdruk-zand-81642651Aanleiding. Ik kan me mijn eerste meters (rennen) op blote voeten herinneren. Ik was een paar jaar geleden op vakantie bij onze oosterburen en las het boek Born to Run. Mensen die dat boek hebben gelezen zullen wel begrijpen waarom. Wie het nog (steeds) niet gelezen heeft… Kijk het filmpje via de link onderaan dit artikel! Met mijn schoenen nog aan verliet ik de camping en op een onverhard pad trok ik mijn schoenen uit. Na een paar honderd meter gingen ze weer aan. Al die obstakels waar je voeten mee in aanraking kunnen komen! Eenmaal terug van vakantie heb ik FiveFingers aangeschaft. Wel het blotenvoetengevoel, maar met een veilig beschermlaagje tussen mij en de boze ondergrond. Ideaal. Zo heb ik enkele jaren gelopen, afgewisseld met andere minimalistische schoenen en zo nu en dan zonder schoenen.

    Blotevoetenschaal. Vorig jaar was ik op zoek naar nieuwe uitdagingen. Ik had het idee om de marathon Scheveningen-Zandvoort te lopen, in de categorie blote voeten welteverstaan. Dus in de zomer en het najaar deed ik aardig wat blootsvoetse trainingen. Toen bedacht ik ook de Blotevoetenschaal. Een schaal van 0 t/m 10 waarbij 1 het meest en 10 het minst geschikt is voor blote voeten met als doel de paden in Nationaal Park Zuid Kennemerland op OpenStreetMap te markeren met deze schaalindeling. Bij schaal 10 heb ik een ondergrond met scherpe stenen en/of glas en/of ijzeren punten voor ogen. Niet echt voetvriendelijk dus. Schaal 0 zou eigenlijk hoogpolige vloerbedekking moeten zijn. Behoorlijk voetvriendelijk.

    IJstijd. Ik stopte met onverpakte voeten toen ik tijdens de trainingen geen gevoel meer in mijn voeten kreeg door de kou. Ik zag ook foto’s op internet van iemand die in vrieskou en sneeuw gewoon hardloopwedstrijden liep. Met als resultaat bevriezing. Geen prettige foto’s. Toch heb ik zelf ook, uit nieuwsgierigheid, twee keer op blote voeten door de sneeuw gelopen. Eerst een paar honderd meter en een paar dagen later één kilometer. Meer vond ik niet verantwoord. Wel een bijzonder gevoel aan je voeten, vooral als ze binnenshuis weer op temperatuur komen. Vanwege de ijstijd kon er te weinig ongeschoeid worden getraind, waardoor Scheveningen-Zandvoort voor mij (maar niet voor iedereen) een geschoeide loop werd. De uitdaging was niettemin groot genoeg, mijn eerste marathon. In de periode daarna bleef het koud en de schoenen bleven aan. Uiteindelijk steeg de temperatuur. Ik nam deel aan het EK/NK Barefootrunning (in het VFF-team) en op trainingen ging de schoenen steeds vaker uit.

    Strand. Op het strand zijn tal van ondergronden te vinden: Droog (mul) zand, vochtig zand, zand met een laagje water, zand met een laag schelpen, zand met ribbels, zand met schuim, drijfzand, betonzand, bandensporen. Vochtig zand waarin je een lichte afdruk achterlaat is mijn favoriet, op de voet gevolgd door zand met een laagje water. Zand met schelpen is ook te doen omdat de schelpen het zand in worden gedrukt onder je voet. Het zand met de ribbels loopt aanmerkelijk minder fijn. Gelukkig is er vrijwel altijd keuze uit meerdere ondergronden. Als het niet te koud is en je niet te ver hoeft te rennen, dan is er geen enkele reden om je schoenen hier aan te houden.

    Duin- en bospaden. In het duingebied zijn nog veel meer bodemvariaties te vinden: Ook hier weer droog en vochtig zand, bosgrond (vochtige aarde), modder, wildroosters, plassen, schelpenpaden, kleischelpen, betonpaden, klinkers, asfalt, dennennaalden, kort gras, paden met úitstekend (niet uitstékend) puin. Mijn favoriet: bospaden. Ze veren en je voeten worden mooi zwart. Concentratie is hier geboden, want dennenappels, losse takken en boomwortels moeten hier ontweken worden. Als de temperatuur het fijnst is voor de blote voeten deze tevens het fijnst voor de teken. Single tracks zijn bij uitstek geschikt om blootsvoets te belopen, maar vanwege de bovenmatige tekenpopulatie zitten je benen en voeten hier binnen de kortste keren onder de potentiële Lymebesmetters. Bredere paden met bermen buiten beenbereik zijn een stuk veiliger. Door de grote variatie aan ondergronden is het elke keer een feest om te lopen in de duinen. De voetjes passen zich langzaam aan de minder comfortabele ondergronden aan.

    Openbare weg. Vorige week heb ik voor het eerst de openbare weg betreden met schoenen in mijn handen. Ook hier weer tal van variaties van hoofdzakelijk keiharde ondergrond. De hardheid is echter geen enkel probleem. Mensen zijn voorzien van een ongekende ingebouwde demping. Door optimaal gebruik te maken van deze eigen demping geef je elke schoen het nakijken. Soms kunnen schoenen toch handig zijn op de openbare weg: Op een zonovergoten dag kan het asfalt te heet worden en er bestaat zoiets als fakirasfalt. Alfalt met uitstekende steentjes die bij elke stap proberen je voet binnen te dringen. Mijn voeten zijn helaas nog niet hitte- en prikbestendig.

    Tartanbaan. Ook vorige week voor het eerst ongeschoeid de tartanbaan geprobeerd. Tijdens een training op de atletiekbaan had ik mijn Fivefingers gedurende de laatste kilometer niet aan. De baan is niet helemaal glad, maar het liep verder prima. Langere afstanden zijn vanwege die ruwheid meer geschikt voor de gevorderde barefootrunner.

    Gras. Ja, gras kan ook lekker lopen afhankelijk van de ondergrond, ware het niet dat gras een plant is die er niet geheel toevallig tegen kan dat je er met je volle gewicht op gaat staan. Als je daar bij stilstaat is het toch merkwaardig om over het gras te rennen.

    Obstakels. Gisteren merkte ik dat de naakte voet ook behoorlijk kwetsbaar is. Tijdens een blootsvoetse duurloop door Nationaal Park Zuid Kennemerland kreeg ik na een kilometer of 13 in een onvoorzichtig moment te maken met een grote teen die in aanraking kwam met een boomwortel. Die teen ging bloeden waardoor ik mijn tocht zonder schoenen moest onderbreken met het aantrekken van mijn Fivefingers. Bijna een jaar geleden kwam een andere teen (in Fivefingers) ook in aanraking met een boomwortel en de teen brak. Nou schijnen ze daar iets op gevonden te hebben. Schoenen! Desgewenst met stalen neuzen.

    Schoenen zijn ongegrond. Schoenen. Doe ze uit waar het kan of trek ze niet aan als het niet nodig is. In het begin is het misschien wat onwennig, maar ja, dat is logisch als je ze je hele leven hebt ingepakt. Kleine kinderen lopen pijnloos over grindtegels. Mijn eerste stappen over grindtegels voelden ook aan als pijn. Nu voel ik de ondergrond.

    De TEDtalk van Christopher McDougall over Born to Run vind je hier op Jesse’s website.

    Het baton voor de 5e ronde wordt doorgegeven aan… de bedenker van deze bloggende blotevoetenlopers estafette, Olaf Landzaat.

    Reacties (2)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl