Sinds 1987 wordt er in Alkmaar op Hemelsvaartdag de Vestloop gelopen. Het parkoers gaat door de binnenstad van Alkmaar en is in die zin lastig dat er veel bochten inzitten en allerlei plaveisel onder je voetzolen komt. Voor het lopen op 5fingers een redelijke uitdaging. Zou je het op blote voeten willen doen dan is alleen het stuk langs de singel lastig, maar je kan daar goeddeels door het gras lopen, dus wie weet volgend jaar gewoon barefoot.  

 

Het leuke is dat ik er in 1987 ook al bij was. Ik ben toen op koninginnedag verhuisd naar Alkmaar en was in de laatste weken dat ik in Amsterdam woonde in het Westerpark begonnen met hardlopen. De vestloop was toen een doel waar ik naartoe kon trainen voor het lopen van de 5km. Ondanks dat, had ik nooit meer dan 20 minuten achterelkaar gelopen, toen ik aan de start stond van die loop.

Best wel spannend was het. Ik herinnerde me dat ik gewezen werd op het fenomeen Marti ten Kate, natuurlijk met zijn befaamde zonnebril, want zonnig en warm was het.

Ondanks de warmte viel het lopen me alles mee. Ik ging gewoon mee met de flow. Ik herinner me dat ik een heel stuk opgelopen ben met een loper met een grote sintbernardshond. Trots op mezelf kwam ik krap onder de 30 minuten over de finish van de 5 km.

 

Achteraf kan ik totaal niet begrijpen waarom ik toen niet ben blijven lopen, eigenlijk vond ik het lopen toen al leuk. Stom genoeg was dit mijn laatste loop totdat ik het in 2004 weer heb op gepakt.

In 2012 liep ik deze keer met mijn beide kids. We wilden de 10km rond de 60 minuten lopen, Nadine had al eens 58:40 gelopen. Guido loopt heel onregelmatig en dacht niet sneller te kunnen lopen dan 1:10. In alle drukte kwamen we al gauw in een tempo van 5:40 te lopen en de eerste ronde van 5km werd afgelegd in een mooie 28:33.

 

De 2e ronde was een stuk rustiger zonder al die 5km lopers, het tempo kon nog iets omhoog. Nadine vooral wilde wel doorlopen, ze rook dat haar PR aan flarden gelopen kon worden. Alleen opeens raakten we Guido 1km voor de finish ineens kwijt. Nadine zette nog even aan, wilde vanzelfsprekend voor haar vader finishen, daar ging ik geen stokje voor steken. We kwamen door in een mooie 56:03, niet lang daarna klokte Guido 56:46. Ook voor hem een PR want het was zijn eerste 10 km. Het was een leuke ervaring zo met z'n drieen te lopen. En moeder Léontine maakte de foto's. (Guido op de foto in het paarse Damloopshirt)

 

Doordat we allebei een druk programma hadden, gingen mijn loopmaatje Bo en ik al vroeg op pad voor ons gebruikelijke loopje op de zaterdagmorgen.

Door problemen met m'n tenen en m'n hoofd kwamen er een aantal loopjes te vervallen, dat betekende dat ik buiten de halve marathon van Egmond nog geen enkele andere wedstrijd gelopen heb dit jaar.

Heel erg is dat ook weer niet, want in de plaats daarvan liep ik al een flink aan funloopjes, iets waar ik dit jaar graag op wil focussen. Net als, zoals zeker opgevallen moet zijn, het lopen op blote voeten.

 

Nadat ik op de site van www.frunning.nl   las over het open Nederlands kampioenschap Barefootrunning , leek dat me een evenement dat ik niet mocht missen. Het lopen op blote voeten en op minimale schoen is in Nederland nog een kleinschalige beweging. Wat het leuk maakt, is dat je al gauw een flink aantal mensen kent die op deze manier hardlopen.

 

Tilburg kun je wel zien als de hoofdstad van het minimalistisch lopen. Je vindt er de enige gesprecialiseerde minimalistische schoenen zaak van Nederland: Anyones Runshop . Ook de mannen van Frunning , die je een perfecte techniek tbv van barefootrunning kunnen aanleren, komen uit Tilburg.

 

Zoals wel vaker, was ik ook deze keer weer flink bezorgd over of mijn voetzolen het parcours wel zouden aan kunnen. Onbekend asfalt maakt me altijd een beetje wit om de neus. Voor de zekerheid had ik ook nu weer mijn spaanse sloffen meegenomen. Eerlijk is eerlijk, ze waren wachtend bij de start gewoon lekker warm.  

 

Het was leuk, dat ik bij de start al meteen Peter van Rijn tegen het lijf liep. Even later zagen we ook nog 'oerloper' George . Na de start liep ik de eerste 2 km rustig aan in tempo 5:45. Even de kat uit de boom kijken en rustig contact maken met de ondergrond. Het parcours bestond hier uit stoeptegels waar je goed overheen kwam. Een beetje lastig waren de stoepjes, waar je steeds een stukje over toch enigzins scherpe klinkers moest. Na 2,5 kilometer kwam er een stuk spiegelglad asfalt. Hier kon ik flink versnellen, ik liep 3 kilometers beneden de 5:18

 

Het leuke was dat Peter en ik vrijwel achteraan gestart waren en dat ik nu echt tientallen lopers voorbij liep. Wat ging ik lekker in cadans en wat liepen die medelopers te hijgen en te waggelen. Zomaar liep ik hier zelfs 3 blotevoetenlopers voorbij.  

Het midden stuk ging voor mij over een lang zandpad. Je kon ook over een ruw geasfalteerd fietspad, maar daar heb ik m'n voetzolen zelfs maar niet aan gewaagd. Gaandeweg lag er op dit pad steeds meer grint en zat het vol kuilen. Mijn tempo liep wat terug richting 5:30. Na het zandpad volgde weer een stukje met die rottige klinkers. Ik kan er op lopen, maar niet voluit, je moet kleinere passen maken en zeker niet gaan lopen stampen.

 

De laatste kilometers waren over dezelfde route als het begin, eigenlijk had ik heel veel energie over. Ik besloot de turbo open te trekken. De kilometers lagen nu ruim onder de 5:00.

 

200 meter voor de finish liep er een loper een stuk vlak achter me. He dat was een loper op blote voeten (Rob van Daal) die ik eerder ingehaald had. Gelukkig bleef ik hem in de laatste versnelling 3 seconden voor. Van de 15 lopers leverde dit me een 9e plaats op. Toch leuk om als 56 jarige middle of the pack loper, een top tien notering te bereiken op een nederlands kampioenschap! Helemaal zeker weet ik het niet, maar vermoedelijk was ik op deze afstand de 2e puur blote voeten loper.  

Mooi is ook dat Ronnie Duinkerken de NK kampioen is geworden, met een tijd die 1 minuut sneller is, dan de tijd van de winnaar op traditionele hardloopschoenen!

Wat is proprioceptie? Het woord proprioceptie komt van de latijnse woorden proprius en perceptie   (zelfwaarneming). Dit in tegen stelling tot exterioceptie, wat de waarneming van buiten is, zoals dingen die je hoort, ziet of ruikt.

 

Proprioceptie staat voor de waarneming van je eigen ledematen, spieren, gewrichten en pezen en van de terugkoppeling naar je hersenen. Er is sprake van feedback en reactie. Probeer eens met je ogen dicht het topje van je neus aan te raken, je past dan proprioceptie toe. Ook als je op een vrijwel duistere weg loopt, weet je precies waar de grond zich bevindt en op welk moment jouw voet de grond zal raken.  

 

Lopers op blote voeten of op minimale schoenen, zijn veel meer aangewezen op proprioceptie dan lopers die gebruikmaken van schoenen met veel gel en een 12 mm of meer hiel/teen verval. Van gelschoenen worden je voeten lui. Het maakt niet zo veel uit waar je je voet neerzet en hoe je hem neerzet. De klap wordt wel opgevangen en kracht wint van souplesse. Of eigenlijk wordt de klap opgevangen door je knie en door je hamstrings, met alle gevolgen van dien.  

 

Idealiter landt een minimale loper als eerste op het zachte kussen aan de buitenkant van de voorvoet en zet dan de voet zo neer dat er eigenlijk alleen maar een heel zacht contact is tussen de hiel en de bodem. De feedback naar je brein en terug naar je archillespees en alle spieren, gewrichten en pezen in je voet zorgen er voor dat je gaat hoppen zoals je gaat watertrappelen met zwemvliezen aan. Er is maar een kort grondcontact, je maakt snelle korte passen en je voeten landen precies onder het zwaartepunt van je lichaam.

 

Het mooie is dat er over schrijven en het uitleggen moeilijker is dan het doen. In de bouwstenen die zijn vastgelegd door de evolutie hebben we dit al in ons. We moeten het alleen weer naar boven zien te krijgen en onze proprioceptie weer meer een kans geven. Als we echt beter zouden lopen met verhoogde hakken en 2 cm gel, dan waren we vast in al die miljoenen jaren wel zo geevalueerd dat we anders op onze hakken zouden staan.  

 

Lopend gedreven door proprioceptie is spel. Lopen wordt veel meer een sensatie, je bent je veel meer bewust van allerlei processen die zich in jouw lijf afspelen. Kom je een boomstronk tegen, dan plan je die stap zo dat je tenen die stronk beetpakken en dat je als een slingeraap aan een tak, je afzet voor de volgende stap maakt.  

 

Loop je over een blubberig strand, dan zet je je tenen als een hark in het zand en je merkt dat je zo veel minder cadans verliest dan met dikke en zware traditioneele hardloopschoenen.  

Ik heb al eens de vergelijking gemaakt van vrijen zonder condoom en op blote voeten lopen. Nee dat is niet gek of vergezocht. Met gel en rubber voel je minder en wordt de interactie geblokkeerd en ontzeg je jezelf iets, namelijk   de sensatie van een stukje extra proprioceptie.

Deze keer wil ik er geen lang verhaal van maken. Onderstaand Youtube filmpje geeft heel aardig mijn filosofie van lopen in de natuur weer. Wat ook aardig is om te vermelden dat ik a.s. zomer 3 weken met een camper door het westen van de USA ga trekken. En laat nu net Portland, waar dit filmpje is opgenomen,   één van de pleisterplaatsen zijn waar wij heen gaan.

Verder vind ik dat de maker er een prachtig stukje muziek achter gezet heeft. Het is van Karunesh

Normaal vind ik het niet zo spannend om over trainingsloopjes te schrijven, maar als dat voor een flink deel op blote voeten gaat, is dat een ander verhaal. Na het debacle met de geschonden tenen en een maand niet op blote voeten lopen, begint het langzaam weer wat te worden dat barrevoets lopen van mij.

 

De afgelopen 10 dagen heb ik 4 keer een deel van mijn loopjes zonder schoenen gelopen. Mijn voetzolen en vooral m'n tenen moesten weer aardig wennen, maar gelukkig is de leercurve een stuk korter dan een jaar geleden. De techniek verleer je gelukkig niet. Mijn trainingsdoel is meedoen aan de open Nederlandse kampioenschappen barefoot en barefootstyle. Het liefst natuurlijk barefoot. Daar wil ik de 10K gaan lopen, lukt het niet, kan ik altijd nog de halve op m'n 5fingers lopen.

 

Overigens vind ik barefootstyle een ongelukkig gekozen term, ik zou liever over lopen op minimale schoenen willen noemen. In zekere zin heeft de looptechniek op minimale schoenen overeenkomst met lopen op blote voeten. Anderzins loop je zonder er bij na te denken op minimale schoenen gewoon over paden met hoogovenslakken, kun je probleemloos een graad of 10 lagere temperaturen aan. Denneappels daar loop je blootsvoets zoveel mogelijk omheen, waar je met schoenen aan gedachteloos op stapt.  

Vanuit mijn startpunt in Bergen, ging het over wat modderpaden met hier en daar een stuk zand verstuiving. Het was een beetje uitkijken voor takken en boomstronken, maar verder een ideaal stuk om mijn voeten warm te lopen. De zon kwam er gistermiddag langzaam doorheen, al lagen er hier en daar wat plassen. Je heb op je blote voeten de neiging, door die plassen heen te banjeren, maar ik was verstandig. Door de kou van die plassen raak je het gevoel in je voeten kwijt.   Mijn doel was het fietspad van de "Franschman" naar Bergen aan Zee. Dat fietspad is een jaar geleden aangelegd met van die gladde betonnen platen. Je zou denken dat het op je blote voeten een crime moet zijn. Niets is minder waar, als training voor BV-lopen is het ideaal. Geen takken, geen stenen, geen denneappels, gewoon een puur gladde ondergrond. Je kunt al je aandacht besteden aan je looptechniek. Korte pas maken van 180 stappen per minuut, recht landen onder je zwaartepunt, knieen licht gebogen en zorgen dat je een zo kort,   zacht mogelijk grondcontact maakt.

 

Weldra ontdekte ik dat ik precies vijfeneenhalve pas deed over 1 betonplaat. Het werd een leuk spel precies na 11 passen 2 platen verder te komen, een goeie training. Het mooie van dat fietspad is ook dat het met een zachte glooiing over een duinenrij heengaat. Je gaat eerst een kilometer naar een hoogte van een meter of 30 en dan weer een flink stuk naar beneden.

 

Voor het Zeehuis moet je een flink stuk over klinkers. Dat was een mooie test. In januari gingen de klinkers probleemloos tijdens de halve van Egmond op blote voeten. Nu kostte het wat meer moeite, maar ontevreden was ik toch niet.

 

Voordat ik het strand opdraaide, dronk ik even wat en maakte me op voor het mooiste stuk. Het strand lag er prachtig bij. Het was laag water, het zand was hard, maar ook weer niet keihard, precies goed zou ik zeggen. De zon scheen en de wind ja die had ik pal in de rug, wat wil je nog meer.  

 

Het kan verkeren op dit strand, twee weken geleden nog zijn heel veel kanjers van lopers hier stukgegaan. Als nu de JKM was   gehouden, had iedereen hem uitgelopen in een geweldige tijd.

Na Schoorl aan Zee ging ik weer het strand af, ik had nu 9 km op blote voeten gelopen en vond het mooi zo. Het volgende stukje Schoorlse Zeeweg is op blote voeten te doen maar dan moet je technisch goed lopen. Als je dan na een kilometer de Nieuweweg   op draait, moet je alsnog schoenen aan, het schelpenpad is een brug te ver voor me, 't komt wel eens, maar nu nog niet.

 

De Mariaweg wordt altijd na 15 april afgesloten omdat het een vogelbroedgebied is. Ik vroeg me af of dat dit jaar ook zou zijn. Vorig voorjaar is hier 100 hectare heide in vlammen opgegaan. Het hele gebied is nog kaal, zwart en doods, met hier en daar een verkoolde boomstronk.   Het is duidelijk natuurbeheer wordt door iemand van achter een bureaustoel geregeld, geen vogel te bekennen maar toch gewoon lekker met 2 dikke slagbomen afsluiten die weg. Gelukkig kun je er makkelijk onderdoor kruipen.  

 

Het laatste stuk volgde ik mijn Garmin functie "Back to the start". Lekker lopen over smalle glooiende paadjes richting Bergen. Mijn Garmin is terug van de reparatie. Hij doet het weer naar volle tevredenheid. De reparateur   heeft hem keurig afgewerkt terugbezorgd en hij loopt al weer 5 uur op 1 batterijlading en nog streepjes zat over, zo hoort het ook!

 

Deze keer had ik een stappenteller mee, 19000 stappen gemaakt en 18,5 kilometer gelopen in 1:50. Het zou een mooie som zijn voor een cito toets, maar als je het uitrekent kom je op een prachtig gemiddelde van 5:56 per km, staplengte 97,5 cm en een pasfrequentie van   180 stappen per minuut, precies zoals ik het wil. Tilburg here we come!

Het kopen van een Garmin Forerunner 305 twee jaar geleden was een goeie zet, al zeg ik hetzelf. Dit hardloophorloge biedt niet alleen de mogelijkheid dat hij realtime je snelheid en je hartslag bijhoudt. Vooral de navigatiemogelijkheden bevallen me. Ik mag graag zwerflopen door de natuur maken en dan weet ik niet altijd waar ik me precies bevind. Het is mooi om met de Forerunner van te voren alvast een route te kunnen uitstippelen en die dan ook via het display te kunnen monitoren.  

De "back to the start" functie heeft me een aantal keer gered van iets langere zwerftochten dan echt de bedoeling was.  

Een Trail als de UHT kun je eigenlijk niet zonder een goed GPS horloge via het juiste pad lopen.

 

Alleen na 2 jaar vrij intensief gebruik werd bij mij de batterij flink minder. In januari kon ik nog maar ternauwernood een halve marathon in 1:52 klokken. Bij anderhalf uur begon ie al te mekkeren over "battery low". Dat ging van kwaad tot erger. Nu houdt hij het nog maar hooguit een uur vol.  

 

Heel frustrerend als je een mooie loop met een strak tempo wilt plannen en dat ding stort in...

Dus werd er op internet gezocht of je die batterij niet zelf kan vervangen.   Ik vond hier een hele aardige omschrijving hoe dit aan te pakken is. Simpel is het allemaal niet. Het probleem begint al dat het moeilijk is om een goed passende batterij te vinden. Je moet allerlei stunts uithalen door de mantel van de batterij passend te maken. De draden moeten verlengd en vastgesoldeerd worden.

 

Een Garmin Forerunner openen en sluiten gaat niet zo maar. Hij zit dichtgekit. Je zult hem na het vervangen van de batterij ook weer stevig en zweetbestendig   vast moet kitten. Het hele verhaal kon me niet enthousiast maken.

 

Volgende stap was om maar eens op marktplaats te gaan kijken. Hier vond ik net wat ik zocht. Marcel, degene die deze service biedt, schrijft het volgende: Na een paar jaar gebruik raakt die accu van uw Garmin uitgeput en zal steeds korter kunnen worden gebruikt. Ik vervang de accu voor slechts €25,= (incl verzendkosten). De Garmin blijft netjes waterdicht zonder verdere uitwendige sporen aan de behuizing.

Dit leek me wel wat, aan 25 euro plus verzendkosten ben je niet verkocht. Dinsdag verstuurd, kreeg ik Donderdag al een mailtje dat hij klaar was en vandaag verstuurd gaat worden. Als je je bedenkt dat de lijm al een dag moet drogen, dan is dit een service die eigenlijk niet vlotter kan.  

 

Marcel's argumentering   waarom hij dit doet wil ik je ook niet onthouden: Succes met lopen en kom aub bij me terug als er problemen ontstaan met de Garmin. Deze service is voornamelijk mijn persoonlijke strijd tegen de wegwerpmaatschappij en een service aan collega
hardlopers.

Ik hoop vanaf morgen weer langer dan een uurtje met de Garmin op pad te kunnen!

Onwillekeurig stond de FMTR (Full Moon Trail Run) van gisteren in het teken van de vermaarde en te vroeg overleden ultraloper Jan Knippenberg.

 

Gelijk na de finish van deze FMTR vond de start plaats van de 2 jaarlijkse memorialloop die van Naaldwijk naar Den Helder wordt gelopen. Knippenberg was vaak op het strand te vinden en woonde en werkte een tijdlang in Castricum, waar deze keer ook de FMTR werd gelopen. Zeker zullen er heel wat voetstappen van hem in deze omgeving en vooral op het strand gelegen hebben.   Vanuit de hardlopershemel zal hij waarschijnlijk gelachen hebben over ons kippeneindje.

 

Een aantal lopers, waaronder bijvoorbeeld Rinus zouden met ons de FMTR gelopen hebben, ware het niet dat ze de hele of de halve JKM gingen lopen.

 

Wat ik zelf met Knippenberg heb, is zijn visie als lopen en het verkennen van de natuur, het lopen als reizen en als middel van denken en ordenen van je geest. Daarom vind ik de FMTR ook zo'n leuk en verrassend initiatief. Je gaat met een vrij willekeurig gezelschap "op reis" en geniet van het pure lopen door de donkere eenzame natuur.

 

Deze keer was ik de routemaker van de FMTR.   De route was een combinatie van de Gele - Vogelduinroute en een stukje over het strand.

 

Nadeel van de zomertijd voor de FMTR is dat je pas na 9 uur zou kunnen starten als je bij volledig duisternis weg zou willen. Ik heb er maar voor gekozen de starttijd naar 20:30 te verplaatsen. Bij de start was het nog licht, maar op het strand gingen de hoofdlichten aan. Het eerste stuk voerde door het bos, door een mooi onbewoond gebied en over enigzins zanderige paden.   Na het oversteken van een zandverstuiving en de laatste 2 rijen duinen, kwamen we op het strand.

 

Hier moesten we onwillekeurig toch weer aan de lopers denken die hier met de JKM over moesten. Het eerste stuk vooral viel behoorlijk tegen. Zeker als je maar 2km moet dan red je je wel over dit zompige strand, maar als je al dik honderd kilometer gelopen hebt, dan wordt dit een ander verhaal, zeker als je de noordwestenwind ook nog eens pal tegen hebt.  

 

Bij Bakkum draaiden wij het strand weer af, we volgden nog een stukje de route van de Egmond halve marathon. Zo met een groepje van negen in het pikkedonker, zelfs zonder maan, is dit toch wel anders dan op de 2e zondag in januari.  

 

Er werd een straf tempo gelopen, na goed een uur waren we weer terug op de parkeerplaats. Het was wel jammer dat Paula maar één paaseitje bij zich had, wat ze niet opat, maar wel telkens uit haar handen liet vallen. Volgend jaar meer eitjes meenemen en tracteren!

Pasen valt altijd op de eerste zondag na vollemaan, dus vlak voor Pasen volgend jaar hebben we weer een FMTR!

Al jaren ben ik bezig met het lopen van het Pieterpad. Volgens mij ben ik in 2005 begonnen, dat lag ongeveer gelijk met het moment dat ik begon met hardlopen.  

 

Het Pieterpad is een bekende, zo niet de bekendste wandelroute van Nederland. Het begint allemaal in het Noordgroningse Pieterburen en het einde van de route ligt op de Pietersberg in Zuidlimburg. De route omvat totaal 492 kilometer en is verdeeld over 26 etappes, waarvan ik er nu 20 gelopen heb.

 

De laatste jaren liep ik elk jaar 1 of hooguit 2 etappes, dan schiet het niet echt op. Het is ook nooit naast de deur als je in Alkmaar woont. Als je het Pieterpad gaat lopen, kun je het beste de routeboekjes aanschaffen. De eerste 2 etappes liepen mijn zoon en ik   gigantisch verkeerd, doordat we dachten dat we het met het volgen van de bekende roodwitte strepen wel zouden redden.

 

Sinds ik een Garmin Forerunner 305 heb, gaat het lopen van de route ook perfect met een kaartje op de Garmin. Je kunt de GPX bestanden van de route op het internet vinden.  

 

Vaak probeer ik een Pieterpad etappe met een andere activiteit te kombineren, zo ook vandaag. Mijn dochter moest een goed deel van de dag in Utrecht zijn en mijn volgende etappe lag tussen Laren (gld) en Vorden. Dat was goed te kombineren, alleen de tijd was wat krap bemeten. Je bent om van het eindpunt weer terug te komen bij het beginpunt aangewezen op het OV. Dat is om het maar zacht uit te drukken, niet je dat op het platteland in de achterhoek.

 

 Om een lang verhaal kort te houden, waren er heel veel redenen te bedenken, deze editie niet wandelend maar rennend af te leggen. Dat was een goed idee. Mijn etappe was vandaag niet de meest aantrekkelijke. Geen leuke rustieke dorpjes, nee alleen een saai agrarisch gebied en een ook niet echt aantrekkelijk pad rechtuit door een ietwat lelijk bos. Als je het hardlopend doet, dan schiet het tenminste op. Het enige mooie waren die oude kleine kasteeltjes die je rond Vorden vindt. Hier ben ik telkens even gestopt voor het maken van een foto. Het weer was wat grijs en grauw, maar qua temperatuur lekker om te lopen. Voor mijn gevoel liep ik rustig 6:00 per kilometer. Toen ik later op mijn Garmin keek zag ik dat alle kilometers heel regelmatig rond de 5:40 lagen. Dat is dus mijn droommarathon tempo. Al met al ben ik prima tevreden over deze Pieterpadloop, wie weet pak ik nog vaker een etappe mee op deze manier.

De Full Moon Trail Run is een spel tussen licht en donker. Zeker nu de zomertijd is begonnen, is het 's avonds om 20:30 uur eerder nog licht dan al donker. Al heel gauw begint het flink te schemeren en om negen uur loop je in de duisternis.

Afgelopen   vrijdagavond had ik Rinus uitgenodigd, met de bedoeling de route te verkennen. Niet dat ik het gebied niet ken, integendeel, maar in het donker had ik hier nooit gelopen. Wie weet ziet het er totaal anders uit, breek je je nek waar je normaal nooit over zou struikelen.

 

Ook wilde ik mijn nieuwe hoofdlampje graag uit proberen. Het is een Diamond Spot hoofdlampje. Het Triple Power LED lampje geeft tot 100 lumen licht en dat is heel veel. Als je een goede lamp zoekt, kan ik deze aanraden, hij kost een kleine 40 euro bij Bever Sport   maar dat is hij wel waard vind ik. Hij is waterdicht en in de hoogste stand moet de lamp 50 uur meegaan op 3 AAA batterijen.

 

De route loopt over een paar stukken met redelijk mul zand, het is een voordeel als je met een goede lamp het ideale pad weet te vinden. Op het strand zie je dan ook een aanrollende golf tijdig aankomen. Zeer waarschijnlijk ga ik volgende week niet op blote voeten lopen, maar met deze lamp heb je zeker wel voldoende licht om alle obstakels tijdig op te merken.

 

Over de route wil ik nog niet al te veel zeggen, graag wil ik degene die meelopen er mee verrassen. Zoals altijd gaat het over een vrijwel geheel onverhard parcours, het is een dikke 11 kilometer en ook deze keer zit er weer een stukje strand in de route. Wil je mee doen, stuur dan even een mail naar johannesdeloper@hotmail.com of twitter me even met een direct message met je e-mailadres op @johannesdeloper, dan stuur ik je een uitnodiging met verdere gegevens.  

Dit voorjaar loop ik geen marathon, en eigenlijk is dat maar goed ook. De eerste 3 maanden van dit jaar heb ik zeg 50 km per maand minder gelopen dan vorig jaar. Dat was enerzijds bewust, na de intensieve training voor de marathon van Spijkenisse en anderzijds heeft het alles te maken met het stoten van mijn hoofd tegen een brug bij het schaatsen in februari en daarna de last die ik nog steeds van m'n tenen heb.  

 

Dat is een combinatie van gevoeligheid dat die tenen niet zo goed er tegen konden, dat ik bij -15 graden met blote voeten in 5fingers ging lopen en het daarna kapot lopen van de blaren, die hierdoor ontstaan waren bij het lopen op blote voeten in het donker. Ja ik weet het, dat is stom en eigen schuld dikke bult.  

 

Gelukkig gaat het lopen op die tenen weer wat beter. Ze hebben de 30 kilometer van de Veluwetwitrun goed doorstaan. Vooralsnog waag ik me nog even niet op blote voeten, dat heeft nog even wat meer tijd nodig.

 

Een leuk tussendoortje wordt de volgende Full Moon Trail Run. Ik ben gevraagd de volgende editie op de avond van Goede Vrijdag 6 april a.s. te organiseren in het Noordhollands Duingebied. Wil je meedoen geef je op dmv van een mail aan johannesdeloper@hotmail.com of een twitter direct message met je emailadres aan @johannesdeloper. Ik mail ik je dan een paar dagen van tevoren tijd en locatie en verdere gegevens.

 

Het gaat een prachtige bijna geheel onverharde route worden. Heb je dat vaker gedaan, dan is het perfect te lopen op blote voeten, heb je het nooit gedaan, dan ben je van harte welkom het eens te proberen op de 2km strand die we op de route gaan tegenkomen. Vloed is het die dag om 16:30 dus er ligt een redelijk breed strand 's avonds.  

 

Natuurlijk wil je als gastheer in je eigen loopgebied niet meteen verdwalen in het donker. Het beoogde gebied is onbewoond en verlichting is er niet. Met dit doel heb ik gisteren een veel betere lamp gekocht dan het lampje van de Action dat ik tot nu gebruikte.  

 

Het is een Black Diamond spotlight hoofdlamp geworden. De maximale sterkte van 90 Lumen maakt duidelijk verschil. Dit is een compacte lichte lamp die niet op je hoofd zwabbert. Ook valt het stroomverbruik waarschijnlijk heel erg mee doordat het een LED lamp is. Goedkoop was ie niet, maar ik hoop er nog heel lang plezier van te hebben.

Met Rinus heb ik afgesproken a.s. vrijdagavond de route in het donker te gaan verkennen. Gaat vast al een mooie voorbode op de eigenlijke loop worden, helaas is Rinus de week erop   verhinderd. Waarschijnlijk is zo'n routeverkenning echt nodig, want hoewel ik het traject al vaak gelopen heb en ken op mijn broekzak, zal het in het donker toch anders zijn.

 

Van de gemeente Hoorn kreeg ik deze week weer een wervende brief met een uitnodiging ook dit jaar weer mee te doen met de Hoornse Wijkenlopen. Het is een beetje een traditie geworden elk jaar in het mooie IJsselmeerstadje waar ik de eerste helft van mijn leven gewoond heb, te gaan lopen. In mei en juni worden er 8 weken lang op woensdagavond, telkens in een andere wijk en bij een andere sportvereniging 4 ronden van ongeveer 2,5 km gelopen.  

 

Het is een beetje een lokaal gebeuren met een mooie mix van beginnende en ervaren lopers. Voor mij ook leuk telkens weer lopers tegen te komen, waarmee ik nog op de kleuterschool of op de scouting heb gezeten. Mijn dochter krijg ik dit jaar een aantal keer mee verwacht ik. Verder ga ik kijken of er een etappe tussen zit die blootsvoets gelopen kan worden, dat zal zeker opzien baren, verwacht ik.

Het moet al meer dan een jaar door twittermaatje @Ingeping75 d'r hoofd gespeeld hebben, de organisatie van haar eigen Twitrun over de Veluwe.

Van Dordrecht tot Sneek, overal uit den lande waren er lopers naar Ermelo gekomen voor een quasi trailloop van 20 of 30 km over de Veluwe. Zelf had ik besloten deze keer per trein op stap te gaan, het trof dat het op deze dag gratis reizen was op vertoon van het boekenweek geschenk. Via twitter was geregeld dat Gert me netjes van het station kwam halen (waarvoor dank). De start was op camping de Rimboe en op het moment dat wij daar aankwamen, druppelden er steeds meer lopers binnen. Het was een vrolijk weerzien en vaak ook een eerste echte kennismaking.

 

Rond 12 uur doken we het bos in. Het GPS signaal kwam niet direkt luid en duidelijk door. Een beetje hilarisch renden we soms wat heen en weer voor het vinden van het juiste pad.  

 

Ik vond het leuk Peter van Rijn hier te treffen. Als blotevoetenloper voel ik me aan hem verwant, zij het dat hij al veel verder is. Ik lees zijn blog met veel genoegen, een aanrader trouwens als je geinteresseerd bent naar het lopen op blote voeten.

Graag had ik zelf   hier ook op blote voeten gelopen, maar door een paar ontstoken blaren op m'n tenen zat dat er gewoon niet in. Ik was al blij dat het op m'n free's redelijk pijnvrij ging.  

 

Omdat ik nauwelijk meer dat 20km aan één stuk heb gelopen dit jaar, was ik een beetje bang zo maar weer eens een 30er te lopen. Gelukkig viel ook dat mee. Zoals vaker met dit soort lopen, gaan de kilometers onopvallend door je voeten. Je kletst met jan en alleman wat over loopjes die je gedaan hebt en nog gaat doen. Allerlei leuke en nuttige informatie werd er uitgewisseld. De natuur was mooi en het parkoers steeds weer afwisselend. Geregeld werd er gestopt en kwam de groep weer terug tot een geheel.  

 

Het was gisteren een leuke diverse groep op bovenstaande foto zie je Vanessa die in Rotterdam haar eerste marathon gaat lopen, en Harry in het gele shirt, looptrainer en iemand die al 5 jaar op minimale schoenen loopt. Hij wist enthousiaste verhalen te vertellen over de Slachte Marathon in Friesland die eens in de 4 jaar gehouden wordt. Helaas valt ie deze keer op de dag dat mijn partner haar verjaardag viert.

Het was voor mij ook interessant alle verhalen van Gert Noordhoek aan te horen over de vele mooie trails die hij gelopen heeft of binnenkort gaat lopen. Hieronder zie je mooie nog splinternieuwe trailschoenen die deze dag hun vuurdoop kregen.

 

Na het 20 km punt ging ongeveer de helft van de groep door voor de 30km. Een klein stukje asfalt in het begin was even lekker om wat bij te komen. Al gauw gingen we de bospaden weer over. Zwaarder werd het ook, het zand was zo nu en dan erg mul en de paden waren soms erg smal. Er lag een mooi stuk single track voor ons, kilometers lang dwars over de hei. Even was het zelfs strompelen over diep ingeragde sporen. Ook daar konden we mee leven en spoedig daarna dook ineens de camping de Rimboe weer voor ons op. We konden onder de heerlijk warme en mooie douches. Daarna liet ik me een lekker Palm biertje prima smaken. Het was een geslaagde loop, Inge bedankt voor de prima organisatie!

Mijn plan voor dit jaar is minder prestatiegericht lopen, met meer het vizier op funlopen. Via twitter kwam ik in contact met het fenomeen Full Moon Trail Run, afgekort #FMTR
Gisteren werd de #FMTR door Claudia en Esther georganiseerd over het strand en door het duingebied van Noordwijkerhout. Er werd vooraf druk getwitterd over de INKnBurn hardloopkleding, die verdeeld en gedragen zou worden. Het ziet er best geinig uit, maar om als 'grijze muis' daar zelf in te gaan lopen, nou neuh sorry. Dus dan ga je iets anders bedenken, waarmee je toch opvalt. Via Claudia had ik begrepen dat alles onverhard zou zijn, dus waarom dan niet gewoon op blote voeten?

 

Beetje link is het anderzins wel, moet ik zeggen, je gaat in het donker ergens lopen waar je nog nooit gelopen hebt. Dat is een risicofactor. Voor hetzelfde geld ligt het parcours vol met boomstronken, dennenappels of vers aangelegde schelpenpaden. Op schoenen draaft je daar gedachtenloos overheen, maar zonder schoen kan dat onoverkomenlijk zijn. Zekerheidshalve nam ik mijn spaanse sloffen mee.  

 

Afgelopen winter heb ik met enige regelmaat in het donker gelopen op blote voeten, daar wen je redelijk snel aan. Je trapt eens wat vaker op een steentje maar verder geen probleem. Trailrunnen in het donker is toch wat anders merkte ik al gauw. Je moet goed opletten. Takken, stronken en lastige afdalingen maanden me tot voorzichtigheid. Hierdoor liep ik een beetje achterop en liet me niet gekmaken.   Na een kilometer of 4 kwamen we met z'n veertienen op het strand. Ineens liep ik zomaar voorop. Al vaker heb ik dat gemerkt, op blote voeten en een licht zuigend strand, dat is een ideale combinatie.

De maan scheen deze keer volop tijdens de de #FMTR, het zag er een beetje spookachtig uit op het donkere verlaten strand. Verder was het een heerlijke rustige avond en volop genieten en kletsen met het leuke gezelschap. Na het strand ging het over een pad met wat steenslag, dat was weer technisch moeilijk lopen voor mij. Ook het laatste stuk over een kronkelend en glooiend mountainbikepad was in de duisternis niet altijd gemakkelijk. Gelukkig struikelde is deze editie niet over m'n eigen benen. Alleen hield ik achteraf een blaartje over aan dat steenslagpad, maar daar zal ik verder niet over zeuren.

 

De laatste interessante discussie ging over hoe voorzichtig je moet zijn op 5fingers. Ik ben daar vrij roekeloos en rigoreus mee omgegaan. Je lopen op een bepaald schoeisel, moet afhangen van de vorm waarin je loopt. Hoe minimaler je loopt, hoe makkelijker het is je vorm aan te passen. Ben je blessuregevoelig of pas je je vorm niet snel genoeg aan, dan kun je alleen met hele kleine stapjes minimaler gaan lopen.

 

Volgende #FMTR is is het noordhollands duingebied op 6 april 20:30, Goede Vrijdag en jullie zijn mijn gast als je wilt mee doen.

Gisteren was het hier een beetje een grijze dag, maar qua temperatuur al een beetje lenteachtig en voldoende warm om zonder schoenen de natuur op te zoeken. Ik parkeerde bij de gasterij 't Woud en liep via een klein stukje klinkerpad het duingebied in.  

 

So far so good, alleen al snel viel het mij op dat de smalle paden verschrikkelijk omgeploegd waren en dat ik her en der over allerlei losse takken moest springen. Tot mijn schrik moest ik ook hier vaststellen, dat er een gigantische houtkap had plaats gevonden. Hele bospercelen, daar was niets meer van over. Het leek wel een knekelveld. Het enige wat over was waren afgestompte boomstronken en losliggende takken. De bodem was omgeploegd alsof er een tankslag gewoed had.  

 

Je vraagt je af hoe kan dit, waar is dit in hemelsnaam voor nodig? Helaas is dit niet de enige plaats waar dit is gebeurd. Ook bij Egmond, Bergen en Schoorl is hetzelfde op grootschalige wijze aangepakt. Soms herken je gebieden niet meer terug. Het zou me niet verbazen als er hier in het kustgebied al 10% is weggekapt.  

 

Volg je de persberichten hierover, dan ligt hier een 'plan van aanpak' aan ten grondslag. Naar mijn idee wordt het natuurbeheer hier niet meer door mensen gedaan die in de aarde hebben lopen te wroeten, maar door verandermanagers en koele rekenmeesters. Het idee is dat het bos hier is aangelegd en dat in oorsprong het duingebied open was, een vlakte waar stuifzand de vrije loop had.  

 

Zo ken ik er nog wel een paar. In 1850 was er nauwelijks nog bos in Nederland. Veel is ooit gekapt voor de scheepsbouw, verwarming, of voor de papierindustrie. Na 1850 is er veel goed werk gepleegd door Staatsbosbeheer, Natuurmonumenten enzo. Koning Willem III hield van jagen en daar heeft de Veluwe een prachtig bos aan over gehouden. In de crises jaren 1930 is er hier aan de kust heel wat nieuw bos geplant.

 

Dat bos vraagt onderhoud, daar is geld mee gemoeid. Kennelijk willen de verandermanagers een aantal vliegen in 1 klap slaan. Allereerst willen ze zich op de borst slaan voor hun mooie project, vervolgens kan een heel regiment mensen op straat gezet worden, want bosonderhoud is niet meer nodig. Verder levert   al dat hout een lieve cent op als je het doorverkoopt aan de papierindustrie. En kosten besparen en opbrengst vermeerderen, wat levert dat op? Juist ja een vette bonus!

 

Hier liep ik al lopende aan te denken en mijn gedachten schoten door naar de komende weken. Rutte, Verhagen en Wilders trekken zich de komende weken terug in het Catshuis. Ze gaan het eens worden over 18 miljard bezuinigingen. Ook hier zal gesaneerd   worden en gaat ook de botte bijl er zeker ingehakt worden.

De naam Rijkman Groenink schiet ineens door mijn hoofd oud topman van de ABN Amro. Door wanbeleid, speculaties en spookprojecten, heeft hij mede die bank zover naar de Filistijnen geholpen. Wouter Bos was met vele miljarden genoodzaakt die bank overeind te houden. Rijkman werd gewipt, maar kreeg wel 19 miljoen aan bonus mee bij zijn vertrek. Mede door al die Rijkmannen die er een zootje van gemaakt hebben,   gaat er nu gesneden worden in de oudedagsvoorziening, in de zorg, in het onderwijs, in het salaris van de gewone hardwerkende burger.

 

En de bonussen dan? De baas van de grootste huurdersorganisatie Vestia heeft als een gokker in Las Vegas de centen van de huurders er door gebrast. Hij vertrekt en krijgt gewoon 3,5 miljoen mee, er waren afspraken met hem, hij had daar recht op. Maar kom toch, mijn zoon begon 2 jaar geleden aan een studie, elk jaar stijgt het collegegeld met 10%, kennelijk gaat nu zijn beurs volledig geschrapt worden. Hij heeft een studieprogramma dat 6 jaar duurt bij farmacie, dus extra collegegeld door een hele kleine vertraging kost kost hem meteen 3000 euro. Men durft de Rijkmannen en Vestiamannen niet aan te pakken, maar anderzijds wordt de maatschappij heel erg geamputeerd.  

Zelf zou ik zeggen hef een belasting van 90% op alle bonussen, vertrekpremies, en prestatiebeloningen. Door de schrikkeldag hebben we 0,4 % extra groei dit jaar. Laat gewoon iedereen elke derde week een dag extra werken, geef iedereen 2% prijscompensatie en laten we met z'n allen de handen uit de mouwen steken en het geld gewoon lekker laten rollen en laten we vooral niet uit kortzichtigheid de hele boel gaan verkwanselen!

Draaf ik door? Vastwel, maar daarom noem ik mezelf ook Johannes de Loper. Soms schiet je tijdens het lopen van alles door je hoofd...

In een goed half jaar tijd heb ik nu 500 kilometer puur op blote voeten gelopen. Het blijft spannend en het blijft ook nieuw voor me. Het gaat met zo nu en dan een stapje vooruit, dan weer een stapje achteruit, steeds vooruit. M'n voeten kunnen meer aan, m'n techniek gaat langzaam vooruit.  

 

Juni vorig jaar liep ik mijn eerste 5 km op blote voeten op het strand, er zat toen meteen een bloedblaar onder mijn voet. Alle begin is moeilijk. Toch was de kick en de lol van het lopen op blote voeten groter dan het ongemak.  

 

De eerste paar maanden liep ik nog nauwelijks op asfalt. Er zijn in de barefoot wereld 2 stromingen. De ene stroming wil dat je eerst een goede techniek leert op asfalt en dan pas onverhard gaat lopen. Zelf behoor ik meer tot de andere stroming, die vindt dat je eerst maar eens de smaak te pakken moet krijgen op voetvriendelijke ondergrond en dan pas op asfalt moet gaan lopen.

Voor schoenenlopers is asfalt eigenlijk overal hetzelfde, het boeit niet zo. Op blote voeten is dat een heel ander verhaal. Het makkelijkste is vlak en schoon asfalt, waar geen stenen of toplaag in zijn verwerkt. Je kunt er op lopen alsof je op hard zand loopt. Zolang je maar niet op je hak loopt of met een te grote klap landt, is er niets aan de hand. Van die rode fietspaden, waar een toplaag over het asfalt is gelegd is een heel ander verhaal. Het eerste stuk van mijn boven opgevoerde trainingsrondje, was dit soort asfalt, gelukkig niet meer dan een meter of 500.

 

Vorig jaar kon ik dat nog niet aan. Mijn voetzool voelt een beetje aan als leer. Als het asfalt niet te beroerd is, veert mijn zool wel mee. Verder kun je met lichte tred, kleine pasjes en licht gebogen knieen, lopen alsof je op eieren loopt, dan gaat het.

 

Er zit ook een mentale kant aan, je leert het ongemak weg te zetten, gewoon niet aan denken, dan prikt het ineens niet meer aan je voeten.   Na die 500 meter draaide ik de Bergermeer polder in. Ik merkte dat een stuk waar ik vorig jaar nog moeite genoeg mee had, me nu gemakkelijk af ging, dat stemde me tevreden.

Vervolgens moest ik 2x over een wildrooster. Op schoenen spring je op een stang ergens in het midden en hup je bent er overheen. Als blote voetenloper snap je ineens waarom koeien, paarden en honden niet zo maar over zo'n rooster stappen. Je moet echt gaan wandelen, dan even balanceren door de stangen precies op het midden van je voet te zetten en gaan maar weer. Doe je dat niet dan heb je kans een verschrikkelijke rotklap te maken.

Bij Bergen kwam ik op een stuk klinkerweg. Ik loop graag op klinkers. Het is een beetje uitkijken voor opstaande klinkers, maar verder zijn ze lekker glad. Vlak voor het volgende asfalt keek ik ineens in een heel groot licht, dat was geen tegenligger, het bleek dat de brandweer aan het oefenen was. Ik groette netjes en besloot maar niet te vragen of ik er langs mocht en liep gewoon door.   5 minuten later, kwamen die 2 brandweerwagen het 2,5m brede en onverlichte polderweggetje langs denderen. Weliswaar had ik een reflectieshirtje aan met een rood knipperlicht, maar toch. Dus maar in de berm lopen, dan kunnen ze er langs dacht ik. Au, au, au, het bermpaadje lag vol met grote scherpe stenen, dat was iets te veel van het goede.

 

Het weggetje was verder niet je dat, dat wil zeggen het was een lappendeken van gaten en reparatie stukken en opgevulde scheuren. Aangekomen bij de weg tussen Bergen en Egmond a/d Hoef, dronk ik even wat en deed een plas (er goed voor zorgend met wijde benen te blijven staan, tenslotte wil je niet op je blote voeten piesen). Vervolgens kreeg ik de wind in mijn rug en was het asfalt overal beter dan op het eerste stuk. Ik begon te zweven en het voelde als een runner's high. Alleen de laatste kilometer was weer lastig, ineens had ik ook door dat ik mijn voet bij die brandweerauto's stuk had gelopen, gek eigenlijk dat je dat dan pas merkt. Misschien is het de lage temperatuur, misschien zet je je er mentaal overheen, gek blijft het, al is 15km op blote voeten lopen over al die soorten van asfalt ook best wel ver natuurlijk.

Je zult wel denken als het kalf verdronken is, dempt men de put. Met wat meer bescherming van voeten en hoofd had ik me heel wat ellende kunnen besparen, dat is zeker. Maar wat gebeurd is, is gebeurd, mijn hoofd trek weer aardig bij en mijn voeten zijn ook weer pijnvrij, alleen mijn tenen vervellen nog een beetje.

 

Afgelopen maandag ben ik weer begonnen met lopen, na een weekje van zelfopgelegde rust. Ik wilde vooral niet dat de snee boven op mijn hoofd weer open zou gaan, zodoende.

 

De tenen, waren vooral bovenop geschonden, dus op blote voeten zou weer prima kunnen, was mijn idee. Het eerste stukje op weg naar het prachtige asfalt van de egmondermeerpolder van mijn huis uit is niet je dat. Het is te doen, maar liever loop ik eerst even mijn voeten warm voordat ik met bv lopen start.

 

Het wisselen van schoenen heeft me redelijk beziggehouden. 5 fingers hebben het nadeel dat het mij zo'n 2 minuten kost ze goed aan te trekken. Als je nog maar net 5 minuten gelopen hebt, sta je dus in de kou te wriemelen.

 

Nike free's gaan wat sneller aan en uit. Alleen daar is het meeslepen van die dingen een nadeel. Ik neem een drankgordeltje mee en als een soort kangeroe draag ik mijn schoeisel in een buideltje voor m'n buik.  

 

Op het onvolprezen forum van Chat 'n run, las ik een tijdje geleden over iemand die op spaanse sloffen liep. Ik schreef hier al eerder over. Het loopt niet beroerd, alleen was het paar dat ik testte net een maat te groot. Als je denkt dat die sloffen elk moment kunnen uitvliegen, of langs de grond schrapen, dan is dat niet ideaal.  

 

Voor 5 euro kocht ik bij de Wibra een nieuw paar zwarte spaanse sloffen. Ik moet zeggen ze waren een plezier aan mijn voeten. Ze pasten perfect. Tussen het wollen gedeelte en het opgeruwde leer, zit een dun plastic zooltje. Dat maakt de slof wat meer solide en geeft ook wat bescherming bij ruw asfalt. Toch is dat dunne zooltje flexibel genoeg voor een 'barefootstyle' voetcontact, eigenlijk nog beter dan bij 5fingers.

In 10 seconden trek je de sloffen aan of uit, een prima bescherming tegen kou en ongemakkelijke wegen. Warm gelopen ging het bij een lage temperatuur van een graad of 2 prima door de donkere en eenzame polder. Vlak bij het 9 km punt deed ik weer rap m'n sloffen aan en waren mijn toch wat afgekoelde voeten weer heerlijk warm toen ik de 10km volgemaakt had tot huis.

 

Peter van Rijn loopt op Sockwa's, als de omstandigheden het hem niet toelaten op blote voeten te lopen. Ze lijken me net zo geschikt als mijn spaanse sloffen. Ze zullen door hun rubberen zool wat meer solide zijn dan mijn sloffen. Alleen ze durven er wel 50 dollar voor te vragen en dan komt er nog verzending en invoerrechten bij.

 

Een andere optie zijn de Swiss protection socks,

Ze zien eruit als geitenwollen sokken, maar zijn gemaakt van 50% kevlar, 32% polyester, 8% spandex en 10% katoen.  

Het ziet er naar uit dat de bescherming bij deze sokken in orde is. Het 5 finger principe geeft je dezelfde vrijheid als bv Vibram Fivefingers. Ze zijn niet bedoeld om in schoenen te dragen. Op onverharde paden moet je er prima mee uit de voeten kunnen. Op asfalt zijn ze niet helemaal slijtvast en ook als je door het water loopt worden ze gewoon nat. Een ander nadeel is hetzelfde als de Sockwa's , ze vragen er 55 euro voor, in mijn optiek een hoop geld voor een paar sokken.

Mijn onfortuinlijke botsing met een brug tijdens het schaatsen ligt al weer een week achter me. De snee in mijn hoofd is weer zo goed en zo kwaad als dat gaat aan het dichtgaan. Heel erg veel last heb ik er niet van gehad. Het valt nog steeds erg op en ik heb het verhaal hoe dat zo gekomen is, ontelbare malen moeten herhalen, dat wel.  

 

De plakkertjes laat ik er nog maar even opzitten en het is nog afwachten, hoeveel litteken ik daar nu van overhoud. Een week lang mocht de wond niet nat worden. Dit had er mee te maken, dat de lijm waarmee het geheel was vastgekleeft, pas na 5 dagen oploste en dan de huid weer verbonden zou moeten worden. Zondermeer een mooie techniek deze manier van hechten!

 

Had ik niet zoveel last van mijn hoofd, maar ondertussen wel van een andere kwetsuur, die alleen totaal niet opviel. Ik had deze kwetsuur precies een week eerder opgelopen, nu 2 weken geleden.

 

Die zaterdagochtend gingen mijn loopmaatje en ik bij -15 graden van start, het was windstil en goed ingepakt was het prima te doen. Ik had mijn 5fingers aangetrokken. Eigenlijk moet je bij deze temperatuur 5 fingersokken aandoen. Alleen ik zou geen sportzaak in Alkmaar weten, waar je die zo in de gauwigheid vandaan zou kunnen halen.  

 

Mijn oplossing was, pak een paar oude sportsokken, knip het teenstuk eruit en je voeten kunnen er dan wel tegen. Maar je weet zelf ook, dat als je te dunne handschoenen aanhebt, je vingers het koudste worden. Zo is het ook met tenen het geval.  

 

Die sportsokken zorgden er ook nog eens voor, dat mijn 5fingers, die met blote voeten erin passen als een tweede huid, nu net een halve maat te krap waren. De doorbloeding was niet meer je dat. Het gekke met kou aan je voeten is, dat je dat niet zo merkt. Of beter ik merk dat niet zo.

 

Het was die zaterdagmorgen prachtig weer, we genoten van de berijpte bomen, liepen door besneeuwde paden en liepen door een ongekende winterpracht. Af en toe stopten we even en maakten wat foto's. Het was zo'n loop die je altijd bij blijft, wat een prachtige wintermorgen.

Nog helemaal nagenietend van deze winterloop stapte ik in mijn auto. Kacheltje lekker hoog, dacht ik, want een beetje doorwarmen kon geen kwaad. Mijn tenen begonnen een beetje te tintelen. Ik schonk er niet direkt aandacht aan, zou wel weer snel overgaan dacht ik. Thuis liet ik het bad vollopen. Lekker ontspannen zo'n warm bad na het lopen, ik doe dat wel vaker. Op het moment dat ik dat bad instapte en mijn voeten onderwater kwamen, begonnen ze zo te tintelen, dat het echt pijnlijk was. Oef m'n tenen waren kennelijk iets te veel onderkoeld geweest. Even een half minuutje in het warme water en dat was het wel, beetje alarmerend, ik had zoiets nooit meegemaakt.

 

Uit het bad zette ik koffie, krantje erbij, je kent het wel, gewoon genieten van een ontspannen zaterdagmorgen. Maar stilzittend begonnen mijn voeten te tintelen en pijn te doen. Ik heb een vrij hoge pijngrens, of ik kan pijn vrij goed wegzetten. Dus als ik ergens last van heb, dan is er gewoon ook echt iets aan de hand. Wat ijsberen door de kamer, dat hielp. Mijn bloed circuleerde kennelijk en het ging dan wel weer. 's avond bekeek ik mijn tenen eens goed, jeetje er zaten alles bij elkaar 4 grote blaren op mijn tenen. Die op mijn linker middelteen was zo groot als de teen zelf.  

 

Mijn EHBO bestond uit het ontsmetten van een naald en voorzichtig doorprikken. Het hielp maar even, in een mum van tijd bolde het weer op, bovenop mijn teen. Rustig liggen tintelde het als een gek, het begon ook flink te gloeien. Van rustig slapen kwam niet zoveel, pas na een dag of 3 ging het beter. Lopen met die blaren was ook niet je dat.  

 

Ik was er nu achter dat een 2e graads bevriezing, grote overeenkomst heeft met een 2e graads verbranding. Door de kou kristaliseert je huidoppervlak en hoopt zich vocht op in vorm van blaren. Een pijnlijk akkefietje, weer wat geleerd!  

 

In de media werd er afgelopen herfst al over gespeculeerd, de zogenaamde horror winter, die ons te wachten stond. Lang bleef het extreem zacht, de Egmond halve marathon kon je met gemak in een korte broek, of in mijn geval op blote voeten lopen.

 

De winterse omstandigheden zijn nu toch gekomen, in diezelfde media wordt dan al meteen gespeculeerd over een elfstedentocht. Vroeger mocht je pas aan een elfstedentocht denken als het minstens 10 nachten minimaal 10 graden gevroren had. Kennelijk geldt dat niet meer. Ok het vroor hier de nacht van vrijdag op zaterdag 18 graden en daarvoor was een centimeter of 15 sneeuw gevallen, dat neigt hier aan de kust naar extreem. Maar om dan al meteen van horrorwinter te spreken nou neuh...

 

In de winter van 1962 - 1963 werd ik 7 en ging naar wat toen de lagere school heettte. Het begon op 16 november te vriezen en de laatste vorst verdween op 5 maart. 3 maanden lang vroor het elke nacht.  

 

Mijn vader had toendertijd een groothandel in kaas en ook nogal wat klanten in de regio Westfriesland. Sneeuwstormen jaagden over het land en veel dorpen waren totaal afgesloten door metershoge duinen. Levertraan en borstrokken moesten je op de been houden.

 

Mijn school was om de haverklap dicht omdat de kachel het begaf, ook kregen we geregeld ijsvrij, maandenlang kon je schaatsen. Hoewel mijn broers wat afgescholden moeten hebben over mijn gejank van veel te strakke en vastgevroren veters van mijn friese doorlopers. Er was tijd genoeg om het schaatsen goed onder de knie te krijgen. Bovendien heeft zich toen bij mij een passie voor de winter en vooral schaatsen ontwikkeld.  

 

In deze winter was het ijs zo dik dat er autotochten op het IJsselmeer georganiseerd werden, bizar dat dat kon. Dit filmpje en deze ook geeft die sfeer aardig weer.

Na die tijd heb ik maar 1x vaker meegemaakt dat er uitgebreid auto's op het ijs reden. In 1979 deed ik mee aan een 50km lange toerschaatstocht, dwars over het IJsselmeer en terug. Je reed van Medemblik straf tegen een windkracht 6 in naar Staveren over behoorlijk beroerd ijs. Middenin zag je alleen maar wit, alsof je op de noordpool was. Eigenlijk steken al mijn marathonprestaties in het niet hierbij. Het was zwaar maar ook extreem ubliem uniek!

 

Je kon in de 70er jaren toch denk ik elke 2e winter schaatsen. Mijn la ligt in elk geval behoorlijk vol met medailles, herinneringen aan   prachtige polder- en dorpentochten in Noordholland. Toen heeft zich zeker ook mijn passie voor duursport, taaie omstandigheden en stevige kou ontwikkeld.

 

Ja nu vriest het wat en afgelopen winters viel er   ook geregeld sneeuw. Maar eigenlijk is het heel normaal. Die zachte winters tussen 2000 en 2009 zijn feitelijk veel minder normaal. Met een beetje je verstand gebruiken, goede kleding en een degelijke mentale weerstand kun je de huidige winter prima aan. Wat mij betreft is het genieten en lekker naar buiten. Vergeet ook vooral niet   wat plaatjes te schieten. Schoorl op 12 februari in de sneeuw bij -5? Ik kijk er naar uit en ben zeker van de partij!
(de plaatjes bij deze blog zijn gisteren door mijn loopmaatje Bodil geschoten, en wat was het genieten door de kou en door de sneeuw!)

 

 

Vorig jaar augustus, zat ik met de bekende blogger en ultraloper Rinus van der Wal in auto op weg naar de mooie natuurmarathon in het drentse Drouwen.

 

Het is met Rinus zo, je zegt even iets, en voor dat je het weet komen de prachtigste verhalen naar boven. Natuurlijk ook zijn plannen en ambities zijn in werkelijkheid precies zo indrukwekkend als zijn Rinusrunning blog.

 

Zijn verhaal over de organisatie van de Dutch Coast Ultra by Night, maakte indruk op me en deed ook iets kriebelen. Maar jeetje doorgaans is de sjeu er bij mij wel af bij 30km en dan strand, tegenwind, kou, ijsregen, welke ontberingen kun je tegenkomen? Verder ben ik niet zo een man van staal als Rinus, het lopen van een 24uurs race of een 100km ligt buiten mijn voorstellingsvermogen.

 

Dat neemt niet weg dat ik een hele grote bewondering heb voor dergelijke lopers, ook kan ik me voorstellen wat de uitdaging en de kick van een dergelijke loop als de DCUN betekent.  

 

Daarom bood ik Rinus meteen aan hem en Ferry te helpen en de verversings- en finishpost op 50km bij Castricum aan zee te gaan bemannen. Zelfs als je een bescheiden bedrag vraagt voor een loop, kun met slim inkopen nog heel wat lopersvoer inslaan. We wisten het autootje van Rinus behoorlijk vol te laden met bananen, repen, cola, koffie, pannenkoeken en ook bier. Naar mijn idee heb je na 50km lopen niet zo'n trek in bier, maar volgens Rinus heb je dat gewoon verdiend en er lopen ook duitsers mee en duitser drinken bier, that's it!

 

Vroeg in de avond kwam ik in Den Helder aan voor de start en de pastamaaltijd die in Hotel Wienerhof werd gehouden. één van de al aanwezige lopers was Ton ik ken hem via Twitter en het was zijn ultra debuut, dapper dat met een dergelijke loop te doen.

Er werd stevig gegeten, veel gelachen en oude vriendschappen roesten niet, de sfeer was prima. De weersomstandigheden waren ronduit goed geworden. Het was droog, er stond maar heel weinig wind en de temperatuur lag een graad of wat boven nul.

 

Om 22 uur werd gestart, de lampen en reflecterende kleding waren spoedig uit het zicht, de mannen en vrouwen begonnen aan 50 / 90 km over een diep donker strand, het zand was hard, dat wel, maar mentaal moet je het kunnen. De pastamaaltijd viel niet overal goed.

 

Iets na enen kwam ik aan in Castricum. Zeker moet de eigenaar van restaurant Blinckers even vermeld worden. Geheel belangeloos heeft hij de entree van het restaurant aan ons ter beschikking gesteld en 's nachts om 1 uur kwam hij speciaal even langs voor de sleutel. Het is trouwens een prima plek voor een nazit na een mooie loop over het strand of door het prachtige duingebied of de bossen van Castricum.

De eerste loper Jeffry Oonk kwam na 4:19 binnen op de post, goed dat zijn familieleden klaar stonden hem een beetje op te lappen, hoewel hij nog behoorlijk fris was. Loper 2 Wim Bart Knol had het zwaarder, niet zo zeer physiek, maar een knoert van een blaar zat onder zijn eelt van zijn voet. Hij sloeg aan het 'opereren' met een veiligheidsspelt, besloot uiteindelijk op sokken verder te gaan. Als echte bikkel heeft hij het nog tot 82 km gered. De snelste 50 km lopers waren Mark Kromeich en Remco Schellingerhout die in 4:36:10 en 4:36:15 binnenkwamen.

 

Het overgrote deel van de lopers kwam tussen 5:25 en 6:00 uur binnen. De nacht en het strand waren een bijzondere ervaring geweest. Ik hoorde een mooi verhaal van Mark de Boer, die zei dat hij wel het gevoel had 12 km per uur te lopen, maar dat het klokje van een medeloper vertelde dat ie minder dan 10 liep, een mentale domper, maar anderzins doe het hem maar eens na, 5:14:55!

 

De laatste 2 lopers hadden 7:53 nodig, ze waren niet kapot, alleen vertelde Jos dat hij op het laatst geen drinken meer had gepakt, bang voor de vorst die nu was opgekomen. Hij had ook halucinaties van takken en bomen op het strand gezien, noemt men dat geen endorfine? Lopen is soms zwaar, maar dit evenment bewijst, dat het ook een hele mooie sport is.

Na mijn vorige loopavontuur op blote voeten, was het deze zaterdag een stuk warmer. Er was dan ook niets dat me tegenhield mijn zaterdagse duurloop ook op blote voeten te doen.

 

Met mijn loopmaatje loop ik al een jaar of 2 zaterdags in het duingebied, zeg in een straal van een kilometer of 10 rond Egmond.  

 

Deze keer hadden we afgesproken bij de Bleek, je kunt er makkelijk parkeren en je loopt zo het duin in. Als je de Egmond halve marathon ooit eens gelopen hebt, is het een kilometer ten zuiden van de Bloedweg.  

 

Meestal kun je het aantal mensen dat je tegenkomt, hier op de vingers van 1 hand tellen. Vorige week genoten we achteraf in het zonnetje op een bankje van het uitzicht op een roedel herten die van de eigenaar een voorraad winterwortelen kreeg voorgeschoteld. maar nu stond je in de file en moest ik een omtrekkende beweging maken om bij de Bleek te komen. Dit was het weekend van de wandel halve marathon van Egmond. Bijna net zo druk als 2 weken geleden de halve voor hardlopers.  

 

Mijn loopmaatje liep op d'r Asics en ik gewoon lekker puur barefoot. Ik heb haar vorige week zo gek gekregen, dat ze het een keer wil proberen op blote voeten, maar dan moet het wel een flink stuk warmer zijn. Voor het proberen is dit gebied ideaal. De zandpaden hier, zijn verschoond van stenen, wortels, takken, eikels of beukenoten en het strand is al helemaal ideaal.

Na een kwartiertje kwamen we de eerste wandelaars tegen, zij waren net omgekeerd voor de route van de kwart marathon. Een beetje jolig begonnen wij, als stel van  één met en één zonder, de soms ietwat verbijsterde wandelaars vriendelijk te groeten. Het was natuurlijk ook een beetje hilarisch, zij liepen met mutsen, sjaals, dikke jassen te kleumen. Hardlopend gaat het prima met een dun shirt met lange mouwen en een lange tight bij deze temperaturen. Koude voeten heb je nauwelijks, als je maar voldoende in beweging blijft.

 

Even later op het strand zag het zwart van de mensen, de paar strandtenten, die er nog staan hadden een hele goede omzet. Wij slalomden om de wandelaars heen. Gelukkig was het een breed en hard strand. Het was niet echt nodig, maar soms kon ik een beetje bravoure niet weerhouden en plensde eens door een mui.  

 

Mijn loopmaatje raakte af en toe een paar meter achterop, volgens mij niet omdat ze niet sneller kon, maar meer om alle reacties te peilen. Soms wees ze, als er gesproken werd over "blote poten", wandelaars corrigerend de les. Bij Bakkum draaiden we mee met de wandelaars het duin in.  

 

Dit is een smal stuk en nog meer dan bij de 'echte' halve, moet je slalommen en jezelf een weg banen. Na een kilometer of wat lieten wij de wandelaars rechtdoor gaan en kozen voor het mooie pad dat vlak achter het duin doorloopt. Het is een beetje een vallei die door hoge duinen omzoomd wordt, vaak grazen hier ook Schotse Hooglanders.  

 

Door de vele regen was het een beetje drassig. Loopmaatje liep er angstvallig met een boog omheen. In mij kwam het baldadige jongetje van acht weer naar boven, gewoon lekker stampen door de prut en plassen, wham recht er door plensen heerlijk. Beetje koud dat wel, maar al het zand is gelijk weer mooi schoon gespoeld. Helaas hadden we geen fototoestel mee, anders hadden we hier mooie plaatjes kunnen schieten.

 

De laatste paar honderd meter gingen over de van Oldenburghweg, de wandelaars hadden we allemaal achter ons gelaten. Het was weer goed hier in alle rust te lopen, gladde klinkers gaat prima op blote voeten. Alleen het wild rooster, daar loop je niet zo maar overheen, je snapt meteen waarom die hooglanders daar meteen rechtsomkeerd maken.  

 

 

 

De maandag na de Egmond halve marathon was ik aardig doorgekomen. Beetje spierpijn, beetje stijf , beetje broeierige voetzolen, dat was alles, niets om wakker van te liggen. Dat kon ook niet, want maandag de negende was het volle maan. Sinds een maand of wat, wordt er door een wisselende groep van twitterende en bloggende lopers een trailrain by moonlight, oftewel de #FMTR georganiseerd.

 

Ik was al eens in Scheveningen, vorige maand was het in Soest en deze maand was het in Santpoort-Noord in de Kennemerduinen. We waren met 14 lopers, een mooie groep. Deze keer werden we welkom geheten door "@runningironlady" Paula. Als je haar niet kent, stel je Pipi Langkous voor, hetzelfde enthousiasme, bonte kleding, net zo stoer en je zou denken dat ze sterk genoeg is om de vergelijking aan te kunnen.  

 

Als een kermisstoet met lichtjes gingen we op weg. Paula gaf aan dat we stil moesten zijn vanwege de bewoning en ook dat we mogelijk dieren zouden kunnen tegenkomen. De paadjes waren smal en kronkelig. Het was gewoon goed uitkijken, gelukkig had ik behalve een hoofdlamp ook nog een zaklamp meegenomen.   Scherpe bochten, kuilen, zandhopen, wortels, boomstronken alles doorkruiste ons pad. Wanneer je zoals ik dan ook nog een behoorlijke halve marathon in je benen hebt valt dat niet mee. Na een kwartiertje kukelde ik over een boomstronk, dat gebeurt wel vaker en gelukkig ben ik behendig en soepel genoeg om snel en al rollend goed mijn val te breken.

 

Na een kilometer of 3 stopten we even, en ja hoor de groep was nog helemaal compleet. Foto's maken ging moeilijk met al die lampen, refecterende ritsen terwijl het verder pikdonker was. Beetje spookachtig was het, terwijl de volle maan mooi door de bomen en struiken scheen. Het deed wel een beetje aan die woeste landschappen denken in de Oli B. Bommel verhalen van Marten Toonder.  

 

Gelukkig kende Paula dit gebied feilloos, ik kan me indenken, als ik op eigen vuist hier zou moeten lopen, dat ik hopenloos verkeerd zou lopen... Alles bijelkaar liepen we ruim een uur en een dikke 11 kilometer.

 

Weer terug maakten we nog wat foto's van de 5fingers van de 5 aanwezigen 'minimalisten'. Dat was natuurlijk behoorlijk uniek 50 'Fingers' zo bijelkaar. Een leuke groep en een mooie goed georganiseerde loop, Paula en Remco bedankt!

 

Vandaag is het weer maandag, de Egmond Halve en de #FMTR zijn al weer volledig uit de benen. Na een weekje niet op blote voeten gerend te hebben, had ik wel weer zin in een stukje Barefoot. Maar ondertussen is de temperatuur wel stevig onder nul geduikeld. Moet je dat wel willen, op blote voeten lopen bij -2 of misschien aan de grond zelfs nog veel kouder?  

 

Ergens in een Amerikaanse barefooters blog had ik gelezen dat je tot -6 nog gerust op blote voeten kunt rennen. Zelf was ik niet verder gegaan dan +2. Het leek me verstandig, een paar maatregelen te treffen. Allereerst besloot ik niet van huis uit te vertrekken op blote voeten, maar eerst mezelf warm te lopen in 5fingers. Ook had ik mijn voeten van tevoren goed ingevet met vaseline, dat helpt enigzins tegen de kou.

Na 3 km was ik lekker warmgelopen en kwam ook bij een vrij goed stuk asfalt langs het Noordhollands Kanaal richting Schoorldam. Rustig mijn kilometers wegmalend in tempo 5:50 of daaromtrent ging het eigenlijk verrassend goed. Ik had totaal geen last van koude voeten. Af en toe op een steentje trappend, stelde ik vast dat m'n voeten zeker niet gevoelloos waren geworden. Na totaal 10.5 km stopte ik even en dronk wat op een bankje. Eigenlijk vond ik het wel mooi zo en trok mijn 5fingers weer aan. Via een stukje parcours van de Groet uit Schoorlloop en het klimduin, liep ik de kant van Bergen op. Na zo'n anderhalf uur lopen, had ik lekker warme voeten, dit in tegenstelling tot m'n handen, met van die dunne handschoentjes red ik het niet bij deze temperatuur. Kouwe jatten was het resultaat, nou ja je kunt niet alles hebben, maar wel weer lekker 20km gelopen waarvan 7,5 op blote voeten.

 

Beetje een avontuurlijk plan was het zeker, de Egmond Halve marathon midden in de winter op blote voeten te gaan lopen. Mijn enige wedstrijdervaring was de laatste 2 km blootsvoets in de finale 2km van de Dam tot Damloop.    

Geheel een shot in the dark was het natuurlijk niet. Het afgelopen half jaar liep ik al een kleine 500km op blote voeten en ook het parcours ken ik op mijn broekzak. Deze editie was al weer de 6^e keer. Egmond ligt maar 8km van mijn woonplaats en is de meest dichtbijzijnde kustplaats voor mij. Je kunt het mijn achtertuin noemen.  

 

Nadeel van Egmond is dat het druk is, het begint al dat het dorp om 8 uur ’s ochtend wordt afgesloten voor al het autoverkeer. Je kunt met een pendelbus, op zich gezellig, maar het geeft me altijd een gevoel van ‘veevervoer’. De edities dat ik op de fiets ging heb ik altijd snel gelopen, een fietstocht als warmingup, werkt bij mij wel, dacht ik bijgelovig.  

 

Bij de sporthal in Egmond kwam ik al snel Gerard en Rinus tegen, leuk deze mannen van de lange adem weer een keer te zien. Zij starten een minuut of 10 voor mij en ik bleef nog even hangen in de sporthal. Ondertussen had ik mijn Spaanse sloffen aangetrokken. In beweging blijven mijn voeten tot zeker 2 graden perfect warm, maar stilstaand in een winderig startvak was ik daar niet zo zeker van.  

 

De eerste 3km door het dorp waren al meteen een goede binnenkomer, het gonsde door de straten “kijk daar loopt er één op blote voeten” - een mengeling van verbazing, maar al gauw begon men mij ook extra aan te moedigen. Hier en daar pakte ik op de lastige stukken een stukje stoep mee en zonder tegenspoed bereikte ik het strand.  

 

Het eerste stuk werd ik, omdat ik in het startvak stond van de snelste recreatieve lopers, links en rechts door heel veel lopers ingehaald . Bij de strandopgang veranderde dat, op blote voeten had ik het gewoon veel makkelijker, en op de turbo haalde ik in het mulle zand zomaar een 20tal lopers in.  

 

Op het strand zat ik op een gemiddelde van 5:20. Het was perfect lopen, het strand was hard genoeg en je werd gedragen door de bries uit het noordwesten. Sneller had zeker gekund, maar ik ging niet voor een snelle tijd op dat moment. Jezelf opblazen leek me geen optie hier. Tenslotte had ik nog geen idee hoe de terugweg door de duinen zou zijn, uitgeput tegen een sterke tegenwind in boksen zou me net als het jaar ervoor wel eens kunnen opbreken. No way, keurig uitlopen op blote voeten was nu de strategie.

 

Na 10 km krijg je de strandopgang, dank zij het mooie weer hadden hier zich ook weer veel mensen met koeiebellen verzameld en weer werd ik extra aangemoedigd. Niet te missen was een overenthousiaste Paula. Lopend op een roze wolk knalde ik weer een flink aantal lopers voorbij. Vervolgens nam ik even de tijd wat te drinken bij de drankpost, halvewege zat ik op 55 minuten en nog wat. Die schampere 2:01 van vorig jaar ging vermorzeld worden, het moest al heel gek gaan als dat niet zou lukken.  

 

De vrees voor de tegenwind terug bleek ongegrond, door de grote massa lopers merkte je daar niets van. Het was meer oppassen voor losliggende takken, trappende voeten van medelopers en paardenhopen. Na 13km doemde het moeilijkste stuk op, het asfalt van de Staringweg. No way dat ik daarop zou kunnen lopen met blote voeten. Daar ligt scherp erg ruw asfalt. Even een meter of   20 daarop lopen gaat wel maar 3km is killing voor mijn voeten. Ik was bang dat er hekken of veel publiek zou staan, maar nee gelukkig kon ik vrijwel het hele stuk tot de van Oldenburghweg door de berm lopen. Waarschijnlijk verloor ik daar een minuutje, maar dat had ik er wel voor over. Bij de van Oldenburghweg hopte ik weer de klinkers op. Die zijn wel hard, maar spiegelglad, goed genoeg weer het oude tempo van 5:20 op te pakken. Er werden nu duidelijk meer lopers ingehaald dan dat er lopers mij nog voorbijliepen, ook de aanmoedigingen van publiek en medelopers deden me goed.  

 

Op de Bloedweg merkte ik dat er nog voldoende energie over was voor een stevig tempo omhoog. Het was hier nog nooit zo makkelijk gegaan, nooit had ik ook zoveel over. Kennelijk loop ik veel meer op techniek dan op kracht op mijn blote voeten. Er volgde nog een stukje ruwe straatstenen, maar deze kon ik hebben of ik liep weer even over de stoep. De laatste kilometer op de boulevard is zo glad als een spiegeltje, ik zag op mijn klokje 1:47 met een goede finale moest 1:52 lukken en jawel hoor het werd 1:52:18. Negen minuten sneller dan het jaar ervoor en 3 minuten sneller dan 3 jaar geleden. Ik was hier 2x sneller en 3x duidelijk langzamer. Het blote voeten avontuur pakte perfect uit, en eerlijk gezegd heb ik nog nooit zo lekker gelopen in Egmond. Al die aanmoedigingen die vergeet je nooit meer.

 

Als je komend weekend op de boulevard van Egmond zou staan en je kijkt naar al die zwoegers, die zich een weg banen richting finish, dan zie dat de loopefficiëntie bij heel wat lopers nogal wat te wensen overlaat. Nee, ik ga mezelf niet op de borst slaan, mijn eigen loopstijl is verre van perfect.

Echter is het goed je te verdiepen in de vorm van het hardlopen. Veertig jaar geleden  liepen er 900 getrainde atleten op platte Nike's en Adidasjes. Ze waren daarop minder geblesseerd dan de 10 duizenden die nu meedoen. Ergens tussen het begin van de eerste loopgolf en nu kwamen de schoenenfabrikanten met steeds weer nieuwe vindingen.

De tolerantie van het foutlopen werd opgerekt. Voor snelle goed getrainde atleten is het makkelijker op hun voorvoet te landen of ongecontroleerde bewegingen te vermijden. Naar mijn idee hebben alle maatregelen van de hardloopschoenenfabrikanten niet kunnen voorkomen dat veel lopers geblesseerd raken. Je kunt niet rücksichtslos verkeerd blijven landen of verkeerd schokken opvangen.

De moderne demping en geleidesystemen in 'gewone' hardloopschoenen, maken lopers nonchalant. Er wordt te veel op die technieken vertrouwd en de natuurlijke demping en loopstijl wordt hierdoor veronachtzaamd.

Het lopen moet zo zijn zoals een luipaard door de jungle loopt. Dat betekent losjes, soepel en het gemak moet er van afstralen. Concreet betekent dat voor ons lopers bijvoorbeeld dat je armen en benen als een dubbele synchrone penduleslinger moeten bewegen. Geen gebalde vuisten, geen zijwaartse bewegingen. Zeker niet de schok van een haklanding, waar een krachtige pas wordt afgesloten zoals een verspringer in een zandbak landt. Haklanding betekent een schok, een remwerking en een vreselijke opdonder voor enkel, kuit, knie en hamstring. Als je dan niet loopt op zware 400 gram wegende schoen vol met gel en tussenplaten moet je wel wat anders doen, wil je je lijf ontzien. De knal van je lijf opvangen, kan met een aantal eenvoudige technieken. Als je meer korte snelle passen maakt scheelt dat aanzienlijk. Je loopefficiëntie verandert hierdoor en je vergooit geen kracht. Meet eens in een minuut het aantal passen met je rechtervoet. Idealiter zou je op 90 moeten uitkomen, dat is een pasfrequentie van 180. Of je nu een marathon in 2 uur of in 4 uur loopt, die pasfrequentie ligt idealiter op dat aantal. Hooguit mag je iets afwijken als je kleiner of langer bent dan gemiddeld.

Probeer die kortere pas zo te maken dat je voet onder je lijf landt. De verdere beweging moet zoals de krukas in een stoommachine zijn. Gelijkmatig ronddraaiend en in cadans. Je lijf moet zo min mogelijk verticaal bewegen. Kijkend naar de horizon, moet die horizon nauwelijks bewegen. Het enige dat beweegt zijn je heupen, vanuit je heupen maak je een heffende malende beweging. Met het oog op de voortstuwende beweging is het handig enigszins voorover te lopen, je laat de zwaartekracht elke stap een beetje het werk doen. Sommige looptechnieken gaan uit van een zo rechtmogelijk schuine verticale houding. In artikelen over lopen op blote voeten lees je weleens over het lopen met licht gebogen benen.

Dit laatste beoogt het beter opvangen van de zwaartekracht. Kijk je naar de anatomie van je voet, dan blijkt dat het gedeelte dat het beste een schok kan opvangen de buitenkant va je voorvoet is. Voel maar aan je voet, het voelt daar aan net als de soepele gel die in je zolen zit. Daarna wikkel je je voet zo af dat het gewicht verplaatst wordt naar je binnenvoet, de hak mag voorzichtig de grond raken. Gebruik vervolgens het geheel van het voorvoetgewricht, je achillespees en je kuit voor een soepele afzet. Na een zo kortmogelijk grondcontact, vangt dit geheel ook weer de volgende pas op.

Ik ga geen oefeningen beschrijven of uitgebreide grafische voorstellingen geven. Belangrijk is dat je bewust bent van de biomechanica van het hardlopen. Verdiep je er in en pas het toe. Doe je dat, dan kun je moeiteloos op barefootstyle schoenen lopen of desnoods op blote voeten. Een kennis van mij met een goede techniek, liep 7 jaar op dezelfde hardloopschoenen, hij liet ze alleen een paar keer verzolen bij een goede schoenmaker.

O ja en kijk nog een keer in het filmpje van Cristopher McDoughal, als je zo loopt kun je het hele bovenstaande overslaan:

 

Allereerst wens ik een ieder die dit leest een mooi en gezond 2012. Bewust heb ik geen jaaroverzicht over 2011 geschreven, alles staat feitelijk al in mijn blogs over het afgelopen jaar. Kort gezegd was ik blij met de fun van alle lopen, waar ik aan meegedaan heb en met alle nieuwe en hernieuwde ontmoetingen met andere lopers. PR's heb ik niet gelopen en die lijn ga ik waarschijnlijk dit jaar weer gewoon doortrekken.

 

Het voornemen is, dit jaar vooral veel leuke dingen te gaan doen, meer met mensen samenlopen en ook meer van de geijkte en voorgebaande wegen af te wijken. Het is bedoeling dit jaar meer op blote voeten te gaan lopen.

 

Over het lopen van de halve marathon van Egmond op 8 januari schreef ik al in mijn laatste blog. Het is echt iets waar ik naar uitkijk, ik denk niet dat het extreem moeilijk of zwaar zal zijn, maar zeker een grote voldoening gaat geven. Waar je anders een paar dagen spierpijn hebt, heb ik nu misschien een paar dagen tintelende voetzolen, dat is niet zo zeer bezwaarlijk.

Schoorl ga ik niet op blote voeten lopen, de schelpenpaden lenen zich daar niet goed voor. 5Fingers zijn daar een goed alternatief. Ik ben ingeschreven voor de 30km. Bij inschrijving liep ik nog met het idee in mijn hoofd de marathon van Rotterdam te gaan lopen, maar daar zie ik van af. Nu wil   ik even een pas op de plaats maken, voordat ik me weer een aantal maanden intensiever ga voorbereiden op een marathon. Het plan in Schoorl is ongeveer 5:30 per kilometer te gaan lopen, gaat dat lekker, dan loop ik de 30km, ben ik op dan loop ik rechtdoor naar de finish van de halve.

 

Mijn gedachte gaat er naar uit dit jaar 2 marathons te lopen. Het is me vorig jaar goed bevallen een kleinschalige marathon in de Drentse natuur te lopen met de DFW runners. Daar zou ik goed een blote voeten marathon van kunnen maken, weinig of geen asfalt maakt op 42.2 km behoorlijk verschil. De 2e marathon zou de marathon van Amsterdam kunnen zijn, deze is al door een aantal lopers op blote voeten gelopen. Oktober biedt me nog voldoende tijd voor een gedegen voorbereiding.

 

Ik heb me ook vandaag ingeschreven voor de eerste   Wieringermeer trail . Het is na de mooie ervaring van het lopen van de UHT vorig jaar, een logische stap meer trails te gaan lopen. Feitelijk ben ik zonder ooit aan een officiële trail te hebben deelgenomen, al een ervaren trailloper. Mijn loopgebied is één groot trailgebied. De Wieringermeer trail is maar 16.5 kilometer en mooi dichtbij, dus een prima plek voor een debuut.

 

Een ander vooruitzicht waar ik me erg op verheug is de Dutch Coast Ultratour by Night

Dit wordt een 50 of 90 km loop 's nachts over het strand op 27 januari. Nee, zelf waag ik me daar niet aan, je moet voor zoiets je grenzen kennen. Ik heb de initiatiefnemer Rinus aangeboden als tijdwaarnemer en drankpost in Bakkum te gaan staan. Een dergelijk evenement is weggelegd voor de echte bikkels, het lijkt me prachtig dit deze maand te gaan meemaken.

 

Vanzelfsprekend zal er in 2012 nog veel meer langs gaan komen en wordt dit jaar weer een mooi loopjaar!

Heel lang heb ik getwijfeld of ik me dit jaar al dan niet zou inschrijven voor de halve van Egmond. Tegenover mezelf verschool ik me een beetje met het argument: "eerst maar eens zien hoe ik Spijkennisse overleef". Het speelde ook een rol dat ik het totaal van 21,50 euro een belachelijk hoog bedrag vind, voor een halve marathon met veel drukte en ook een heel gedoe om überhaupt het dorp in en uit te komen.

 

Anderzijds kriebelde het toch ook wel. Egmond was mijn eerste halve marathon in 2005. Een paar maanden daarvoor had ik alleen een   zevenheuvelenloop gelopen. In mijn hoofd was het toen nog maar de vraag of ik dat zou redden zo'n halve vol heraldiek zoals die van Egmond. Dat bleek gelukkig mee te vallen ik liep hem in 1:57:46 en mooi was ie, dat zeker!

 

Sindsdien heb ik deze halve elk jaar gelopen, ook het jaar dat hij officieel afgelast werd vanwege storm en een dik pak sneeuw, liep ik hem ondermeer met Rinus en Raymond.

 

Het mooie voor mij is ook dat Egmond dichtbij is en dat ik het parcours goed ken en omdat ik hier het hele jaar vaak loop. Sinds een half jaar ook veel op blote voeten.

 

Al wat langer liep ik met het plan, tenminste een gedeelte op blote voeten te gaan lopen. Maar kan ik dat? Is het niet te koud dan? Is dat te doen dat lange stuk van Oldenburghweg, met al zijn kleine rotklinkertjes? Het venijnige stuk asfalt op de Staringweg, hoe killing is dat?

 

Allemaal vragen, waar maar één antwoord op mogelijk is, een gedegen parcoursverkenning. Vandaag startte ik bij de Bleek. Dat is ongeveer het 17 km punt en liep het parcours, met uitzondering van het hier afgebeelde, in omgekeerde richting.

 

Op het stuk van ongeveer 6km tussen de Bloedweg en de Staringweg, liggen kleine nogal ongelijk kleine klinkers.   Toch wist ik al dat dit niet het beroerdste stuk is van het parcours. Het voelt even vreemd aan, maar verder zijn die klinkers spiegelglad en lopen ze eigenlijk goed. Ik loop zelfs makkelijker over die klinkers dan door de berm. Het is ook een schone weg, geen takken, losse steentjes, denneappels en andere vervelende oneffenheden. Hooguit kom je een hoop paardenpoep tegen, dus maar duimen dat ik die ook blijf zien als er zoveel andere lopers zijn.

Als je als geschoeide loper naar het plaatje hiernaast kijkt, zou je denken dat het asfalt van de Staringweg veel makkelijker loopt dan de steentjes van de Van Oldenburghweg. Niets is minder waar. Mijn conclusie van deze parcoursverkennning is, dat de 2km Staringweg voor mij niet te doen zijn. Het is veel te pijnlijk hier 2km over te lopen. In het asfalt zitten scherpe steentjes. Gelukkig kun je er wel in de berm lopen, dat zal moeten, staan er hekken of veel publiek, dat zal ik sloffen of 5fingers aan moeten, vrees ik.

 

Aan het stuk direkt achter de duinenrij, tot Bakkum hoef ik weinig woorden vuil te maken, alleen bij de ingang van het duinreservaat lig een meter of 10 met lastig asfalt, verder is dat puur genieten. Egmond bestaat uit een lang stuk van 7 km strand, voor velen is dit het lastigste stuk, vooral als de wind zoals nu uit het zuiden komt. Op het strand merk je het voordeel van blote voeten, er zuigt geen klomp met zand aan je schoenen. Lichtvoetig loop je zoals de homo sapiens al miljoenen jaren op het strand gelopen heeft.
Bij de strandopgang in Egmond en bij de afgang in Bakkum staat altijd veel publiek, voor veel lopers is dit afzien. 't Zal leuk zijn, hier flink wat van die zwoegers voorbij te lopen, echt het is blootvoets veel makkelijker!

 In het dorp liep ik tegen een veegwagen aan. Mooi elk steentje minder is er één! Dat rode asfalt daar loop je werkelijk perfect. Ik mag daar 2x overheen, ook het laatste stuk naar de finish op de boulevard loopt heerlijk.   Blijft dan alleen nog over het stuk slecht onderhouden asfalt tussen 1 en 2 km. Dit stuk is te overzien, dat red ik wel, ik hoop dat er voldoende ruimte is, wat te laveren, want er zijn slechtere en betere stukken, maar al met al heel veel beter dan de Staringweg, ook hier zou je als uitwijkpunt nog gewoon de stoep kunnen pakken.

 

Uitkomst van deze parcoursverkenning is dat het voor mij binnen de mogelijkheden ligt, de halve van Egmond op blote voeten te lopen. Temperatuur is zolang boven nul zeker geen issue. Natte drabsneeuw weer wel, maar dat wordt vooralsnog niet verwacht. Het is en blijft één van de mooiste lopen van het land, en voor jezelf bouw je wat extra heraldiek in, door hem in januari op blote voeten te gaan lopen!

Eerst wil ik nog even terugkomen op het oude traject, de sub4 en alle mooie en bemoedigende reacties op mijn vorige blog. Rinus bood zijn beziellende rol als pacer aan, bij de marathon van Enschede ter ondersteuning.   Moeilijk af te slaan natuurlijk, maar ik geloof er niet in, dat ik die sub4 wil en kan halen.

Verder voor mij geen voorjaarsmarathon. In dat geval moet ik met een week of wat al weer de training een gaatje strakker zetten en daar heb ik even geen zin in.Richard gaf aan minder te theoriseren en gewoon te gaan lopen. Dat heeft wel wat natuurlijk, die Rotterdamse mentaliteit van "niet lullen, maar poetsen (of lopen)". John en Gerard gaven aan dat 4:19 eigenlijk nog een knappe tijd is, een marathon uitlopen is gewoon iets dat je niet zo maar even doet. Denk ik ook mannen, de lat gewoon wat lager leggen en genieten daar gaat het om. Hans gaf aan, dat hij bij het terugvallen uit de pacergroep al doorhad dat die 4:06 ook niks zou worden. Je hebt gelijk Hans, maar zelf wil je daar nog niet aan, je denkt even een tandje terug, wie weet pak ik het weer op in een lager tempo.

Natuurlijk hang ik het lopen van marathons niet helemaal aan de wilgen, zeker niet. Wel wil ik het anders gaan doen, geen sub4 meer, maar een nieuwe uitdaging. Volgend jaar wil ik mijn volgende marathon op blote voeten lopen, tijd doet dan niet terzake, al wordt het 5 uuur. De bedoeling is rustig en gelijkmatig lopen. De bottlenek zal niet uitputting of de man met de hamer zijn, maar de uitdaging is, kunnen je voetzolen, kuiten en enkels het aan 42.2 km op blote voeten? Daar zal op getraind moeten worden zeker, maar zo intensief als voor een sub4 hoeft dat niet.

Rond de komende jaarwisseling denk ik aan of de halve van Egmond voor een gedeelte of de Sylvester Cross in Soest op blote voeten te gaan lopen. Bij beide evenementen voel ik me al goed genoeg dit te kunnen. Temperaturen tot 5 graden zijn getest en daarbij blijven mijn voeten voldoende warm. In dat geval kan ik het lopen tenminste een uur vol te houden. In Egmond heb ik de afgelopen maanden al een paar keer op blote voeten de onverharde stukken gelopen op het strand en achter de duinen. Daar loop je op blote voeten fluitend overheen, no issue. Wat wel een issue is, is het hele stuk van Oldenburghweg. Het eerste gedeelte bestaat uit een lastig stuk met kleine klinkertjes en het laatste stuk uit nogal scherp asfalt, er zitten kleine steentjes in, die op de duur gewoon niet fijn aanvoelen.

Wat kun je daar aan doen? Een eerste optie is die lastige stukken met 5fingers te lopen. Zou kunnen, maar 5fingers trek je niet snel aan. Voordat al mijn tenen keurig in hun daarvoor bedoelde "jasjes" zitten ben je al gauw 2 minuten verder. Gisteren maar eens een ander alternatief geprobeerd. Al 25 jaar had ik een paar van die spaanse sloffen in de kast liggen. Ze passen precies, zijn lekker warm en heerlijk minimalistisch. Geen demping, zero heeldrop, licht, geen dikke zolen, toch wat bescherming en vooral geen toeters en bellen. Bovendien schiet je er in mum in en uit en is het geen probleem ze snel even tussen je rand van je tight te steken.

Maar lopen ze ook goed? Dat valt niet eens tegen. Aanvankelijk was ik bang dat ze zo van mijn voet zouden schieten, maar dat valt heel erg mee. Het enige dat je als kritiek kunt hebben, is dat ze sloffen zoals echte sloffen sloffen. Ik bedoel, til je je voet op, dan blijven ze nog even aan de grond en doen ze sssttt sssttt, alsof je je voeten niet goed optilt. Het lijkt me irritant als je een half uurtje achter zo'n sloffende loper zou moeten aanlopen. Mogelijk helpt het er een paar gaatjes in te maken en er een veter doortrekken, zodat ze strakker om mijn voet gaan zitten.

Gisteren liep ik er alleen de eerste en de laatste 5 minuten op en ik moet zeggen, dat het rottige asfalt waar ik daar over moest een heel stuk lekkerder liep. Verder zorgden ze voor een goeie voor- en naverwarming voor de hoofdmoot van deze loop, 8 km blootsvoets lekker uitlopen door de polder. Ik merkte daar nauwelijk dat ik pas 2 dagen er voor zo had moeten afzien, gek eigenlijk. Gewoon genieten, geen horloge mee, geen hartslagmeter, geen muziek,   op gevoel lopen heerlijk!

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, een sub4 is het weer niet geworden. De voorbereiding was goed, ik kwam goed fit aan de start, en hoewel niet helemaal ideaal, wil ik de omstandigheden ook niet de schuld geven.

 

Ongeveer 10 uur kwam ik samen met Guido, mijn zoon, in Spijkenisse aan. We haalden gauw even de fiets uit de auto en pakten de kist met sportdrank, sportgel, repen en wat al niet meer in. De wind leek mee te vallen, alleen in het noordwesten waar de wind vandaan kwam hingen wel hele donkere wolken.  

 

De keuze voor 5fingers of Nike Free's was snel gemaakt want die 5 fingers bleken nog in de auto te liggen. Een beetje extra demping kon geen kwaad en de chip met tag was ook niet zo maar even op 5 fingers te bevestigen.  

 

Bij de start nog even kort handengeschud en gedag gezegd, tegen Hans, Gerard, Richard (alletwee) Pim, Claudia en Bjorn. De eerdere tactiek was bewust inhouden de eerste 5 km, daar toch maar van af gestapt, want alleen lopen tegen de wind leek me niet fijn. Fijn waren die eerste km zeker al niet met een flinke hagelbui. Tot 20 km liep alles gesmeerd, voornamelijk tegenwind, maar ik kon lekker in de luwte lopen. Bij de drankpost van 20km liep ik gewoon rustige pas door, want ik kon steeds uit Guido's kist graaien. Daar echter merkte ik dat het me moeite kostte te versnellen en weer het tempo van 5:36 van die pacers te gaan lopen.  

 

Nog 2 km hoopte ik dat, dat van voorbijgaande aard zou zijn, maar helaas. Ik besloot mezelf niet meteen te gaan opblazen en plan B voor 4:06 in werking te zetten. Precies op 4:00 lopend kwam ik Hans en Gudy tegen. Toch wel zo ver heen dat ik niet makkelijk uit kon rekenen of 6:00 lopen voldoende was voor 4:06. Gelukkig kon Hans me hier de helpende hand bieden.  

 

Bij 25 km werd me duidelijk dat ook dit niet zou lukken. De kilometers gingen in 6:02 en het was nog zo ver. Even plassen, en de opkomende kramp laten zakken. Maar 50 meter verder was het weer raak. Ik nam flink was sportdrank en een flesje bouillon,   het hielp enigzins. De intervalcyclus startte met 40 passen wandelen en 40 passen looppas. Gelukkig kon ik dat met telkens 10 passen meer uitbouwen naar 40 passen wandelen en 100 passen looppas.   Een enkele keer haalde ik een loper in die het nog zwaarder had. Met een loper samen met een hondje op korte pootjes deden we meerdere malen stuivertje wisselen. Het was toch wel een overwinning dat ik dit stel bij 40 toch nog definitief wist in te halen.

 

Bij 37 km werd ik door de 4:15 pacers ingehaald in looppas liep ik mijn honderd passen met ze mee. Daarna verdwenen ze uit het zicht. Na het 41km punt ging het ineens weer. Je brein geeft dan kennelijk nog een noodvoorraad koolhydraten vrij, en kijk maar naar het filmpje hoe ik nog heel behoorlijk dat laatste rondje atlethiekbaan afleg. Guido rende de laatste km lekker mee, hij had de fiets bij de kleedkamer gezet. Het leek hem wel cool om eens in een marathon te finishen.

Vermoedelijk gebruik ik bij 5:36 meer koolhydraten dan dat mijn lichaam ooit op kunnen nemen. Mijn vetverbranding laat me op het kennelijk abrupt optreden van een tekort aan glucose , totaal in de steek. Kun je niet veel meer aan doen dan langzamer lopen vrees ik.

Het is nu op het moment van schrijven van dit blog precies een week voor het lopen van de marathon   van Spijkenisse. Een goed moment, even stil te staan en de voorbereiding te evalueren. Ook een moment van bezinning en geestelijk opladen.  

 

Wat ging er goed, hoe sta ik er voor, wat kan er, wat is verstandig, waar dien ik nog rekening mee te houden?

 

De voorbereiding ging goed zondermeer, de kilometers zijn gelopen zoals gepland en het kostte me geen bovenmenselijke toeren. Ik denk zelfs dat ik het 5:40 tempo nu iets makkelijk loop dan in de aanzet tot eerdere marathons.  

 

Het is leuk om naar de kilometerstaat te kijken zoals ik die bij de laatste 3 marathons heb bijgehouden. (In de laatste week zit de 42.2 km erbij in)

 

Er is zeg maar 10% meer gelopen dan in de vorige 2 marathonvoorbereidingen. Het grote verschil is vooral mijn focus op efficient lopen geweest. Ik heb een nihil aantal kilometers op traditionele hardloopschoenen gelopen. Door heel veel op 5fingers en ook een 150 km op blote voeten te lopen, heb ik gepoogd mijn techniek en efficiency te verbeteren.  

 

Een punt, dat de doorslag kan geven tot een goede tijd is, dat ik 3kg lichter ben dan een half jaar geleden. Helaas word je in mijn leeftijdscategorie elk jaar door veroudering en verlies van spiermassa 2% langzamer. Dat betekent denk ik, dat mijn lagere gewicht en hogere leeftijd elkaar vermoedelijk in evenwicht houden.

 

Voor het voorkomen van kramp heb ik twee wapens. Allereerst het slikken van magnesium supplementen, dat maakt niet veel uit maar het helpt wel. Dan zal er verstandig vocht en energie moeten worden aangevuld tijdens de marathon en zal er niet te snel gestart dienen te worden.  

 

Onlangs las ik wat publicatie over bietensap ondermeer bij Runningronald en in de pers.   Vele minuten sneller zal ik er niet door lopen, maar ik verwacht eenzelfde effect, als van de toppers die de hoogte opzoeken, waardoor hun bloed meer zuurstof kan opnemen. Op twitter heb ik Ronald beloofd hem een fles bietensap te schenken in Schoorl als ik in Spijkenisse een PR ga lopen, dus hou het in de gaten!

 

Voor de aankomende week staat er vooral zo weinig mogelijk op programma. Er zal nog 2 a 3 keer gelopen worden. Afstand niet meer dan 10km en tempo niet sneller dan 6:00. Op tijd naar bed, geen gekke dingen eten en no stress. Dat zal het moeten worden, lukt de sub4 niet dan ga ik voor plan B, het PR van 4:06:03. Lukt dat ook niet tja, dan zit dat niet in het vat, jammer dan. Dan ga ik het overigens niet nogeens proberen, dan wordt de volgende uitdaging een marathon op blote voeten lopen, ook een prachtige uitdaging, maar wel een hele andere!

 

 

 

Bij een halve marathon hoef je eigenlijk helemaal niet zo na te denken wat je voor en tijdens de loop eet en drinkt. Ik denk dat het weinig uitmaakt of je tijdens een halve nu water of sportdrank drinkt. Bij een marathon echter, kan hongerklop, buikkramp en uitdroging, je resultaat behoorlijk de das om doen. Voor een goede prestatie op de marathon moet je hier dus goed rekening mee houden.  

 

Gedurende mijn eerste marathon in Amsterdam ging het mede verkeerd bij 28km, omdat ik te weinig gegeten en gedronken had. Het ging enorm plotseling, zomaar schoot mijn hartslag 10 slagen omhoog, lopers waar ik al een kwartier bij in het kielzog liep, kon ik ineens niet meer volgen. Bij 30 km kwam de eerste kramp opzetten en werd ik gedwongen zo nu en dan te gaan wandelen. Eigenlijk kwam er verder niets meer van terecht, ik verloor een kwartier op m’n schema.  

 

Wat kun je daar aan doen? Natuurlijk is het je de laatste 2 uur volgooien met sportdrank geen optie, dan sta je na 5 minuten voor een boom en plas je al dat vocht er weer keurig uit. Naar mijn ervaring werkt het wel als je tussen 4 uur en 2 uur voor je loop, voldoende drinkt en er voor zorgt, door zeg 3 a 4 keer te plassen, met een lege blaas naar de start te gaan. Ik kan dan 1 minuut voor de start een halve liter sportdrank drinken zonder dat dat in m’n blaas komt. Het wordt uitgezweet of bindt zich aan de opgeslagen koolhydraten.  

 

Tijdens het lopen sla ik geen drankposten over en probeer één of liever twee bekertjes sportdrank te drinken. Ik zweet voldoende en hoef doorgaans niet een boom op te zoeken. Eigenlijk heb ik de vochttoevoer wel aardig in de hand, in Spijkenisse heb ik nog het voordeel dat mijn zoon Guido als fietser met een mandje voorop voldoende vocht kan uitreiken.   Dan eten, dat is een moeilijker hoofdstuk. In Rotterdam ging dat verkeerd. Mijn ontbijt was behoorlijk stevig. Voor onderweg had ik een pak winegums gekocht, pure koolhydraten. Maar vrijwel 100% suiker en hele snelle koolhydraten. Snoepkont die ik ben, nam ik er veel te veel van.  

 

Ergens had ik gelezen dat fabrikanten van sportgels soms caffeine aan hun gel toevoegen voor een betere prestatie. Dat kan ik ook, dacht ik, gooide 2 koffiepads in de Senseo en met een beetje water had ik een stevig caffeine extract als basis voor m’n sportgel. Met de laxerende werking, bij mij dan, van koffie had ik geen rekening gehouden. Bij 30 km moest ik uit de broek zoals dat zo mooi heet. Door die winegums en koffie, zat mijn maag zo in de knoop, dat mijn behoefte aan vast voedsel totaal geblokkeerd was. Ook hier moest ik hele stukken wandelen en verloor meer dan een kwartier.  

 

De les van Rotterdam is, ga geen gekke dingen doen, die je niet eerst uitgebreid getest hebt. Wat ik getest heb en werkt, zijn naturel muesli repen van AH en gewone boterhammen met jam en appelstroop. Simpel voedsel zonder toeters en bellen wat mijn lijf kent en niet vreemd van opkijkt.  

 

Sportdrank tijdens de loop gaat weer het oude recept worden. 6 scheppen Maltodextrine op een halve liter, snufje zout, en een scheutje AH vruchten limonade voor de fructose en de smaak. Sportgel hetzelfde recept, maar dan met 2 eetlepels maizena voor binding en extra koolhydraten. Als supplement gebruik ik een fijngemalen multivitaminepil voor de electrolyten kalium, calcium, natrium en magnesium zouten.  

 

O ja in Berlijn en tijdens de Boomkroonpadmarathon ging het eten en drinken wel goed, dus ik kan het wel!

Op Twitter raakte ik in een interessante verhandeling betrokken over het feit, of je al dan niet sneller wordt van lopen op blote voeten. Zeker een interessant thema.

 

Je hoort soms mensen zeggen, zolang de toppers niet op blote voeten lopen, begin ik er ook niet aan. Er zijn natuurlijk wel topprestaties geleverd door lopers op blote voeten. Meest spraakmakend is de overwinning van Bikila op de Olympische spelen van Rome in 1960 Hoewel hij daar niet eens uit overtuiging op blote voeten liep, maar omdat hij niet de beschikking had over goed passende schoenen. In 1964 liep hij op gewone schoenen en sneller dan in 1960.

 

5 jaar geleden werd Aziz Ennaji op blote voeten winnaar van de Sylvester Cross, Michel Butter kon hem daar niet de baas blijven. Overigs raakte Aziz zijn bagage kwijt en liep noodgedwongen op blote voeten. Wat zegt dit? Toplopers kunnen wel presteren op blote voeten maar doen dit niet. Zijn zij gebonden aan sponsorcontracten van Nike en Asics? Verhinderen conservatieve trainers het lopen op blote voeten?

 

Wat we weten is dat veel afrikaanse lopers hun talent ontlenen aan de vele kilometers die zij hardlopend op blote voeten hebben afgelegd. Haile Gebrselassi is daar een voorbeeld van. Hij liep heel veel kilometers van en naar school op blote voeten. Kennelijk leer je technisch goed lopen op blote voeten.

 

Nog even terugkomend op de stelling dat gewone lopers niet op blote voeten willen lopen omdat toppers dat ook niet doen, wil ik als kanttekening plaatsen, dat toplopers ook echt niet op Asics Kayano's van 400 gram per schoen lopen. Ze landen ook vrijwel allemaal op hun voorvoet en hebben geen gelklompen op hun hakken nodig.  

Toplopers lopen op wedstrijdschoenen, die meer te vergelijken zijn qua demping en gewicht met minimale schoenen, dan met gewone Asics, Brooks en Saucony's.

 

Kijk voor de aardigheid eens naar bijgevoegd filmpje van Christopher McDougall.   Het oogt allemaal gemakkelijk, wat vooral opvalt dat beide heren nauwelijks horizontaal bewegen, wat uiterst efficient is. Of je nu scholier in Kenia bent of van middelbare leeftijd zoals Christopher, het is van belang dat je een goede basistechniek leert. Op blote voeten kun je eigenlijk nauwelijks anders. En als je goed kunt lopen op blote voeten, dan kun je dat ook op minimale schoenen of op Nikes of Asics, als je daar behoefte toe mocht voelen.

 

De twitterdiscussie bleef zich toespitsen op snel. Maar @Frunning, @PetervanRijn en ik (@Johannesdeloper) wij BF-lopers vonden dat niet zo heel relevant. Wij denken meer aan het plezier en de uitdaging van het lopen op blote voeten. Onder je voetzolen komen heel veel zenuwenuiteinden dicht onder je huid samen. Bij gewoon hardlopen is het begin moeilijk, maar als je de smaak te pakken hebt, wil je dat blijven doen. Dat geldt precies zo voor het lopen op blote voeten.  

 

 

 

 

 

Mijn trainingen vanaf zeg maar augustus hebben allemaal in het teken gestaan van de komende sparkmarathon van   Spijkenisse. Op 18 december zal het moeten gebeuren, nog zo'n drie weken en dan is het zover.

(Foto Gerhard Kotman)

Komend weekeinde staat de laatste lange duurloop op het programma, daarna wordt het langzaam afbouwen naar de grote dag. Hoe sta je er voor zul je afvragen? Eh tja dat is moeilijk te zeggen. De voorbereidingen zijn goed geweest, ik heb veel kilometers gemaakt, vorige maand ruim 300 en deze maand verwacht ik zelfs op 330 km uit te komen.  

 

De extra kilometers zijn vooral in meer lange duurlopen gaan zitten, liep ik mijn 25 tot 35 km duurlopen in het voorjaar nog om de 2 weken, nu heb ik elke week een wat langere duurloop gemaakt. Mijn verwachting is dat ik hierdoor bij 28 km minder geneigd zal zijn in te storten.  

 

Op extra snelheid heb ik nauwelijks getraind. Eigenlijk heb ik me erop geconcentreerd langdurig 5:40 per km te kunnen lopen met gebruik van zo weinig mogelijk energie.  

 

Elke week heb minimaal 10 km op blote voeten gelopen. Lopen op blote voeten dwingt je technisch en soepel te lopen. Automatisch vermijd je te krachtige passen en landen op je hak. Als vanzelf ga je op blote voeten met een ritme van 180 passen per minuut lopen. Bij blotevoetenlopen merk je dat je bovenlijf veel minder verticale beweging maakt. Je moet het zo zien, dat op schokdempende hakken, je als een heipaal verticaal kunt bewegen, dat gaat niet op blote voeten, die feitelijk nutteloze energie ga je daardoor niet vergooien. Op blote voeten kun je je pas veel beter corrigeren, de zenuwen onder je voet geven direct feedback over de landing en je kunt heel snel eventueel je cadans aanpassen.  

 

Het mooie is nu dat je deze nieuw aangeleerde techniek ook als vanzelf gaat toepassen als je op fivefingers of Nike Free's gaat lopen. Ik merk dit vooral aan m'n knieen, die krijgen veel minder een opdonder bij 30+ km lopen dan op schoenen met veel gel, het lijkt tegenstrijdig maar dat is het niet.

 

Een ander punt wat me iets gaat opleveren is mijn gewicht. Bij de marathon van Rotterdam was ik 3kg zwaarder dan dat ik nu ben. Volgens bepaalde tabellen zou me dat op de marathon zeker 5 minuten tijdswinst opleveren.  

 

Voordat je me gaat overladen met, natuurlijk goedbedoelde, commentaren als "het komt goed in Spijkenisse" , "je gaat het makkelijk redden daar" , "we hebben alle vertrouwen in je" moet het natuurlijk toch nog gebeuren, de beoogde sub4 marathon. Dit voorjaar liep ik over van zelfvertrouwen, maar uiteindelijk pakte het in Rotterdam na 30 km totaal verkeerd uit. Het kaarsje ging gewoon uit ondanks de toen eigenlijk ook niet verkeerde voorbereiding.  

 

Het lijkt verstandig niet in de valkuil van een snelle start te duikelen. Voor een sub 4 uur marathon moet je 5:40 per km lopen. Mijn strategie gaat worden dat ik de eerste 5 km in 29:00 minuten wil lopen, dat is dus eigenlijk   5:48. Te snel starten betekent dat je heel veel extra koolhydraten gebruikt, je lichaam barst daar van aan het begin. Ga je als een gek starten, gebruik je heel veel koolhydraten en vrijwel geen vetverbranding, de man met hamer kun je dan in feite al horen schaterlachen. De 2e 5km moet ik aardig in mijn ritme kunnen komen dat zal dan in 28:20 gelopen moeten worden. Na 10km hoop ik langzaam die 40 seconden te gaan terugpakken die ik de eerste 5km ben verloren. Bij 15km hoop ik aan te klampen bij het treintje van Runninghans en de lopers die hij naar een sub 4 wil coachen. In Amsterdam, Berlijn en Rotterdam werd ik telkens door de 4uur pacers ingehaald, wat heel erg slecht is voor je moreel. Het lijkt me nu beter die pacers nu terug te pakken en gedurende de laatste kilometers ze gewoon op een minuutje achterstand te zetten.

 

 

 

Het zat al een tijdje in het vat, de afspraak weer eens met Rinus te gaan lopen. Afgelopen zomer liepen we samen de prachtige Boomkroonpadmarathon in Drouwen en toen zijn er allerlei plannen gesmeed. Ėén van die plannen was de Dutch coast ultra-run by night 2012   . Een mooi initiatief van Rinus, waar de aanmeldingen al zo ruim zijn binnengekomen dat hij een wachtlijst heeft moeten aanleggen. Voor mij is 50 of 90 kilometer over een winterskoud zwaar strand een gaatje te ver. Toch fascineert het idee me wel, als het 25km geweest was, had ik denk ik gewoon meegedaan. Om het toch mee te kunnen maken, heb ik Rinus aangeboden, de verversings/aankomstpost te gaan bemannen in Castricum/Bakkum.
Al met al is het natuurlijk totaal geen kattepis, niet om het te lopen vooral maar ook om het te organiseren. De omstandigheden op het strand kunnnen bar en boos zijn. Over nu 2 maanden kan het 's nachts zo maar 15 a 20 graden vriezen, met een hele verschrikkelijke windchillfactor bij een krachtige zuidwester die je alleen maar tegen hebt. Het strand zal smal zijn die nacht. Als het vooraf gesneeuwd heeft, zal het strand blubberig en papperig zijn en kun je zomaar elke stap weggezogen worden in die massa. Hoe dan ook het wordt een strijd tegen de elementen hoe heftig die wordt is afwachten. De bikkels die meedoen zullen zich daarop moeten voorbereiden, het zijn over het algemeen geen doetjes natuurlijk. Omstandigheden als waaronder de Egmond Marathon 2 jaar geleden zullen ze wel aankunnen. Er zullen er bij zijn die stiekem hopen op omstandigheden zoals bij de elfstedentocht van '63.

Maar terug naar de loop met Rinus. Rinus heeft een week of acht nauwelijks gelopen, hij wilde het vooral rustig aandoen. Ons idee was van station Alkmaar naar Rinus' huis in Heemskerk te lopen en daarbij een aantrekkelijke route te pakken. Tussen Alkmaar en Egmond aan Zee   loopt een nogal verscholen voetpad dwars door de wijdse Egmondermeer polder. Je loopt langs de hoevervaart, dwars door landerijen en een keer of 10 moet je een overstap maken over houten glibberige loopplankjes. Aan het einde volgt een smal, stijl en vooral spekglad bruggetje.

In Egmond besloten we een stuk over het strand te lopen. Het was mooi zonnig en aanvankelijk was het strand mooi beloopbaar. Voorbij de communicatietoren werd het snel minder en Rinus gaf aan dat het beste er vanaf aan het raken was. We banjerden de duinopgang op en achter de duinen ging het richting strandopgang Bakkum.

Hier namen wij de situatie goed in ogenschouw. Waar kun je het beste een drankpost opstellen. Kun je er met de auto komen. Zouden de terrasstoelen er nog staan in januari, dat soort zaken hielden ons bezig. Rinus schoot een aantal foto's voor de website. In een rustig tempo ging het verder door de bossen bij het PWN gebied. Aan Rinus zag ik wel dat het moeilijker ging, het plan werd gewijzigd en het was nu mooi dat de fiets van Rinus op station Castricum stond. Daar even een lekkere boterham met pindakaas gegeten. Het ging nu op naar de schuilplaats van de Nachtwacht waar Rinus al eerder over schreef en al spoedig waren we bij "Huize Rinus". Ik tankte even wat limonade en at een banaantje. Het eindoel was station Castricum, bij camping Geversduin liep ik nog zeker een kilometer verkeerd en zo kwam ik geschat op een totaal van een kilometer of 37. Totaal was dat zo'n 4 uur lopen en weer prima in de pocket ter voorbereiding op Spijkenisse.

Deze blogpost heeft een ietwat cryptische titel, daar heb je helemaal gelijk in, vooral als je geen twittervolger van mij bent. (johannesdeloper@twitter.com) FMTR staat voor full moon trailrun. Ik kwam dit fenomeen op het spoor bij het volgen van het twitter account van Esther - @12triathlon

 

Het leek me een avontuurlijk idee bij donker en idealiter bij volle maan met een leuke groep mensen door de natuur te banjeren. Leo, Esther, Gert had ik kort tevoren nog mee gelopen bij de UHT, verder liepen voor mij bekende twitteraars als Runningronald en Ironlady mee.

 

Het verzamelpunt was een Duinboerderij in Wassenaar, helaas was er geen volle maan en was het daar pikdonker. Alle groepsfoto's hadden volgens mij weinig kans van slagen door de duisternis. Het was een beetje spookachtiggezicht al die reflectiehesjes, lampjes en oplichtende hardloopkleding. Haagse twitteraar Leo was onze gids en gastheer in zijn eigen loopgebied. Lekker zigzaggend liepen we door een licht glooiend bos- en duingebied. Na een kilometer of 4 kwamen we op het strand. Het was een indrukwekkend gezicht al die hoofdlampen in het pikdonker. Misschien maar 2 km van de Scheveningse Pier konden we die contouren niet zien, vanwege de toch wel dikke nevel.

 

Het laaste stuk strand was even ploeteren, met m'n 5Fingers, of was het door mijn grotere gewicht? Ik zakte steeds schuin weg in het stuifzand. Het is telkens weer leuk te horen wat iedereen zoal gelopen heeft en nog gaat lopen in de toekomst. Uiteindelijk vonden we weer makkelijk ons beginpunt terug. 't Was een leuk idee, volgende volle maan is 10 dec, zou ie dan weer schijnen?

 

Al 56 jaar ben ik de 11e van de 11e jarig. Maar nu was het bijzonder, want deze keer viel mijn verjaardag op 11-11-11. Aanvankelijk had ik het plan een loopje te organiseren met de bedoeling de feestelijke datum met anderen te delen. Die organisatie viel een beetje in het water. Maar niet getreurd er werd toch gelopen. Mijn vaste loopmaatje Bodil wilde mij tracteren op een verrassingsloopje.  

 

Haar TomTom voerde ons naar Heemstede ofwel de Amsterdamse Waterleiding Duinen. Het leuke van ons kustgebied is dat of je nu in Schoorl, Bergen, Egmond, Castricum, Santpoort of Heemstede loopt, het is overal weer totaal verschillend. Opvallend bij de Waterleidingduinen is, dat het vrij wild is en bomen gewoon omgevallen blijven liggen. Dat geeft een beetje een Olie B. Bommel natuur. We liepen de gele en de blauwe wandelroute. Met een beetje fantasie is dat 11.11 km. Om 11 uur 11 zaten we achter de koffie met appelgebak in Uitspanning de Oase en werd ik getracteerd op een leuke verjaardagskaart en een hardlooptegoedbon. Mijn dag kon niet meer stuk!

Gisteren wilde ik voor mijn avondrondje eens een nieuwe route van zo'n 20 km gaan lopen. Dinsdag had ik al een afstand net iets meer dan een halve marathon gelopen, maar met een rustdag er tussenin moest dat te doen zijn. Van die dinsdagavond loop, deed ik 10 kilometer op blote voeten. Ik vind het lopen op blote voeten een enorme uitdaging, maar ik wil het zeker niet gaan overdrijven. Vooral bij slecht asfalt, krijgen mijn voetzolen het zwaar te verduren. Gek genoeg is het niet eens pijn te noemen, het is meer een tinteling die een dag of twee aanhoudt en dan weer wegzakt. Dat was de reden, dat ik nu startte   op 5Fingers.   Die nieuwe route waar ik naar opzoek was, wilde ik ook gaan verkennen als nieuw tracé voor mijn blote voeten project. Je kunt hiervoor heel goed kijken op sites voor skeelerroutes. Skeeleraars en blote voetenlopers hebben belang bij zo glad mogelijk asfalt.

 

Mijn oog viel op een route rond het alkmaardermeer, die zou zo'n 20km zijn.     Bij het intekenen van de route in afstandmeten.nl kwam ik erachter dat een gedeelte van de route er van uitging, dat je met een pontje over het noordhollands kanaal zou gaan. Maar vaart die nog wel in November en dan ook nog 's avonds? Het werd me duidelijk dat het pontje nog vaart tot 8 uur 's avonds.   Ik parkeerde mijn auto vlak bij het NH-kanaal. Natuurlijk vertrok het pontje net van mijn kant af richting overkant. Gelukkig is het NH-kannaal niet meer dan zo'n 25 meter breed en al snel ging de klep weer aan mijn kant naar beneden. Mijn cruise kon, na aan de stuurvrouw 1 euro betaald te hebben, beginnen.. Omdat ik alleen maar 2 euro bij me had, dacht ze dat ik ook weer terug moest met hetzelfde pontje. Ze was aandoenlijk bezorgd dat ik niet meer terug zou kunnen. Een beetje stoer vertelde ik haar dat ik van plan was een rondje om het meer te gaan lopen en dan vanzelf weer bij het vertrekpunt zou komen. Ze zei nog bemoedigend "U ziet er wel naar uit dat u vaker hardloopt" en het Garminknopje indrukkend ging ik op weg.   Het eerste stuk is een kaarsrechte polderweg aan de onderkant van een talud met boven je een verkeersweg. Er stond een redelijk straffe tegenwind, maar bedacht ik me, nu was ik nog fris en ik zou diezelfde wind op de laatste kilometers vanzelf weer in de rug krijgen.

 

Na een kilometer of 4 kwam er een helling en ging ik rechtsaf de brug over. Hier had ik even een paar minuten zicht op het meer. Het gekke van deze route is dat je misschien maar 500 meter uitzicht op het meer hebt en dat je het de verdere 23 kilometer niet ziet.   Hierna volgde een lang stuk over een donker fietspad, het begon een beetje saai te worden. Een poging een paadje te volgen dat iets dichter bij het water liep strandde hopeloos in een doodlopende weg en een stukje strompelen door een weiland, ik moest zelfs nog even over een greppel springen.     Iets dergelijks probeerde ik vlak bij Krommenie nog een keer. Ik kwam nu op een smal avontuurlijk paadje. De soort van hoogovenslakken die hier lagen, waren toch wel pijnlijk aan het worden dwars door de dunne zolen van mijn 5fingers heen. Gelukkig kwam ik wel mooi bij de brug uit waar ik over moest.   Hier even bijtanken van mijn maltodextrose-limonade mengsel en vrolijk weer verder.

 

't Was weer één en al duisternis, gelukkig scheen de maan, maar verder was het een nogal eenzaam loopje. Alleen het buurschap Zwaansmeer bracht wat afwisseling. Het lopen ging heel behoorlijk mijn hartslag bleef mooi laag en het tempo schommelde nu voor de wind op 5:30. Met een beoogd marathontempo van 5:40 was dat toch wel bevredigend. Alleen de laatste kilometers begon ik uit te kijken naar de plek waar het pontje lag. Het pontje kwam dik na tienen in het vizier werkeloos wachtend, de stuurvrouw was natuurlijk al lang naar huis.    

UHT staat voor Utrechtse Heuvelrug Trail. Een trail is een loop zoveel mogelijk door de natuur, over onverharde paden, hellingen en eventueel door beekjes en andere hindernissen heen. Zo erg extreem is de UHT niet, het is tenslotte Nederland.

 

Voor een eerste kennismaking met traillopen is de UHT prima geschikt. Het lopen is ook niet essentieel anders dan lopen bij mij in het kustgebied. Via Facebook en Twitter had ik afgesproken met een 10tal medelopers.

 

Behalve lopers op 2 voeten, deden er ook nog 3 viervoetige canicrossers mee. Net als met Wanno en Storm bij de alternatieve Egmond halve marathon twee jaar geleden was het prachtig te zien hoe “mens en hond” samen op kunnen lopen. Het was trouwens nog best lastig toen Esther het ook even wilde proberen en een helling af moest.

 

Ik wilde de UHT vooral als 30+ duurloop lopen in mijn voorbereiding op Spijkenisse. Het tempo lag mooi en door een aantal pauzes kon ik het eigenlijk verbazingwekkend makkelijk aan allemaal. De route moest voornamelijk op de lijntjes van je Garmin gelopen worden. Op een vijfsprong is dat niet makkelijk en als je stil staat in een bos, tolt de “kompasroos” alle kanten op, je loopt dan al makkelijk een stukje verkeerd.

 

Dat verkeerd lopen was niet meer dan steeds een tiental meters, maar het houdt toch even op. Dat gaf tijd even een plaatje te schieten. Een pluim voor de routemakers! Het is een erg afwisselende route, vrijwel alles bos, een zandverstuiving, een paar heuvels en 2x een mooi open veld waar je via een klein paadje dwars overheen gaat.

 

Ik liep deze keer op m’n 5Fingers. Omdat ik het gevoel heb dat ik daarop het snelste kan lopen, denk ik er over op dit schoeisel Spijkenisse te gaan lopen. Ik wil ze uitgebreid testen in mijn duurlopen. Ik kan wel het idee hebben, dat ik er geen kramp mee krijg, maar dat moet nog wel blijken. Nooit liep ik langer dan zo’n 20 km op 5Fingers. Gelukkig was de stap naar 32 km van de UHT geen probleem.

Ik spreek bewust voor mezelf niet over Vibram Five Fingers maar over 5Fingers. De mijne zijn van het Chinese merk Sky, kosten 26 euro en zijn een perfecte imitatie van de originele KSO’s van Vibram. Ik mag dat denk ik wel zeggen na 300km en het uitlopen van de UHT?

 

De UHT heeft ook nog een barefoot & VFF klassement, niet dat ik daar hoge ogen kan scoren, maar toch is het leuk daar op te komen. Zoals al eerder gezegd, is op blote voeten lopen heel iets anders dan lopen op VFF. Op de site wordt aangegeven dat het parcours uitermate geschikt is, ook volledig barefoot te lopen, maar daar is een waarschuwing op zijn plaats, ik denk dat je echt heel ervaren moet zijn daarvoor. Her en der liggen veel stenen, vaak onzichtbaar onder bladeren. Je komt veel boomwortels tegen. Hier en daar hele bedden met beukennootjes. Sommige paden bestaan uit steenslag en alles bij elkaar vormt dit een hele grote barrière. Diep respect voor Michiel die hem op blote voeten volbracht heeft.

 

O ja als we toch aan het waarschuwen zijn. Ga niet iets eten of drinken in de stationsrestauratie. De eettent daar is op antroposofische inslag opgezet. Op zich niks mis mee, maar als je wilt vermijden 4x te moeten bestellen en niet een bodem van een mueslibol onder je volkoren broodje zalm wilt hebben, moet je daar niet zijn!

 

Kort en bondig de UHT is een aanrader en gister heerlijk met het prachtige weer en het prima gezelschap van lopers en loopsters.

 

Johannes, hoe is je loopcarrière begonnen?  

Eigenlijk al in 1987. Voor die tijd was ik redelijk actief met schaatsen in de winter en fietsen in de zomer. Het leek me toen leuk, aan de eerste vestloop in Alkmaar mee te doen. Ik genoot van de voorbereiding op die loop en het rennen in het Heilooer bos. De loop werd gewonnen door Marti ten Cate, zelf liep ik de 5km net binnen de 30 minuten. Het doel was bereikt en stom genoeg heb ik daarna 15 jaar niks meer aan hardlopen gedaan.  

Maar toch weer opgepakt?  
Ja in die 15 jaar was ik geleidelijk zeker 15kg aangekomen en voelde me niet echt meer lekker in m’n vel zitten. Met anderhalf jaar fitnessen en goed opletten met eten kwam ik weer op m’n oude gewicht. Van dat fitnessen kreeg ik een sterker lijf, maar helemaal mijn ding was het toch niet. Het lopen op de band, bracht me op het idee, ook maar weer eens in de buitenlucht te gaan trainen.  

Hoe was dat in het begin?  
Ik heb het heel geleidelijk opgebouwd, in het begin liep ik maar 1x in de week naast het fitnessen. Met buitenlopen begon ik in mei 2004 en in oktober liep ik mijn eerste 10km. Het is verbazingwekkend hoe snel je progressie maakt. In het begin moest in na 800m even wandelen om op adem te komen bij een 1600m rondje. Die 10km gingen in net onder de 57 minuten.  

Je ging al snel halve marathons lopen?  
In januari 2005 liep ik mijn eerste halve marathon in Egmond. Dat was echt wel een shot in the dark. Midden in de winter met 7km strand en een flink stuk over onverharde glooiende duinpaden. Een paar weken voor die halve ging ik eens bij de plaatselijk AV Hylas kijken. De trainer die van mijn plannen voor Egmond hoorde, vond het een bezopen idee, nu al Egmond te willen lopen. Ik had het daardoor eigenlijk wel gezien bij Hylas, zowiezo wil ik gewoon lekker lopen en hinkstapsprong oefeningen waren toch al niet mijn ding. Die trainer kreeg trouwens geen gelijk, ik liep een keurige, onvergetelijke eerste halve marathon in 1:56. Twee maanden daarna liep in Schoorl in 1:49  

Je eerste marathon?  
Dat was Amsterdam in 2009. Ik had me goed voorbereid, veel kilometers gelopen. In de voorbereidingen ging alles perfect. Ik liep keurig mijn 25km tot 32 km duurlopen bij AV Atos in het Amsterdamse Bos.   De marathon zelf was een unieke ervaring in die zin dat je door de grenzen van je kunnen heengaat en jezelf ontzettend tegenkomt. Tot 28km liep ik keurig in een lage hartslag op een schema van net onder de 4 uur. Daarna ging ik vreselijk verzuren, ik kreeg kramp in mijn kuiten en na 32km werd het heel veel wandelen en met hangen en wurgen lukte me het uiteindelijk in 4:22 te finishen. Het was een overwinning op mezelf toch rennend dat Olympisch stadion te bereiken en in een roes over die finishlijn te komen.  

Je nam voor jezelf de naam Johannes de loper aan en bent gaan bloggen.  
Dat kreeg geleidelijk zijn vorm, ik heb het altijd al leuk gevonden verhalen op papier te zetten, opstellen schrijven op de middelbare school vond ik geweldig. Mijn eerste ervaringen schreef ik op Hyves. Door de blog van Running Ronald, kwam ik er achter dat er een hele community van bloggers actief was.   Dus enerzijds kun je met een blog , de gedachten die tijdens het lopen naar boven komen noteren en anderzijds leer je van allerlei medebloggers, die langzaam aan bekenden worden .Al snel maak je kennis met hen bij allerlei evenmenten.  
Kun je daar een voorbeeld van geven.  
Het leukste was toch wel de BMUT van Léonie, Pieter, Martine en Richard, die in week tijd met steeds weer een wisselend gevolg van bloggers 5 dagen 250 km door Nederland liepen en daarmee heel veel geld voor een kinderziekenhuis in Zuid-Afrika bij elkaar liepen. In het loopgebied van Tiny liep ik er 42.2 km van mee in een ontspannen 6:00 per km tempo.  

In de de Dam tot Damloop zagen we je op blote voeten finishen, wat is daar het verhaal achter?
Omdat ik toch wel redelijk vaak op het strand loop, is het daar begonnen. Ik merkte dat het een mooie loopsensatie geeft door zonder schoenen daar te lopen. Een half jaartje geleden kwam daar een clinic door Léonie ten behoeve van de introductie van de Nike Free plus 2.0 overheen. Dat is een schoen die door minimale demping en minimale hakverhoging het barefootrunning simuleert. Op die schoenen liep ik moeiteloos weg. Ik kwam er achter dat anti-pronatieblokjes en veel demping voor mij alleen maar irritant is. Het blote voeten lopen, geeft veel vrijheid en extra loopsensatie. Het is ook heel uitdagend, je wordt gedwongen veel beter op je looptechniek te letten. Je moet landen op je mid- of op je voorvoet. Ook moet je kortere passen maken, je gaat veel meer op souplesse lopen en minder op kracht. Eigenlijk ga je terug naar het begin van je loopcarrière, je wordt steeds beter en alles gaat steeds makkelijker, ook de euforie van het lopen is weer terug.  

Wat zijn je plannen voor de toekomst?  
Allereerst ga ik in december de marathon van Spijkenisse lopen, ’t wordt mijn 5^e marathon. Het idee ooit een marathon binnen de 4 uur te lopen heb ik nog niet opgegeven. Het hangt van de voorbereiding af of ik daar ook echt voor zal gaan. Een andere optie is mijn 4:06:03 van Berlijn te gaan verbeteren.   Verder ben ik nu aan het bekijken of ik blootsvoetslopend in staat ben de halve van Egmond te gaan lopen. Uiteindelijk ligt mijn focus op het uitlopen van een marathon op blote voeten. Dat zou Amsterdam kunnen worden of één van die prachtige natuurmarathons van de DFW runners  

Johannes, bedankt voor dit gesprek, we hopen nog veel van je te horen!
Dank je, blijf het volgen op johannesdeloper.punt.nl

 

Vandaag op 09-10-11 werd voor de 3e keer de NadineOK run gelopen. Op zich heeft dat niets met mijn 18 jarige dochter Nadine te maken, of eigenlijk toch weer wel. De NadineOK run leek ons een leuke gelegenheid, samen voor het eerst een 10 kilometer te lopen. Nadine Beemsterboer, waaraan deze loop memoreert, was een 20 jarige die volop in het leven stond en slachtoffer werd van zinloos geweld, ze werd door haar ex-vriend met messteken om het leven gebracht. Haar familie besloot een foundation op te richten de Nadine Foundation en daarmee uit naam van deze Nadine organisaties te steunen tegen zinloos geweld en hun Nadine te herdenken. De vader van Nadine Beemsterboer liep toen ze nog leefde weleens hard op het traject, waar nu de NadineOK run wordt gehouden.

 

Een bijzondere gebeurtenis was het hier met mijn eigen Nadine de eerste 10km wedstrijd te lopen. Bij het startschot werd er een kort gedenkwoord uitgesproken door de staatsecretaris van Justitie en Veiligheid, Fred Teeven. Het is goed dat hij hier zijn gezicht laat zien, dat niet alleen hij liep ook mee!
Wij hadden het plan getrokken te proberen onder het uur te lopen. Nadine heeft nog al eens de neiging snel te starten en op het eind in te storten. Nu wilden we op tempo 5:50 weg en zien dat we niet boven de 6:00 kwamen. Al na een km kwamen we in de slipstream van de staatssecretaris. Iemand merkte op "het gaat lekker mijnheer Teeven", waarop hij opmerkte: "je mag wel Fred zeggen hoor", het is duidelijk sport verbroedert, daarom is lopen ook een manier ter voorkoming van zinloos geweld.

 

Na nog een kilometer liepen we langs de staatssecretares, maar niet veel, we bleven zijn karakteristieke stemgeluid eigenlijk de hele race niet ver achter ons horen. Nadine ging ondertussen lekker door, ze moest wel goed haar best doen, maar na 5km zaten we op een tijd van 28:55, mooi op schema. Bij 7 km raakten we het tempo 6:00, we moesten het laatste stuk tegen de wind in, het werd toch even spannend. Zo goed en zo kwaad dat lukte, moedigde ik Nadine aan en probeerde haar zoveel mogelijk uit de wind te houden. Kilometer 8 ging in 5:59, bij km 9 lukte het Nadine weer wat te versnellen, we daverden in tempo 5:51 richting IJsselmeerdijk. We hoorden daar de speaker, en onder aanmoediging van het publiek wist Nadine mooi af te sluiten met een 5:49er. De uitslag was 58:40 maar we mogen daar 10 seconden van aftrekken omdat het even duurde voordat we de startlijn over konden. Tegenover allebij de Nadine's kan ik stellen dat het helemaal OK was vandaag. Overigens finishte Fred Teeven 20 seconden na ons, ook hij bleef keurig onder het uur.

Een impressie van vorig jaar:

 

Aanleiding voor mijn minimalistische lopen, was een blog over de aanschaf van nieuwe schoenen nu een half jaar geleden. Léonie schreef daar toen als commentaar op, dat ik niet van die supercorrigerende, van antiponeerblokjes voorziene pattas nodig zou hebben. Ze zette me er toe aan Nike Free's te gaan proberen. Waarna ik er achter kwam dat ik helemaal geen corrigerende schoenen nodig heb. Hooguit wat correctie van mijn loopstijl.

Onlangs gaf mijn dochter te kennen aan nieuwe schoenen toe te zijn. Tja wat moet je dan? Haar ook betrekken in mijn geloof in zo min mogelijk demping en correctie, of toch gaan voor Asics, Nike of New Balance. Niet van harte maar ik besloot tot het laatste.

Het bleek dat Nadine een neutrale loopster is dus dat is weer mooi meegenomen. Ze wilde wel Nike's maar echt goed passende en goed lopende waren er niet te vinden. RW verkoopt nog steeds geen Nike Free's, waarom niet is mij een raadsel, waarom geef je het monopolie aan Run Today, terwijl er in een stad van 100.000 inwoners geen Run Today is?

Uiteindelijk werden er Nadine een paar knal Roze Asics Nimbussen aangemeten. Ik hoop dat ze er lekker op gaat lopen.

Nadine en ik hebben bedacht op 09-10-11 de Nadine OK run te gaan lopen in Hoorn. Echt waar die bestaat, het is een memorial voor een naamgenote die door zinloos geweld om het leven is gekomen. En onze Nadine gaat vooral ook voor het T-Shirt

Bij het verlaten van de winkel bedacht ik me dat ik het kopen van dit soort schoenen eigenlijk wel achter me gelaten heb, ik ben er gewoon klaar mee, voor mij geen poespas, gelhakken, antiponeerblokjes, haklanding en loodzware schoenen meer.

A.s. Zondag ga ik met een groep van 12 blotevoetenlopers in Doorn lopen. Allemaal mensen die ik   heb leren kennen via het 'BFR-forum' op Chat 'n run. Het lijkt me leuk een aantal medebarefooters te ontmoeten en vooral ook een stukje mee te rennen. Aan de NL kampioenschappen barefootrunning in Tilburg   deden maar 4 echte barefooters mee. Ik schat dat er niet veel meer dan 25 echte barefooters in Nederland zijn en dan is het nog de vraag of ik mezelf daar onder mag scharen.
Meer hierover in mijn volgende blogpost. Op de voorste rij het barefootteam dat in Winschoten heeft gelopen:

Het begrip Sportvasten is op dit moment erg hot. Runnerworld besteedde er vorige maand aandacht aan. Op de blog van Esther lees je hoe ze gewicht verloor en zich fitter voelde door deze trainingsmethode (je mag het geen crashdieet noemen.)

 

Runningronald wil er na zijn Eindhoven Marathon mee gaan beginnen en ruimt op zijn blog ruimte in voor een gastblog van Twitia, waar het één en ander wordt uitgelegd. Op het Chat 'n Run forum loopt een verhitte discussie tussen voor- en tegenstanders van sportvasten.

 

Wat is sportvasten? In een periode van 10 dagen stop je het gebruik van koolhydraten (brood, suikers, rijst, pasta). Je mag eerst 3 dagen nog wat vis, noten en fruit. Daarna word je een week op sap en voedingssupplementen gezet. Een pakket wat inclusief begeleiding op zo'n 200 euro komt. De bedoeling is dat er een zogenaamde 'metabolic' switch plaatsvindt.

 

In deze periode moet je elke dag intensief sporten, alcoholgebruik is streng verboden.   Je kunt dit rustig een cold turkey noemen. Het type spieren dat normaal door koolhydraten wordt gevoed, wordt er toe aangezet te gaan werken op vetverbranding. Dat is het idee. Ook val je er van af en zou je je beter gaan voelen en gaat de VO2 max omhoog.

 

Om een aantal redenen ga ik dit niet doen. Ten eerst heb ik een uitstekende gezondheid (overigens een vereiste om ook maar te kunnen beginnen met deze methode) Wil ik mijn gezondheid riskeren voor zoiets? Nee eigenlijk niet, zelfs als sportartsen dit niet de grond in geboord hebben. Mijn gezondheid is belangrijker dan mijn sportprestaties. Lopen is voor mij in de eerste plaats fun, een dergelijke beproeving lijkt mij gewoon geen fun...

 

Wil ik dit mijn omgeving aan doen? Nee eigenlijk niet. Moet ik op mijn werk zeggen, nee ik hoef geen tompouce als iemand jarig is? Moet ik het gezellige biertje na afloop van de Groet uit Schoorl loop voortaan afslaan? Moet men bij mij thuis ineens pasta, aardappelen, brood, rijst van het menu gaan schrappen?

 

Dan het pakket voedingssupplementen. Het riekt naar zakkenvullerij. Veel dieetproducten, vitaminenkuren hebben eenzelfde insteek. Het maakt me wantrouwig. We weten van veel dieeten dat ze over een langere periode niets uithalen en dat er een jojo-effect optreedt. De enige weg naar een gezond gewicht, is gevarieerd en verstandig eten en maat houden in combinatie met voldoende beweging. Hardlopers doen dit volgens mij van nature al.

Vlak voor de finish op de Peperstraat stond Raymond Sneekes me keurig op te wachten. We hadden dat zo afgesproken, want het regende gewoon veel te hard om stil te staan tijdens mijn ‘schoenenwissel’. Hij kon echtgenote ‘@Hardloopmuts’ – Patricia mooi inseinen voor het nemen van wat foto’s. Kortgezegd ze heeft dat prima gedaan, zie hier het resultaat.  

 

Nog steeds in de stromende regen liepen we door naar de tassenuitgifte en spraken af elkaar bij de sporthal weer te ontmoeten. Oei mijn AH-zak lag niet waar hij liggen moest. Eerst maar even weer die 5-Fingers aan mijn voeten wurmen. Daarna ging ik even checken of ik niet met mijn domme hoofd de zak bij een verkeerde vrachtwagen had afgegeven. Conclusie Damloop is leuk, maar de massaliteit is minder. Uiteindelijk bleek mijn zak onder een andere zak te liggen en op de verkeerde plaats, en had ik me niet in de truck vergist.

 

In de sporthal ging ik op zoek naar mijn medestanders, en weer raakte ik in de massa verloren. Allereerst maar even wat droogs aan. Ik zocht alvast mijn NS kortingkaart op. Als een flits schoot me ineens te binnen dat ik niet uitgecheckt had op Amsterdam CS. Kennelijk was ik te geanimeerd in gesprek geweest met de dame die voor Kika ging lopen, dat dat me helemaal ontschoten was.  

Ook bedacht ik me dat je nog tot 6 uur naderhand kunt uitchecken. Daar was dus nog tijd voor en ik toog op weg naar het station. Nu bedacht ik me ook dat dit een aardige omissie is voor hardlopers. Je kunt dus met de trein vanuit station A naar B reizen, vervolgens niet uitchecken en dan ergens op station C dat ligt tussen station A en B weer instappen.  

 

In aanloop naar Spijkenisse zal ik ooit een keer de trein pakken naar Hoorn en teruglopen naar Alkmaar. Je zou dan op de terugweg langs Alkmaar-Noord kunnen lopen en daar uitchecken. Welbeschouwd is het flessentrekkerij, maar het systeem is daar duidelijk niet waterdicht.  

 

Wat blijft na deze Damloop, is het goede gevoel over het lopen op blote voeten. Het is denk ik niet de laatste keer dat ik dit gedaan heb. Een marathon in december komt nog te vroeg om op blote voeten te lopen, maar Egmond in januari ligt in de mogelijkheden. De 7 km over het strand en de 3 km door de duinen zijn de meest ideale ondergrond, die je maar kunt wensen. De klinkertjes van de van Oldenburghweg zijn zeker te doen en met door de berm lopen ook nog te vermijden. Blijven nog over een paar kilometer asfalt door het dorp, ik zal die eens onderzoeken, bij een positieve beoordeling volgt het “ït giet oan”.