Op je blote voeten de marathon van Rotterdam lopen, de 60km van Texels of wat gewoner het rondje Tilburg lopen dat kan. Alleen dat doe je niet zomaar, je voeten moeten er aan wennen en last but not least ook je looptechniek moet je daarvoor veranderen.
Maar zomaar een paar kilometer op het strand rennen dat gaat best. Het lijkt me leuk daarvoor eens een keer als gastheer op te treden. Iedereen die dit leest is uitgenodigd het lopen op blote voeten eens een keer te proberen.
Het idee is om op zaterdag 1 juni vanuit Bergen  aan Zee eerst 1 km naar het zuiden te rennen dan om te keren naar het beginpunt en vervolgens van daaruit 3km naar het noorden te rennen naar de Kerf en weer terug naar Bergen.  Aan de start kun je een paar loopschoenen neerleggen en zelf besluiten of je het bij een debuut van 2km laat of gewoon 8km op het strand gaat lopen.
Het mooie van lopen op het strand is, dat zand toegefelijk is bij het lopen met niet helemaal de juiste techniek (haklanding) en zacht is voor je blote voeten. Als je bang bent voor het schuren van het zand, raad ik je aan wat Vaseline onder je voeten te smeren, dat helpt heel aardig.
Lopen op het strand is heel wisselend, de ondergrond kan hardverend zijn maar ook zuigend modderachtig. Het kan aangenaam warm zijn of stormachtig koud. Soms is het druk, vaak loop je als eenling door weidse vergezichten over zee.
Laat me via Facebook of een mail aan Johannesdeloper@hotmail.com  weten of je zin hebt mee te lopen, vanzelfsprekend ben je als ‘ervaren blote-voeten-loper’ ook van harte welkom.

Dit jaar werd er in het kader van het sportevenement rondje Tilburg het open EK barefoot & barefootstyle running gehouden. Vorig jaar deed ik al mee aan dit evenement op de 10 km. Een halve marathon lopen op asfalt leek me nog iets te veel maar de 13 km dat moest kunnen, dacht ik. Het leuke van dit soort evenementen is dat je eens niet met 1 of 2 blote voeten lopers aan de start staat. Zo te zeggen loopt hier de " crème de la crème " van het blote voeten gebeuren. Ruw geschat deden er vandaag van de ongeveer 50 actieve blote-voeten-lopers een 15tal mee aan dit evenement. Er waren met de barefoot-style-lopers totaal 53 deelnemers.

De echt blote-voeten-lopers mochten helemaal voorin starten. Lekker relaxed liep ik samen met "Oerloper" George mijn eerste 3 km. Het was leuk met deze "pionier van het blote-voeten-lopen" op te lopen. Hij begon al 12 jaar geleden hard te lopen op blote voeten, toen dat nog veel minder dan nu geaccepteerd werd. We liepen een mooi tempo van strak 5:30. Ik voelde na die 3km dat het wel wat sneller kon en raakte George daar kwijt. In het begin zaten er een paar echt gladde stukken asfalt in, maar na een kilometer of 5 begon ik het langzaam steeds beroerder te ervaren.

Het asfalt was niet echt heel beroerd om met blote voeten op te lopen. Maar bij mij begon het na een kilometer of 10 te schuren, ging het moeizamer, zo te zeggen was de sjeu er een beetje vanaf. Mijn tijden gingen richting 5:55. Ik begon zoveel mogelijk op de strepen te lopen, want verkeersstrepen zijn gladder dan asfalt. Er waren maar weinig bermen om naar uit te wijken. Weliswaar liep er zo hier en daar een fietspad dat beter was dan het korrelasfalt, maar om nu achter het ruim aanwezige publiek langs te lopen is ook weer zo wat.

Gelukkig lukte het nog prima het parcours uit te lopen op de manier zoals boven aangegeven. Een echte eindsprint zat er nauwelijks nog is. Dat was ook niet nodig, na kilometer 2 heb ik geen enkele blote-voeten-loper meer ingehaald en werd ook niet meer zelf ingehaald. Mijn tijd van 1:12:11 was goed voor een 18e plaats (van de 28) op de EK lijst, waar ook nog de barefootstyle-lopers op stonden.

Helaas heeft de organisatie geen notitie van de echte blote-voeten-lopers gemaakt. Ik schat dat ik 4e ben geworden in dat klassement. Aan de finish was het een vrolijk weerszien en ontmoeten van ander "barefooters". Joost en Keimpe waren samen als snelste blote-voeten-lopers bij de halve marathon gefinished. Paula IJzerman liep trots als een pauw rond met een "1e Dame"  diploma. Kortom ondanks de laatste zware kilometers een geslaagde dag.

Wat mij nog rest is de aardige geste voor alle finishers van het barefootklassement te vermelden. We kregen een mooie fles Barefootwine kado - eindelijk eens een prijs!

Bier en hardlopen is een combinatie die vergezocht lijkt, maar kijk je zo wat rond zijn er veel hardlopers die graag een biertje wegdrinken. Niet dat er zoveel ingenomen wordt, want een stevige bierbuik zit al gauw in de weg. Het is meer iets van genieten. Eén of twee speciale biertjes dat kan prima, het zijn tenslotte ook koolhydraten, die aangevuld moeten worden na de wedstrijd. En wat is er aangenamer dan na een succesvolle loop nog even goed nazitten met een heerlijke Westmalle Triple of een Texelse Skuumkoppe?

Een paar weken geleden zaten mijn vrouw en ik naar een programma op de Belgische TV te kijken waar het genieten van een speciaal biertje, het bezoeken van brouwerijen en het gezellig eten in kroegen op het Vlaamse platteland werd gepropageerd. Dat leek ons wel wat en zo gingen mijn zoon Guido en Léontine en ik op stap voor onze eigen Belgische Biertour.

De eerste stop was Moortgat, de naam alleen al, bij Moortgat wordt als bekendste bier Duvel gebrouwen. Heb ik in mijn studententijd leren drinken en schenken door studiemaatje Peter uit Zeeuws-Vlaanderen en blijft één van mijn favoriete Belgische bieren. Het was een interessante rondleiding, een mooi verhaal en indrukwekkend al die Duvelflesjes met een duivelse vaart door de achtbaan van de flessenvulafdeling te zien vliegen.  Leuk weetje is dat de brouwers van Moortgat het al vlak na de eerste wereldoorlog ontwikkelden, maar het te sterk vonden voor de toenmalige bierconsument. Ze hielden het apart voor speciale brouwersgelegenheden. Pas ergens in de 60er jaren kwam "den Duvel" op de markt.

Natuurlijk kon er in het brouwerijcafé ook geproefd worden. Ik hield het bij ééntje de speciale Triple Hop, komt pas over een paar weken op de markt. Is een beetje bitterder dan de gewone Duvel, maar zeer zeker niet verkeerd.

We shopten nog wat in de speciale Duvelwinkel, reden wat rond, aten een hapje en gingen op weg naar de volgende brouwerij, waar Delirium Tremens wordt gebrouwen. Hier werden we door een kleine wat oudere man in een witte jas verwelkomd. Trots op zijn vak, een brouwer in hart en nieren. De groep was kleiner en hier in de Huygenbrouwerij kregen we veel meer te zien van het brouwproces, de vergisting en hoe het bier gemaakt werd.

Het ging trapje op trapje af, door gangetjes, overal buizen, tanks, mout- en hop opslag. Het was een speciale reukervaring, broodgeur afgewisseld met zoet weeïge lucht tot de geur van een kroeg waar de avond ervoor stevig doorgezopen is.

Ook hier weer een proeverij, weer eentje deze keer voor de Bob. Ik ging voor de trots van de brouwerij, de Delirium Tremens. Was niet verkeerd dat bier. Voor 7 euro waren we hier te gast, kregen een rondleiding van een uur en mochten een uur drinken wat we wilden.

De volgende ochtend waren we al vroeg uit de veren en maakten een verfissende wandeling door het prachtig mooie centrum van Gent. Rond het middaguur gingen we met de Trein naar Brugge. We hadden hier een speciale biertour geboekt, waar we met een busje langs een 5tal westvlaamse kroegen werden rondgereden. We kregen "zuurvlees met frieten" voorgeschoteld.

De tour bestond niet alleen uit het proeven van lekkere biertjes, maar ook uit allerlei behendingheidsspelen. De eerste test was het met zo min mogelijk slagen een spijker in een boomstam rammen. Ondanks de handicap die ik als man kreeg toebedeeld, kon ik mezelf gemakkelijk naar een voorsprong slaan. Die hield ik tot de laatste ronde vast. Maar die pillendraaier aankomend apotheker van een zoon van me had veel meer gevoel voor het inschatten van gewicht van een aantal blokjes dan ik. De tour was in elk geval de moeite waard. Verder deden we aan het eind van de middag nog wat sightseeing Brugge.

Voor de volgende dag stond Leuven op het programma. Hier wordt jaarlijks het Zythos Bierfestival gehouden. Dat is niet zo maar iets. Het was deze keer de 10e editie. Als je binnenkomt koop je een glas van 15cl en voor 1.40 koop je een aantal muntjes voor het aantal glazen dat je wilt proeven. Voor liefhebbers van Belgisch bier en echte kenners is dit het Walhalla. Er waren meer dan 100 brouwerijen en je kon over de 300 biersoorten proeven.

Je kunt als festivalbezoeker meedoen aan het beoordelen van de gebrouwen bieren. Uiteindelijk komt hier een winnaar uit voort, wat natuurlijk voor die brouwerij een prestigieuze waardering is. Het leuke is dat je al snel met allerlei medebezoekers in gesprek raakt en van elkaar tips over neemt. Een andere tactiek die ik volgde was goed kijken waar veel mensen in de rij stonden voor een biertje. Mijn festivaltrophee gaat naar Cumulus Magna. Al naar gelang de tijd vorderde kwam de stemming er steeds beter in, wonderlijk genoeg heb ik geen ladderzatte bezoekers gezien. Duidelijk blijven speciale bieren toch bieren om van te genieten en niet om je er helemaal in te bezatten.

De laatste dag, bekeken we Leuven, een mooie oude stad, vergeet vooral niet de Pieterskerk, het stadhuis en het Groot Begijnenhof te bezoeken als je de kans krijgt.

Als geschoeid loper zul je denken dat het nauwelijks te doen is, lopen op je blote voeten op keihard beton. Maar eigenlijk is het één van de beste ondergronden om op te lopen.

Afgelopen zondag liep ik over bosbaden en dan is het lastig soms, al die takken, steentjes en dennenappels te vermijden. Beton is mooi vlak en overzichtelijk schoon. Omdat het de hele dag zonnig was geweest, voelde het beton ook behagelijk warm aan. Wat vooral het mooie aan beton is, dat je er heel goed op je looptechniek kunt oefenen. Losjes regelmatig lopen, rechtop en keurig op het juiste punt landen.

Een punt van focus was ook het moment van grondcontact zo kort mogelijk te houden en te voorkomen dat mijn tenen en hak als een stuk schuurpapier over het beton zou slippen.Blaren krijg je - en zeker op beton - als je met je tenen gaat afzetten of als je hak in een horizontale richting over de bodem schuurt.

Het door mij uitgekozen betonpad is een fietspad dat loopt van de rotonde bij Franschman in Bergen tot de volgende rotonde in Bergen aan Zee. Het is precies 2,25 km lang en ik wilde dit pad totaal 2 keer heen en 2 keer terug lopen. Het aardige is dat het hele pad licht glooiend is. Je begint bij 0m gaat omhoog naar 25m en dan ook weer heel geleidelijk naar 0 meter. In de duinen zijn de meeste hellingen kort en stijl. Dit gaat meer ongemerkt, je kan tempo blijven lopen maar als je 500meter met een procent of 3 a 4 omhoog loopt merk je dat je behoorlijk intensief bezig bent.

De eerste kilometer was er één van even kennismaken van mijn voeten met de ondergrond. Hij ging in 5.55m. De 2e ook zoiets maar nu steeds geleidelijker omhoog. Het voelde goed, weer naar beneden kon er een schepje bovenop. Het voelde zelfs zo goed dat de volgende kilometers, zowel omhoog als omlaag steeds verder onder de 5:40 en vervolgens 5:30 gingen. De laatste kilometer ging in 5:06. Normaal loop ik op het moment helemaal niet zo goed. Een maand geleden liep ik door een vervelende slijmbeursontsteking 3 weken niet en kwam mede door allerlei feesten en partijen 4kg aan. Maar in waan van het moment en de euforie van niets aan mijn voeten, liep ik een gemakkelijk hoog tempo.

Mijn trainingsdoel nu is het open NK en EK barefootrunning op 5 mei in Tilburg. Er komt een speciaal blote klassement. Het leuke is natuurlijk ook dat je daar weer eens andere blote-voeten-lopers tegenkomt die je kent van eerdere evenementen of van het mooie forum op Chat'n run.

Beter iets te voorzichtig nu dan weer uitgeschakeld worden door een hernieuwd opspelende knie, dat is het motto is nu. Maar tot een uurtje lopen op een onverhard parcours dat moet kunnen was mijn inschatting. Vroeger kon je via Hyves allerlei enquetes initiëren. Je zou dat zo kunnen opzetten:

Is het verstandig van Johannes de Loper nu al op blote voeten te gaan lopen:
a) het is nooit verstandig BV te lopen
b) vanzelfsprekend met BV lopen belast je je knieen minder dan met schoenen met demping
c) Geweldig, mag ik meelopen
d) Ik stuur een mailtje naar je thuisfront om je van die dwaze ideen af te brengen.

(b is het correcte antwoord, voor c en d ben je al te laat)

Een altijd mooi en uitdagend parcours van een kilometer of 12 is de route die we vorig jaar met de FMTR liepen. Je start bij duiningang de Diederik tussen Egmond en Bakkum. Ondanks de 600.000 paastoeristen, kom je er daar niet meer dan een stuk of zes van tegen. Het leuke is dat je afwisselend door het bos, over een grote zandverstuiving, over een idylisch klinkerpad, door de duinen over het strand en dan weer in omgekeerde volgorde over al dat moois terugloopt.

Wil je het zelf proberen volg de gele pijltjes tot dat je de strandopgang ziet, keer bij Bakkum om, volg het duinpad naar het noorden, ga links af en pak de gele pijltjes weer op.
Als je dan toch verdwaald geeft het niks, want het is gewoon overal mooi. Verder is het heerlijk glooiend en dat is goed voor iedereen die een pesthekel heeft aan intervallen, maar toch niet steeds in dezelfde versnelling wil lopen.

Heb je een klein beetje ervaring in het lopen op blote voeten, dan moet je hier zijn, eigenlijk zou ik hier helemaal niet meer op schoenen willen lopen. Tenzij het vriest of dik gesneeuwd heeft natuurlijk. Afgelopen zaterdagmorgen was dat trouwens nog het geval, maar 's middags deed de zon meer dan zijn best. Geen vlokje sneeuw meer te zien en de zonkracht maakte de bodem zo hier en daar behaaglijk warm.

Op het strand werd ik langzaam ingehaald door een geschoeide loper. Lekker voor de wind lopend in tempo 5:37, had ik hem wel bij kunnen houden, maar ach waarom zou ik? Het strand werd iets zwaarder en ineens liep ik weer iets in op die loper. Ik gniffelde inwendig, want op het strand liep deze meneer met de best geoutileerde voetbedekking QED. Bij een mui zag ik hem een geweldige sprong maken en ik denk dat hij met droge voeten overkwam. Zelf nam ik niet de moeite van zo'n sprong, van die 2 seconden zeewater merk je eigenlijk nauwelijks iets.

De volgende mui was wat breder. Mijn voorganger moest ook uit de sokken en schoenen. Ruimschoots na mij liep hij de duinopgang naar Bakkum op. Het lopen op mijn knie stemde me tot tevredenheid, de bewegenlijkheid is nog wat minder dan links, maar verder is het goed genezen. Niet meer rood, niet meer dik en zeker niet meer pijnlijk. Ook niet de volgende dag trouwens. Wat ik 3 dagen later merkte, was dat er zich een doorntje naar binnen had gewerkt onder mijn voet. Niet BV-lopers hebben het altijd over glas, eigenlijk overkomt dat je niet. In het duingebied valt af en toe een doorn niet te voorkomen. Je merkt niet dat het je voet in gaat. Na een paar dagen gaat het wat ontsteken en met een naald en een beetje knijpen, schiet hij er zo weer uit en is feitelijk het leed meteen geleden.

Prepatellar bursitis is de latijnse benaming voor een slijmvliesontsteking in de knie. In je knie zitten een aantal zakjes, die dienen om de kniegewrichten, pezen en spieren soepel te laten bewegen. Gaat dit niet soepel, dan vullen de zakjes zich met vocht en in een ernstiger geval kan het gaan ontsteken. Het is eigenlijk geen specifieke hardloperskwaal, zoals bijvoorbeeld een lopersknie, waar de kwetsuur aan de buitenkant van de knieontstaat. Het wordt genoemd als een beroepsziekte voor stratenmakers, tapijtleggers en interieurverzorgsters.

Bij mij is deze slijmbeursontsteking al meer dan een jaar geleden ontstaan. Eerste oorzaak was een val op mijn knie bij het schaatsen. Er lagen veel scheuren in het ijs en de enige keer dat ik omkukelde knalde ik nogal hard op mijn knie. Gaandeweg kwam en verdween weer een eigrote bobbel onder mijn kniegewricht. Alleen bij lang lopen en dan nog vooral op asfalt kwam de bobbel geregeld op. Hij irriteerde niet en was doorgaans de volgende dag weer verdwenen. Eigenlijk besteedde ik er niet zoveel aandacht aan.

Tot zo'n 4 weken geleden. Op mijn hak was een vervelende grote blaar onder een dikke laag blotevoetenloperseelt ontstaan. Genoodzaakt tot lopen op mijn tenen, zorgde er voor dat ook mijn kuit en in een later stadium mijn knie op een andere manier belast werden, dan gewoonlijk bij midvoetslanding. Het is over het algemeen niet verstandig, in een blaar te gaan prikken, maar in mijn geval kon dat vocht geen kant op en besloot ik toch maar een naald ter hand te nemen.  Met een veegje betadine erop dacht ik dat die naald steriel genoeg was, maar dat viel tegen. De blaar begon nog meer te ontsteken en kennelijk was er een Streptokokken of andere ongenode bacterie naar binnen geslopen. Het al wat warme bursitisgebied, heette de bacterie hartelijk welkom. In een paar dagen tijd was mijn knie anderhalf keer dikker dan normaal, vuurrood en kostte het moeite nog normaal de trap op te lopen. Op het moment dat dit ook nog eens 38.6 graden koorts verooorzaakte, was het duidelijk dat dit niet vanzelf met wat rust overging.

Bij mijn huisarts kreeg ik meteen op mijn donder, dat ik niet eerder was gekomen en zette ze me op een 10daagse antibioticakuur. Heel langzaam trok de infectie en de stramheid uit mijn knie. Aanvankelijk was een 20 minuten durend middagpauze wandelingetje al ver zat. De kuur zit er nu op. Bijna 3 weken stilzitten en gewoon eten, hebben me 4kg zwaarder gemaakt. Het wordt echt tijd weer te gaan lopen. Vanavond wil ik een rondje van 1600 meter proberen, dat ik 8 jaar geleden geregeld liep helemaal aan het begin van mijn hardloopcarriere. Moet kunnen, voor de zekerheid toch mijn knie maar een beetje inzwachtelen en de Nike Free's aan voor de demping. Op een nieuwe blessure zit ik echt niet te wachten.

Ongeveer een maand geleden werd er door een aantal wetenschappers van het UT 2Center for Orthopedic Research and Education een onderzoek gepubliceerd met de titel Foot Bone Marrow Edema after 10-week Transition to Minimalist Running Shoes. Wat zoveel wil zeggen als opgezette voeten door overtraining bij overgang naar lopen op bijvoorbeeld Vibram fivefingers.

Het onderzoek werd gehouden onder 36 ervaren lopers die al jaren op traditoneele hardloopschoenen liepen. 17 bleven dat doen en 19 kregen een 10 weeks trainingsprogramma voorgeschoteld waarin ze werden getransformeerd tot het lopen op Vibram Fivefingers. Dus op schoenen met een vlakke zool met weinig demping.

Bij 9 van de 19 proefpersonen werd in de voet een toename van het beenmerg vocht oedeem gemeten een voorloper van een stressfracture, je zou het overtraindheid kunnen noemen. De conclusie in het artikel is dat je meer dan 10 weken nodig hebt voor transitie naar het lopen op Vibram Fivefingers.

Eigenlijk is iedereen het daarover wel eens, of je nu een pure blote voeten loper bent, iemand van Vibram zelf of een appert tegenstander van alles wat riekt naar minimalistisch lopen.

Daarna gaan de meningen uiteen lopen. De schoenverkoper die voor zijn $$$$ & €€€€ afhankelijk is van ASICS cs kan mooi zeggen: zie je wel die hele hause van  minimalistisch lopen, is alleen maar schadelijk, demping en alles daaromheen is dik noodzakelijk.

Je kunt ook zeggen 10 weken is niet lang genoeg voor een transitie naar lopen op minimale schoenen. Je zou het nog een stapje verder kunnen stellen, het gaat niet om de schoenen, maar vooral om de manier van lopen. Als je op minimale schoenen wilt lopen kun je dat niet doen zoals je loopt op 'dikke schoenen' dat vergt meer dat 10 weken.

Blote voeten lopers kijken daar weer iets anders tegenaan. Het is leuk de discussie hierover te volgen op het levendige BFR-forum van de Chat-n-run website

Er wordt hier verwezen naar wielrenners, die grote gevolgen vrezen als hun zadel op 69 danwel 70 cm hoogte staat, dan mogen wij ook wel voorzichtig zijn als we met een 4cm lagere hak gaan lopen. Ook wordt er verwezen naar een complotstrategie van de grote schoenenmerken, die dit soort onderzoeken zouden financieren om het minimalistische lopen hiermee te dwarsbomen.

Oerloper George zegt het heel fraai zo:

Blootsvoets lopen is door mij bijvoorbeeld nooit gebracht als redding, maar als ont-dekking en ik ken vele bv lopers die het gewoon leuk vinden en genieten....meer dan op schoenen....

Toplopers liepen altijd al en lopen nu nog steeds op minimalistische schoenen

Bv lopen hoeft zich niet te bepreken tot gras en zand, eigenlijk helemaal niet, ik loop het liefste in de natuur vanwege de natuurbeleving en in de natuur zijn er allerlei ondergronden, en er zijn genoeg bv lopers die vooral op de weg lopen.....

maar ik besef ook dat er een heleboel mensen waren en zijn die hopen dat minimalistische schoenen of bv lopen een verlossing met zich mee brengt, een verlossing van blessures. Soms is dat ook zo, er zijn een heleboel mensen die door die verandering weer naar hun lichaam zijn gaan luisteren, maar als je dat niet doet en je kreeg je blessures omdat je bijvoorbeeld te veel liep of verkeerd liep, dan ontstaan diezelfde blessures natuurlijk nog steeds.

Er is geen oplossing voor niet naar je lichaam luisteren....... [...]

Zelf denk ik er het volgende over: We weten allemaal dat hardlopen blessuregevoelig is en dat blijft met en zonder schoenen. Net zo goed dat ik daarom niet alleen maar  ga wandelen of zwemmen. Ik ga zeker geen schoenen aantrekken om die reden en al helemaal geen schoenen met dikke hakken en 4dubbele demping van 400g.
Lopen op blote voeten is in de eerste plaats sensatie. Je moet weer iets leren wat wel in je genen zit, maar wat je nooit naar boven gehaald hebt. Elke stap is overwogen. Bij gewoon lopen, let je op je ademhaling en dosering van je krachten, waar je bij blote voeten lopen let op een lichte pas en een dosering van de krachten die op je lichaam blootstaan en de samenstelling van de ondergrond hoe jouw voetzolen dat aan kunnen.
Die euforie lees je wel bij lopers die dat al langer dan 10 weken doen en ik denk dat we daarom over dit onderzoek onze schouder maar gewoon moeten ophalen.

Het waren 2 chaotische weken in aanloop naar de Sallandtrail 2013. Nooit heb je iets en dan ineens  3 kwetsuren tegelijk. Het werd een tijd van rustig aan afwachten wat kan en wat niet kan. Ik ben toch een beetje een ouwe Landrover, hard gaat ie niet, maar om hem stuk te krijgen moet je erg je best doen en de simpele techniek is gelukkig weer makkelijk te repareren.

Alleen het wilde plan de hele 25 km op blote voeten te trailen dat ging echt niet. In het zwembad van Nijverdal waar de start  was, zag ik al snel allerlei bekenden van Twitter, Faceboek, eerder Trails en andere gelegenheidsloopjes. Als een ceremoniemeester liep Bertus op zijn eigen trailfeestje rond en schudde iedereen de hand, wat hij trouwens nogmaals deed aan de finish.

Wel zeker 4 keer werd me voor de start gevraagd of ik niet op blote voeten ging. Meer en meer kristaliseerde zich het plan, dit gewoon de laatste 5km te proberen. Ik zou overigens niet de enige loper zijn op blote voeten. Vincent, die ik kende van een blotevoetenlopers run in Doorn anderhalf jaar geleden, beet de spits af en liep de Salland Trail van het begin tot het einde op blote voeten. Waarvoor mijn respect en hulde.

Makkelijk was het niet, het had tot de start en ook daarna flink geregend. Op het parkoers waren talloze baggerplassen, de grond was maar net boven nul en het was heel erg uitkijken voor vele boomwortels. Dat gold eigenlijk voor iedereen.

Op de hellingen was het erg oppassen, mijn 5fingers hebben wel wat grip en als het helemaal niet meer gaat zet ik mijn tenen gewoon als een vork in de blubber. Mijn blessures had ik ergens ver weg gezet en verder liep ik vooral op een rustig gevoel en een niet te hoge hartslag. De eerst kilometers liep ik lang vlak achter een trouwe lezeres van mijn blog Rian Stehouwer, die ook op 5fingers loopt. Vlak voor de heuvels voor de verversingspost liet ik het tempo zekerheidshalve wat zakken en verloor Rian uit het oog. Daarna liep ik een stukje in de slipstream van Gerd Noordhoek, maar ook bij dit groepje lag het behagelijkheidsgevoel bij mij op een lager tempo. Ik raakte wat in de achterhoede verzeild, er werd nu geregeld gewandeld heuvelopwaards. Ach, per sé nodig was het niet, maar even uitpuffen even een oog voor de natuur, daar was ook niets verkeerd aan. 

En zomaar dook het bordje 20km op, ik twijfelde geen moment die laatste 5km die moesten en die zouden op blote voeten gaan. Naar mijn inzicht hadden die eerste 20 km qua ondergrond voor mij gekund. Dat gold ook voor die laatste 5 kilometer. Er waren rechte schone zandpaden, daar kon heerlijk gelopen worden. Zo nu en dan ook hier wat blubberstukken. Natte voeten was geen issue, hoewel echt warm waren die plassen nou ook weer niet. De boomwortelstukken vergde extra concentratie bij het lopen, gelukkig wist ik ze allemaal te ontwijken. Zo nu en dan haalde ik nu ook weer een paar lopers in. Kennelijk loop je toch nog makkelijker op blote voeten dan op natte baggerschoenen. Er volgde nog een zandbak en een stukje biljartlaken asfalt. De laatste afdaling deed ik voorzichtiger dan nodig, gewoon bang over mijn eigen voeten te struikelen. Precies 2:45 er over gedaan, geen geweldige tijd, maar wat doet het er ook toe. Het was een geweldige trail en Bertus en alle vrijwilligers bedankt voor de geweldige organisatie en houd vooral dat heerlijk zwembad na afloop er in.

Die 16.36km op blote voeten was toch iets te voorvarend. Tijdens het  lopen had ik er geen erg in dat deze afstand eigenlijk bij die temperatuur toch wel wat te gek was. De temperatuur van net boven het vriespunt speelt zeker ook een rol, je voelt minder en gaat daardoor ook slordiger lopen. Bij mij betekent dat "stampen" en te veel op mijn hak lopen.

De gevolgen zijn dan pijnlijke voetzolen en uiteindelijk mondde dit vorige week uit in een flinke blaar op mijn hak. Die pijnlijk voetzolen dat was snel hersteld. Die blaar dat ging eigenlijk ook wel, dacht ik. Afgelopen maandag deed ik er een flinke lap tape op, trok een stel goed beschermende sokken en mijn dikke zolen Nike's aan. Ook nu ging het lopen vrijwel perfect.

Alleen al vrij snel zette de blaar weer op. Karl schreef als reactie op mijn vorige blog, dat je blaren moet laten zitten en laten verdrogen. Mwah, ook nu was de verleiding weer te groot en hanteerde ik weer de "operatienaald". Het lopen ging wel weer, dacht ik.

Vervolgens ging ik het weer vrolijk proberen met het loopgroepje van Ton We lopen met een gezellig clubje "ouwe knarren". Altijd dezelfde tijd en zelfde plek. Soms lopen we met een man (vrouw)  of acht soms maar met z'n drieen. Het tempo ligt voor mij precies goed, lekker uitdagend maar niet te snel. Mijn blaarvoet had ik weer goed getaped en ingepakt. Preventief liep ik weer op Free's ipv op 5fingers. Thuisgekomen merkte ik dat die 15 snelle kilometer nogal wat wrijving in mijn schoenen hadden veroorzaakt en dat die blaar dat niet fijn vond. Weer prikken, weer tapen en ondertussen was "Mr blister" zo groot geworden als de helft van mijn hak en zeker een halve centimeter opgezet.

Afgelopen zaterdag leek het weer te gaan. Mijn planning was 21 km door de Schoorlse duinen met veel hoogtemeters en mulle zandpaden. Weliswaar op 5fingers, maar dat ging op zich ook nog. Na een km of 12 konden de schoenen uit en zou ik een kilometer of 6 over het strand op blote voeten gaan doen.
Het lopen op blote voeten geeft veel meer "schwung" zowel in mijn goede doen als in mijn slechte doen.
De blaar onder mijn hak speelde meteen weer op. Weliswaar is mijn eerste grondcontact de buitenkant van mijn voorvoet. De verdere touchdown gaat daarna ook nog langs mijn hak.
Dat ging nu niet meer en ik was aangewezen op een volledige voorvoetslanding. Mijn gewricht boven op mijn voet en mijn kuitspieren deden hun best. Na 2km knalde het in één slag in mijn kuit. Volledig op slot. Een beetje rekken, masseren en na een kwartiertje wandelen ging het weer. Voelend als een halve bejaarde liep ik terug naar het beginpunt.

De dagen erna ging het niet veel beter, de blaar blijft gewoon zitten en zeer doen. De stramme kuit leidde er toe dat ik maandag bij het opstaan iets in mijn knie verrekte. Maakte het allemaal niet beter. Kreeg zelfs nog een katterig grieperig gevoel daar over heen.

Het lijkt me verstandig maar even een stapje terug te doen, het is niet anders.

Het was de bedoeling gisteren de lengte van mijn duurloop op blote voeten maar eens flink op te rekken. Twee weken geleden liep ik van Egmond aan Zee naar Bakkum langs het strand en achter de eerste duinenrij weer terug over het mooie glooiende pad, dat gedeelteijk deel uit maakt van de Egmond halve marathon. Het was toen minder geslaagd dat stukken van een 200 meter totaal onderwater stonden. Het leek met niet prettig door dit smeltwater te gaan stiefelen (eh zonder stiefels dan).

Daarom werd er nu een stukje meer naar het oosten gestart bij de Bleek. Je kunt met een paar graden onder nul of door de sneeuw lopen op blete voeten. Dan moet je wel een paar trucjes toepassen. Als je eerst 10 minuten op warme spaanse sloffen of bijvoorbeeld Nike free's met lekker dikke sokken loopt dan raken je voeten goed doorbloed en voorverwarmd en kun je al gauw veel hebben qua temperatuur. De 2e truc is dit niet te overdrijven. 10 minuten door de sneeuw of een kilometer of 3 bij -5 is al lang zat. Het gevaar is dat je ongemerkt niets meer gaat voelen en dat je tenen bevriezingsverschijnselen gaan vertonen. Moet je niet willen.

Maar gisteren niets van dit alles, het was een graad of 4, alle sneeuw was gesmolten, alleen de bodem voelde nog enigzins koud aan. Gelukkig was het de eerste 2 kilometer nergens echt vlak en lagen er een viertal redelijk stijle klimmetjes op mijn pad. Het zweet kwam op mijn voorhoofd en ik voelde de doorbloeding van mijn voeten verbeteren. Totdat er een stukje natte blubber kwam, jakkes de gevoelstemperatuur ging weer 5 graden naar beneden.

Na een kilometer of 4 kwam ik bij de van Oldenburghweg. Een klinkerpad, ook weer deel uitmakend van de halve van Egmond. Natuurlijk riep dat herinneringen op aan "the finest hours" van mijn blote voeten avonturen. Zou ik nu al net zo makkelijk op die klinkers kunnen lopen? Als ik heel eerlijk ben, nee nog niet, maar het komt wel in de buurt. Het liep heerlijk, deze verharde kilometers gingen 20 seconden sneller dan de eerdere zandpaden. Ik voelde dat ik mijn voetafwikkeling iets naar voren moest verleggen. De wrijving op die ongelijke kiinkers schuurde wat te veel op mijn hak, later bleek dit een nog keurig dichtgebleven blaar opgeleverd te hebben.

Na een kleine 2 kilometer ging het andersom de route van de halve volgend, weer het duin in. Lekker klimmetjes door mul zand, mijn voeten genoten en voor ik het wist stond ik alweer op het strand. Het was het eerste stuk op veel plaatsen dat er van dat zuigende zand ligt, waar je centimeters in wegzakt. Op schoenen is dat killing, op blote voeten kom je een heel eind als je wat snelheid terugneemt en met een veel kortere pas gaat lopen.

Richting communicatietoren liep het weer over een hard strand, lekker rustig lopend in tempo 6.00 of iets sneller terug naar het startpunt. In de auto kwam mijn bloedcirculatie van mijn voeten weer wat extra op gang, dat tintelen is eigenlijk een heerlijk gevoel, als het niet te gek wordt. Mijn voetzolen hadden het buiten dat ene blaartje heel aardig overleefd, ze tintelden lekker mee, dat weer wel. Thuis bij het doorprikken van dat blaartje, merkte ik dat het flink onder een laag eelt zat. Beetje eng eigenlijk hoe diep je dan moet prikken om bij het vocht van die blaar te komen. Het lijkt wel of mijn voetzool een soort Vibram zool aan het worden is, net zo taai en elastisch als rubber. Ik verbaas me er over, maar een Afrikaan of een oerloper op blote voeten die weet niet beter, zal mijn blote voeten lopen lacherig afdoen.